Hoofdmenu openen

Marianne Vos

Nederlands veldrijdster en wielrenster

Marianne Vos ('s-Hertogenbosch, 13 mei 1987) is een Nederlands baanwielrenster, veldrijdster en wegwielrenster. Ze is in deze disciplines tweevoudig olympisch kampioene en twaalfvoudig wereldkampioene.

Marianne Vos
Vos in 2018.
Vos in 2018.
Persoonlijke informatie
Bijnaam De Kannibaal
Geboortedatum 13 mei 1987
Geboorteplaats 's-Hertogenbosch, Nederland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Lengte 168 cm
Gewicht 58 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg CCC-Liv
Discipline(s) Baanwielrennen
Veldrijden
Wegwielrennen
Specialisatie(s) Allrounder
Ploegen
2006–2009
2010–2011
2012–2016
2017
2018
2019–heden
DSB Bank Ladies
Nederland Bloeit
Rabobank-Liv Woman
WM3 Pro Cycling
Waowdeals Pro Cycling
CCC-Liv
Beste prestaties
Gent-Wevelgem 12e (2018)
Ronde van Vlaanderen 1e (2013)
Amstel Gold Race 3e (2019)
Giro Rosa 1e (2011, 2012, 2014)
19 etappezeges
WK op de weg 1e (2006, 2012, 2013)
Extra
Zeges:  
Waalse Pijl

La Course
GP Plouay
Ronde van Drenthe
Boels Ladies Tour
Trofeo Alfredo Binda
2007, 2008, 2009, 2012,
2013
2014
2012, 2013
2011, 2012, 2013
2009, 2010, 2011, 2012
2009, 2010, 2012, 2019
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Inhoud

CarrièreBewerken

In 2006 werd Marianne Vos in het Achterhoekse Zeddam wereldkampioene veldrijden. Ze was de Duitse titelverdedigster Hanka Kupfernagel in de sprint te snel af. Eerder dat seizoen werd ze ook al Europees kampioene veldrijden. Later dat jaar werd ze in Salzburg ook wereldkampioene op de weg.

Tijdens haar eerste Nederlands kampioenschap op de weg werd ze in Maastricht eerste, door 1,5 kilometer voor de streep Chantal Beltman in te halen. Uiteindelijk bleef ze op de streep Sharon van Essen en Suzanne de Goede net voor.

Eind juni 2006 werd Marianne Vos uitgeroepen tot Talent van het Jaar 2006. Uit handen van Erica Terpstra, voorzitster van het NOC*NSF, ontving ze de bijbehorende trofee De Junior. De andere genomineerden waren zevenkampster Laurien Hoos en turner Epke Zonderland.

In 2011 werd Vos voor de vierde keer wereldkampioene in het veldrijden.[1] Ze won voor de vijfde keer op rij de Keetie van Oosten-Hage Trofee voor beste wielrenster van het jaar.[2] In juni 2011 werd ze voor de vierde keer Nederlands kampioene wielrennen op de weg.

In december 2013 werd ze uitgeroepen tot Nederlands mountainbikester van het jaar in de categorie Dames Elite. Ze won dat jaar onder andere de Sea Otter Classic en de Cyprus Afxentia Cup. Ook behaalde ze een elfde plek tijdens de World Cup in Albstadt. Daarnaast behaalde ze in diezelfde maand de titel Sportvrouw van het jaar.

Op 1 februari 2014 werd ze in Hoogerheide voor de zevende keer (waarvan zes keer op rij) wereldkampioene veldrijden met een voorsprong van ruim een minuut op de nummer twee, de Italiaanse Eva Lechner. Op 27 juli 2014 werd op de Avenue des Champs-Élysées in Parijs de eerste editie van La Course by Le Tour de France verreden. Deze wedstrijd voor vrouwen vindt plaats op de laatste dag van de Ronde van Frankrijk voor mannen. De wedstrijd kwam er na een petitie van Emma Pooley, Kathryn Bertine, Chrissie Wellington en Marianne Vos voor een Tour voor vrouwen,[3] na het wegvallen van La Grande Boucle Féminine in 2009. De eerste editie van La Course werd gewonnen door Vos zelf: in de sprint versloeg ze Kirsten Wild.[4]

