Marianne Vos

Nederlands veldrijdster en wielrenster

Marianne Vos ('s-Hertogenbosch, 13 mei 1987) is een Nederlands baanwielrenster, veldrijdster en wegwielrenster. Ze werd in deze disciplines onder meer twee keer olympisch kampioene en twaalf keer wereldkampioene.

Marianne Vos
Vos in 2018.
Persoonlijke informatie
Bijnaam De Kannibaal
Geboortedatum 13 mei 1987
Geboorteplaats 's-Hertogenbosch, Nederland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Lengte 168 cm
Gewicht 58 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Vlag van Nederland Jumbo-Visma
Discipline(s) Baanwielrennen
Veldrijden
Wegwielrennen
Specialisatie(s) Allrounder
Ploegen
2006–2009
2010–2011
2012–2016
2017
2018
2019–2020
2021–
Vlag van Nederland DSB Bank Ladies
Vlag van Nederland Nederland Bloeit
Vlag van Nederland Rabobank-Liv Woman
Vlag van Nederland WM3 Pro Cycling
Vlag van Nederland Waowdeals Pro Cycling
Vlag van Nederland CCC-Liv
Vlag van Nederland Jumbo-Visma
Beste prestaties
Gent-Wevelgem 1e (2021)
Ronde van Vlaanderen 1e (2013)
Amstel Gold Race 1e (2021)
Luik-Bastenaken-Luik 4e (2020)
Giro Rosa 1e (2011, 2012, 2014)
28 etappezeges
WK op de weg 1e (2006, 2012, 2013)
Overige
Zeges:  
Ronde van Drenthe
Trofeo Alfredo Binda
Waalse Pijl
The Women's Tour
Emakumeen Bira
BeNe Ladies Tour
La Course
Crescent Vårgårda
Ronde van Noorwegen
Bretagne Classic
Holland Ladies Tour
2011–2013
2009, 2010, 2012, 2019
20072009, 2012, 2013
2014
2008, 2011
2017, 2018
2014, 2019
2009, 2013, 2018
20172019
2012, 2013
2009–2012
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Afkomst en opleidingBewerken

Vos groeide op in het dorp Babyloniënbroek en woonde een tijdlang in Meeuwen, beide gelegen in de Noord-Brabantse gemeente Altena.[1] Al heel jong openbaarde zich bij haar het talent voor wielrennen, met talrijke successen bij de jeugdcategorieën.

CarrièreBewerken

In 2006 werd Marianne Vos in het Achterhoekse Zeddam wereldkampioene veldrijden. Ze was de Duitse titelverdedigster Hanka Kupfernagel in de sprint te snel af. Eerder dat seizoen werd ze ook al Europees kampioene veldrijden. Later dat jaar werd ze in Salzburg ook wereldkampioene op de weg.

Tijdens haar eerste Nederlands kampioenschap op de weg werd ze in Maastricht eerste, door 1,5 kilometer voor de streep Chantal Beltman in te halen. Uiteindelijk bleef ze op de streep Sharon van Essen en Suzanne de Goede net voor.

Eind juni 2006 werd Marianne Vos uitgeroepen tot Talent van het Jaar 2006. Uit handen van Erica Terpstra, voorzitster van het NOC*NSF, ontving ze de bijbehorende trofee De Junior. De andere genomineerden waren zevenkampster Laurien Hoos en turner Epke Zonderland.

In 2011 werd Vos voor de vierde keer wereldkampioene in het veldrijden.[2] Ze won voor de vijfde keer op rij de Keetie van Oosten-Hage Trofee voor beste wielrenster van het jaar.[3] In juni 2011 werd ze voor de vierde keer Nederlands kampioene wielrennen op de weg.

In december 2013 werd ze uitgeroepen tot Nederlands mountainbikester van het jaar in de categorie Dames Elite. Ze won dat jaar onder andere de Sea Otter Classic en de Afxentia Stage Race. Ook behaalde ze een elfde plek tijdens de World Cup in Albstadt. Daarnaast behaalde ze in diezelfde maand de titel Sportvrouw van het jaar.