In de winter van 2014-2015 kreeg Vos last van een hamstringblessure.[5] Na haar bronzen medaille op het WK veldrijden op 31 januari in Tabor stelde ze haar rentree op de weg diverse keren uit. In maart had ze nog ambities om op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro ook deel te nemen op de mountainbike.[6] Op 6 april won ze verrassend haar eerste mountainbikewedstrijd Paasbike in Nieuwkuijk. Op 26 april brak ze een rib tijdens een mountainbikewedstrijd in Oostenrijk.[7] Nadat ze tweede werd in haar eigen Marianne Vos Classic, maar vervolgens de Europese Spelen, het NK op de weg en de Giro Rosa moest laten schieten, liet Vos op 21 juli weten de rest van het seizoen 2015 niet meer in actie te komen, omdat ze overtraind was.[8] Ook maakte ze bekend in het veldritseizoen 2015-2016 niet in actie te komen. Zelf noemde ze het verplicht rust nemen "mijn moeilijkste wedstrijd ooit".[9]

In de loop van de winter mocht ze haar trainingen langzaam opvoeren en in 2016 werd ze 10e in haar eerste wedstrijd, de Drentse 8 van Westerveld.[10] Hierna won ze de Pajot Hills Classic, haar tweede wedstrijd na haar comeback. In de sprint op kasseien in Dwars door de Westhoek kwam Vos hard ten val, zonder ernstige verwondingen.[11] Nadat ze voor de 7e keer de 7-Dorpenomloop Aalburg op haar naam schreef, won ze op 21 mei haar eerste World Tour-wedstrijd: de 3e etappe in de Ronde van Californië. In die maand werd ze officieel geselecteerd door bondscoach Johan Lammerts voor de Olympische wegrit op 7 augustus.

Wereldkampioenschap wielrennen op de wegBewerken

 
Vos werd in 2012 voor de tweede keer wereldkampioene op de weg.

Op zaterdag 23 september 2006 werd Vos in het Oostenrijkse Salzburg wereldkampioene op de weg. In de sprint was ze de sterkste van een omvangrijke kopgroep. Trixi Worrack uit Duitsland werd tweede. Van 2007 tot en met 2011 volgden vijf zilveren medailles op rij, een record.

Tijdens het wereldkampioenschap wielrennen in Valkenburg op 22 september 2012 veroverde zij wederom de regenboogtrui. Ze maakte deel uit van een kopgroep die in de slotfase van de wedstrijd nog uit vijf rensters bestond. Op de Cauberg liet ze haar tegenstanders achter, waarna ze met een door een toeschouwer aangereikte vlag in haar handen de finish passeerde.

Op 28 september 2013 behaalde zij in het Italiaanse Florence voor de derde maal en voor de tweede keer op rij het wereldkampioenschap op de weg. Op de korte, maar venijnige Via Salviati nam zij op imposante wijze de benen. Het gaatje dat ze sloeg was niet groot, maar groot genoeg voor de wereldtitel. Ze kwam na 140 kilometer alleen aan. Achter de winnares pakte Emma Johansson zilver en Rossella Ratto brons. Anna van der Breggen eindigde als vierde. In 2015 ging Vos vanwege haar blessures niet naar het WK en in 2016 was ze meesterknecht voor topfavoriete Kirsten Wild. Vos ging meerdere keren in de aanval en aan de finish was ze de laatste lead-out voor Wild, die tweede werd achter Amalie Dideriksen.

Olympische SpelenBewerken

 
Op weg naar goud in Londen 2012.

In 2008 won Vos tijdens de Olympische Spelen in Peking goud in de puntenkoers bij het baanwielrennen. Ze finishte met een ronde voorsprong. Daarnaast reed zij de wegwedstrijd en tijdrit.

In 2012 won ze tijdens de Olympische Spelen in Londen goud in de wegwedstrijd. Ze zat in een kopgroep met Elizabeth Armitstead, Olga Zabelinskaya en Shelley Olds. Olds was haar grootste concurrent, maar zij reed lek. Vos wist de sprint te winnen voor Armitstead en Zabelinskaya.[12] Omdat Vos deze prestatie zag als een teamprestatie werd ook de rest van het Nederlandse team (Ellen van Dijk, Kirsten Wild en Annemiek van Vleuten) hiervoor gehuldigd in onder andere het Holland Heineken House en de Ridderzaal.[13][14] Daarnaast reed Vos ook de tijdrit, waar ze zestiende werd.[15]

Na haar blessures in 2015, was het nog onzeker of Vos in 2016 haar titel kon verdedigen tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Drie maanden voor de Spelen werd ze toch geselecteerd voor de wegwedstrijd, waarin ze haar rol als meesterknecht en waterdrager vervulde. Annemiek van Vleuten was de sterkste op de slotklim, maar kwam in de daaropvolgende afdaling zwaar ten val. Haar landgenote Anna van der Breggen won uiteindelijk goud, Vos werd negende op ruim een minuut.

PrestatiesBewerken

MedaillespiegelBewerken

Jaar        
Weg Veld Baan MTB Weg Veld Weg Veld Baan Weg Baan
2002 * * *   (U19) * * * * * * *
2003 *   *   (U19) *   * * * * *
2004   Weg (U19)
  Tijd (U19)
4e *   (U19) * *   Weg (U19) * * * *
2005   Weg (U19)
  Tijd (U19)
  *   (U19) *     Weg (U19) * * * *
2006   Weg
5e Tijd
  * *   Weg (U23)     Weg   * * *
2007   Weg     Scratch
  Punten
  Achtervolging
*   Weg (U23) *   Weg 7e * * *
2008   Weg 4e * * * *   Weg     Punten 6e Weg
14e Tijd
  Punten
2009   Weg
4e Tijd
  * *   Weg (U23)
  Tijd (U23)
    Weg   * * *
2010   Weg
  Tijd
  * * * *   Weg   - * *
2011   Weg
  Tijd
  * * * *   Weg
10e Tijd
    Scratch * *
2012   Weg     Koppelkoers * * *   Weg   *   Weg
16e Tijd
*
2013   Weg   * * * *   Weg   * * *
2014   Weg
  Tijd
  * * * * 10e Weg   * * *
2015 *   * * * * *   * * *
2016   Weg * * * 7e Weg * 22e Weg * * 9e Weg *
2017 *   * *   Weg * 47e Weg   * * *
2018   Weg * * *     * 18e * * *
2019     * *

* Niet deelgenomen, bijgewerkt tot 2 februari 2019

OverzichtBewerken

Wedstrijd      
  NK op de weg 4 4 3
  NK tijdrijden 2 0 1
  NK veldrijden 6 6 1
  NK op de baan 3 1 0
  EK op de weg 1 1 0
  EK veldrijden 2 2 1
  WK op de weg 3 5 0
  WK veldrijden 7 2 2
  WK op de baan 2 0 0
  Olympische Spelen op de weg 1 0 0
  Olympische Spelen op de baan 1 0 0
  Giro Rosa 3 0 0
  Grande Boucle Féminine 0 0 1
Wegwedstrijden 272 ? ?
Veldritten 110 ? ?
Baanwedstrijden 11 ? ?
Mountainbikewedstrijden 10 ? ?
UCI World Cup op de weg 5 1 2
UCI World Cup veldrijden 1 3 2
UCI Ranking op de weg 6 4 0
UCI Ranking veldrijden 1 3 3