Op 1 februari 2014 werd ze in Hoogerheide voor de zevende keer (waarvan zes keer op rij) wereldkampioene veldrijden met een voorsprong van ruim een minuut op de nummer twee, de Italiaanse Eva Lechner. Op 27 juli 2014 werd op de Avenue des Champs-Élysées in Parijs de eerste editie van La Course by Le Tour de France verreden. Deze wedstrijd voor vrouwen vindt plaats op de laatste dag van de Ronde van Frankrijk voor mannen. De wedstrijd kwam er na een petitie van Emma Pooley, Kathryn Bertine, Chrissie Wellington en Marianne Vos voor een Tour voor vrouwen,[4] na het wegvallen van La Grande Boucle Féminine in 2009. De eerste editie van La Course werd gewonnen door Vos zelf: in de sprint versloeg ze Kirsten Wild.[5]

In de winter van 2014-2015 kreeg Vos last van een hamstringblessure.[6] Na haar bronzen medaille op het WK veldrijden op 31 januari in Tabor stelde ze haar rentree op de weg diverse keren uit. In maart had ze nog ambities om op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro ook deel te nemen op de mountainbike.[7] Op 6 april won ze verrassend haar eerste mountainbikewedstrijd Paasbike in Nieuwkuijk. Op 26 april brak ze een rib tijdens een mountainbikewedstrijd in Oostenrijk.[8] Nadat ze tweede werd in haar eigen Marianne Vos Classic, maar vervolgens de Europese Spelen, het NK op de weg en de Giro Rosa moest laten schieten, liet Vos op 21 juli weten de rest van het seizoen 2015 niet meer in actie te komen, omdat ze overtraind was.[9] Ook maakte ze bekend in het veldritseizoen 2015-2016 niet in actie te komen. Zelf noemde ze het verplicht rust nemen "mijn moeilijkste wedstrijd ooit".[10]

In de loop van de winter mocht ze haar trainingen langzaam opvoeren en in 2016 werd ze 10e in haar eerste wedstrijd, de Drentse 8 van Westerveld.[11] Hierna won ze de Pajot Hills Classic, haar tweede wedstrijd na haar comeback. In de sprint op kasseien in Dwars door de Westhoek kwam Vos hard ten val, zonder ernstige verwondingen.[12] Nadat ze voor de 7e keer de 7-Dorpenomloop Aalburg op haar naam schreef, won ze op 21 mei haar eerste World Tour-wedstrijd: de 3e etappe in de Ronde van Californië. In die maand werd ze officieel geselecteerd door bondscoach Johan Lammerts voor de Olympische wegrit op 7 augustus.

Wereldkampioenschap op de wegBewerken

 
Vos werd in 2012 voor de tweede keer wereldkampioene op de weg.

Op zaterdag 23 september 2006 werd Vos in het Oostenrijkse Salzburg wereldkampioene op de weg. In de sprint was ze de sterkste van een omvangrijke kopgroep. Trixi Worrack uit Duitsland werd tweede. Van 2007 tot en met 2011 volgden vijf zilveren medailles op rij, een record.

Tijdens het wereldkampioenschap wielrennen in Valkenburg op 22 september 2012 veroverde zij wederom de regenboogtrui. Ze maakte deel uit van een kopgroep die in de slotfase van de wedstrijd nog uit vijf rensters bestond. Op de Cauberg liet ze haar tegenstanders achter, waarna ze met een door een toeschouwer aangereikte vlag in haar handen de finish passeerde.

Op 28 september 2013 behaalde zij in het Italiaanse Florence voor de derde maal en voor de tweede keer op rij het wereldkampioenschap op de weg. Op de korte, maar venijnige Via Salviati nam zij op imposante wijze de benen. Het gaatje dat ze sloeg was niet groot, maar groot genoeg voor de wereldtitel. Ze kwam na 140 kilometer alleen aan. Achter de winnares pakte Emma Johansson zilver en Rossella Ratto brons. Anna van der Breggen eindigde als vierde. In 2015 ging Vos vanwege haar blessures niet naar het WK en in 2016 was ze meesterknecht voor topfavoriete Kirsten Wild. Vos ging meerdere keren in de aanval en aan de finish was ze de laatste lead-out voor Wild, die tweede werd achter Amalie Dideriksen.

Olympische SpelenBewerken

 
Op weg naar goud in Londen 2012.

In 2008 won Vos tijdens de Olympische Spelen in Peking goud in de puntenkoers bij het baanwielrennen. Ze finishte met een ronde voorsprong. Daarnaast reed zij de wegwedstrijd en tijdrit.