* Bijgewerkt tot 24 maart 2019

PalmaresBewerken

VeldrijdenBewerken

Seizoen Wereldbeker Superprestige Bpost Trofee  
NK
 
EK
 
WK
Overige Totaal
aantal
zeges
2001-2002 ND ND ND Harderwijk, Bakel 2
2002-2003   ND ND Harderwijk, Almelo, Hilversum, Reusel, Zeddam, Surhuisterveen, Bakel, Vorden, Heerlen 9
2003-2004 Pijnacker 4e   ND Harderwijk, Surhuisterveen 3
2004-2005 Gieten   ND ND Bakel 2
2005-2006 Gieten Loenhout       Harderwijk, Wouden, Pétange 7
2006-2007 Treviso Gieten Oudenaarde, Oostmalle     7e Fourmiers, Hénin-Beaumont, Vossem, Leiden, Antwerpen 9
2007-2008 4e ND   0
2008-2009 Zolder Oostmalle   ND   3
2009-2010 Koksijde, Zolder, Hoogerheide Lille, Oostmalle       Woerden, Niel, Frankfurt, Pétange 11
2010-2011 Pontchâteau Loenhout   ND   Surhuisterveen, Pétange, Valkenburg 7
2011-2012 Namen, Zolder, Liévin, Hoogerheide Gieten, Diegem Essen, Loenhout, Lille   ND   Frankfurt, Surhuisterveen, St-Michielsgestel, Leuven, Pétange, Rupchen, Valkenburg 18
2012-2013 Zolder, Rome, Hoogerheide Lille   ND   Pétange, Surhuisterveen, Otegem, Rucphen 10
2013-2014 Valkenburg, Nommay Loenhout   ND   Den Bosch, Woerden, Surhuisterveen, Leuven 9
2014-2015 Zolder Diegem   ND   Surhuisterveen 4
2015-2016 geen deelname ND ND ND 0
2016-2017 Zolder, Fiuggi, Hoogerheide Diegem Baal   ND   Surhuisterveen, Maldegem 8
2017-2018 ND ND 18e Maldegem 1
2018-2019 Waterloo, Bern, Heusen-Zolder, Pontchâteau, Eindklassement Ruddervoorde       Ronse, Woerden 7
Totaal 24 8 13 6 2 7 50 110

BaanwielrennenBewerken

Jaar Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal
aantal
zeges
2007 Peking Scratch
Peking Puntenkoers
  Scratch
  Puntenkoers
4
2008 Kopenhagen Scratch   Puntenkoers
  Puntenkoers
6daagse Rotterdam 4
2009 0
2010 Melbourne Afvalling 1
2011   Scratch 1
2012   Koppelkoers 1
Totaal 4 6 1 11

MountainbikenBewerken

Seizoen Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal
aantal
zeges
2013 Egmond-pier-Egmond[16], 2e etappe Afxentia Sunshine Cup, 3e etappe Afxentia Sunshine Cup, Eindklassement Afxentia Sunshine Cup, Nieuwkuik, Norg, Sea Otter Classic 7
2014 Egmond-pier-Egmond, Sea Otter Classic 2
2015 Nieuwkuik 1
Totaal 0 0 10 10

WegwielrennenBewerken

OverwinningenBewerken

 
Vos in de roze trui van de Giro Donne 2011.
 
Vos wint de eerste editie van La Course in 2014.

2005 - 2 zeges

2006 - 15 zeges

2007 - 27 zeges

2008 - 24 zeges

2009 - 24 zeges

2010 - 25 zeges

2011 - 39 zeges

2012 - 24 zeges

2013 - 28 zeges

2014 - 26 zeges

2015

geen overwinningen op de weg

2016 - 14 zeges

2017 - 10 zeges

2018 - 10 zeges

2019 - 4 zeges

Totaal: 272 zeges

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Waalse Pijl GP Plouay Trofeo Alfredo Binda WK op de weg
2006   ↑
2007   ↑   ↑
2008 5e   ↑   ↑
2009 6e   ↑       ↑
2010   ↑ 6e       ↑
2011   ↑   ↑     ↑
2012   ↑     ↑   ↑
2013   ↑   ↑   6e   ↑
2014 6e   10e
2015
2016 9e 12e 22e
2017 53e 29e 47e
2018 12e 35e 10e 56e   ↑
2019 13e 22e   ↑ 4e   ↑

OnderscheidingenBewerken

Marianne Vos werd drie maal (in 2008, 2009 en 2013) tot Sportvrouw van het jaar verkozen. Ze kreeg negen jaar achter elkaar (2006-2014) de Keetie van Oosten-Hage Trofee als beste wielrenster van het jaar. In 2006 werd ze verkozen als Talent van het jaar. Na haar olympische titel in 2008 werd ze onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje Nassau.[17] Na haar titel van 2012 ontving ze het beeldje Chapeau.[18] In 2018 ontving ze uit handen van voorzitter Christian Prudhomme van de belangenvereniging voor wedstrijdorganisatoren de 2017 AIOCC Trophy voor haar lange en indrukwekkende carrière.[19]

BoekBewerken

Jeanine Laudy, Jan Willem Verkiel, Strijd in het vrouwenpeloton: de Giro door de ogen van Marianne Vos en Ellen van Dijk, Tirion Sport (ISBN 9043916145). Het verhaal van Ellen van Dijk en Marianne Vos over de Giro d'Italia Femminile (2011).