In 2012 won ze tijdens de Olympische Spelen in Londen goud in de wegwedstrijd. Ze zat in een kopgroep met Elizabeth Armitstead, Olga Zabelinskaja en Shelley Olds. Olds was haar grootste concurrent, maar zij reed lek. Vos wist de sprint te winnen voor Armitstead en Zabelinskaya.[13] Omdat Vos deze prestatie zag als een teamprestatie werd ook de rest van het Nederlandse team (Ellen van Dijk, Kirsten Wild en Annemiek van Vleuten) hiervoor gehuldigd in onder andere het Holland Heineken House en de Ridderzaal.[14][15] Daarnaast reed Vos ook de tijdrit, waar ze zestiende werd.[16]

Na haar blessures in 2015, was het nog onzeker of Vos in 2016 haar titel kon verdedigen tijdens de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Drie maanden voor de Spelen werd ze toch geselecteerd voor de wegwedstrijd, waarin ze haar rol als meesterknecht en waterdrager vervulde. Annemiek van Vleuten was de sterkste op de slotklim, maar kwam in de daaropvolgende afdaling zwaar ten val. Haar landgenote Anna van der Breggen won uiteindelijk goud, Vos werd negende op ruim een minuut.

PrestatiesBewerken

MedaillespiegelBewerken

Jaar          
Weg Veld Baan MTB Weg Veld Weg Veld Baan Weg Baan Weg
2002   (U19)
2003     (U19)  
2004   Weg (U19)
  Tijd (U19)
  (U19)   Weg (U19)
2005   Weg (U19)
  Tijd (U19)
    (U19)     Weg (U19)
2006   Weg     Weg (U23)     Weg  
2007   Weg     Scratch
  Punten
  Achtervolging
  Weg (U23)   Weg
2008   Weg   Weg     Punten   Punten
2009   Weg     Weg (U23)
  Tijd (U23)
    Weg  
2010   Weg
  Tijd
    Weg  
2011   Weg
  Tijd
    Weg     Scratch
2012   Weg     Ploegkoers   Weg     Weg
2013   Weg     Weg  
2014   Weg
  Tijd
   
2015    
2016   Weg
2017     Weg  
2018   Weg   Weg  
2019   Weg       Weg
2020

Bijgewerkt tot 27 augustus 2020

OverzichtBewerken

Wedstrijd      
  NK op de weg 4 5 3
  NK tijdrijden 2 0 1
  NK veldrijden 6 6 1
  NK op de baan 3 1 0
  EK op de weg 1 1 0
  EK veldrijden 2 2 1
  WK op de weg 3 5 0
  WK veldrijden 7 2 2
  WK op de baan 2 0 0
  OS op de weg 1 0 0
  OS op de baan 1 0 0
  ES op de weg 0 1 0
  Giro Rosa 3 0 0
  Grande Boucle Féminine 0 0 1
  Wereldbeker op de weg 5 1 2
  Wereldbeker veldrijden 1 3 2
  Ranking op de weg 7 4 0
  Ranking veldrijden 1 3 3
Wegwedstrijden 294 (...) (...)
Veldritten 112 (...) (...)
Mountainbikewedstrijden 13 (...) (...)
Baanwedstrijden 12 (...) (...)

Bijgewerkt tot 28 maart 2021

PalmaresBewerken

VeldrijdenBewerken

Seizoen Wereldbeker Superprestige Trofee  
NK
 
EK
 
WK
Overige Totaal
aantal
zeges
2001-2002 ND NVT ND Harderwijk, Bakel 2
2002-2003   NVT ND Harderwijk, Almelo, Hilversum, Reusel, Zeddam, Surhuisterveen, Bakel, Vorden, Heerlen 9
2003-2004 Pijnacker 4e   ND Harderwijk, Surhuisterveen 3
2004-2005 Gieten   ND ND Bakel 2
2005-2006 Gieten Loenhout       Harderwijk, Wouden, Pétange 7
2006-2007 Treviso Gieten Oudenaarde, Oostmalle     7e Fourmiers, Hénin-Beaumont, Vossem, Leiden, Antwerpen 9
2007-2008 4e ND   0
2008-2009 Zolder Oostmalle   ND   3
2009-2010 Koksijde, Zolder, Hoogerheide Lille, Oostmalle       Woerden, Niel, Frankfurt, Pétange 11
2010-2011 Pontchâteau Loenhout   ND   Surhuisterveen, Pétange, Valkenburg 7
2011-2012 Namen, Zolder, Liévin, Hoogerheide Gieten, Diegem Essen, Loenhout, Lille   ND   Frankfurt, Surhuisterveen, St-Michielsgestel, Leuven, Pétange, Rupchen, Valkenburg 18
2012-2013 Zolder, Rome, Hoogerheide Lille   ND   Pétange, Surhuisterveen, Otegem, Rucphen 10
2013-2014 Valkenburg, Nommay Loenhout   ND   Den Bosch, Woerden, Surhuisterveen, Leuven 9
2014-2015 Zolder Diegem   ND   Surhuisterveen 4
2016-2017 Zolder, Fiuggi, Hoogerheide Diegem Baal   ND   Surhuisterveen, Maldegem 8
2017-2018 ND ND 18e Maldegem 1
2018-2019 Waterloo, Bern, Heusen-Zolder, Pontchâteau, Eindklassement Ruddervoorde       Ronse, Woerden 7
2019-2020 5e ND ND Essen, Xativa 2
2020-2021 NVT ND 12e Essen 1
Totaal 24 8 13 6 2 7 53 113

MountainbikenBewerken

Seizoen Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal
aantal
zeges
2005 Heeswijk 1
2013 Egmond-pier-Egmond, 2e en 3e etappe Afxentia Stage Race, Eindklassement Afxentia Stage Race, Nieuwkuijk, Norg, Sea Otter Classic, Heeswijk, Steenwijk 9
2014 Egmond-pier-Egmond, Sea Otter Classic 2
2015 Nieuwkuijk 1
Totaal 0 0 13 13

BaanwielrennenBewerken

Jaar Wereldbeker Kampioenschappen Overige Totaal
aantal
zeges
2007 Scratch Peking
Puntenkoers Peking
  Scratch
  Puntenkoers
4
2008 Scratch Kopenhagen   Puntenkoers
  Puntenkoers
6daagse Rotterdam 4
2010 Afvalrace Melbourne 1
2011   Scratch 1
2012   Ploegkoers Afvalrace Manchester 2
Totaal 4 6 2 12

WegwielrennenBewerken

OverwinningenBewerken

 
Vos in de roze trui van de Giro Donne 2011.
 
Vos wint de eerste editie van La Course in 2014.

2005 - 2 zeges

2006 - 15 zeges

2007 - 27 zeges

2008 - 24 zeges

2009 - 24 zeges

2010 - 25 zeges

2011 - 39 zeges

2012 - 24 zeges

2013 - 28 zeges

2014 - 26 zeges

2015

geen overwinningen

2016 - 14 zeges

2017 - 10 zeges

2018 - 11 zeges

2019 - 21 zeges

2020 - 3 zeges

2021 - 2 zeges

Totaal: 294 zeges

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Waalse Pijl Bretagne Classic Trofeo Alfredo Binda WK op de weg
2006   ↑
2007   ↑   ↑
2008 5e   ↑   ↑
2009 6e   ↑       ↑
2010   ↑ 6e       ↑
2011   ↑   ↑     ↑
2012   ↑     ↑   ↑
2013   ↑   ↑   6e   ↑
2014 6e   10e
2015
2016 9e 12e 22e
2017 53e 29e 47e
2018 12e 35e 10e 56e   ↑
2019 13e 22e   ↑ 4e   ↑ 6e
2020 4e 9e 4e
2021   ↑ 12e   ↑ 6e 11e   ↑

OnderscheidingenBewerken

Marianne Vos werd drie maal (in 2008, 2009 en 2013) tot Sportvrouw van het jaar verkozen. Ze kreeg negen jaar achter elkaar (2006-2014) de Keetie van Oosten-Hage Trofee als beste wielrenster van het jaar. In 2006 werd ze verkozen als Talent van het jaar. Na haar olympische titel in 2008 werd ze onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.[17] Na haar titel van 2012 ontving ze het beeldje Chapeau.[18] In 2018 ontving ze uit handen van voorzitter Christian Prudhomme van de belangenvereniging voor wedstrijdorganisatoren de 2017 AIOCC Trophy voor haar lange en indrukwekkende carrière.[19]

BoekBewerken

Jeanine Laudy, Jan Willem Verkiel, Strijd in het vrouwenpeloton: de Giro door de ogen van Marianne Vos en Ellen van Dijk, Tirion Sport (ISBN 9043916145). Het verhaal van Ellen van Dijk en Marianne Vos over de Giro Rosa (2011).

Wielerploegen
  Zie de categorie Marianne Vos van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.