Hoofdmenu openen

Kirsten Wild (Almelo, 15 oktober 1982) is een Nederlands wielrenster. Ze is zowel op de weg als op de baan actief. In deze laatste discipline werd ze reeds zes maal Europees- en zes maal wereldkampioene.

Kirsten Wild
Wild in haar regenboogtrui naar haar overwinning op het omnium tijdens de Wereldkampioenschappen baanwielrennen 2018 in Apeldoorn, Nederland.
Wild in haar regenboogtrui naar haar overwinning op het omnium tijdens de Wereldkampioenschappen baanwielrennen 2018 in Apeldoorn, Nederland.
Persoonlijke informatie
Volledige naam Kirsten Carlijn Wild
Geboortedatum 15 oktober 1982
Geboorteplaats Almelo, Nederland
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederlandse
Lengte 177 cm
Gewicht 63 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg WNT-Rotor
Discipline(s) Baanwielrennen, Wegwielrennen
Specialisatie(s) Omnium, Koppelkoers, Scratch, Puntenkoers (baanwielrennen)
Massasprinten (wegwielrennen)
Ploegen
2004–2005
2006–2008
2009–2010
2011–2012
2013–2014
2015–2016
2017
2018
2019
@Home Cycling Team
AA Cycling Team
Cervélo TestTeam
AA Drink-Leontien.nl
Argos-Shimano WE
Team Hitec Products
Cylance Pro Cycling
Wiggle High5
WNT-Rotor
Beste prestaties
Gent-Wevelgem 1e (2019)
Ronde van Vlaanderen 2e (2009)
WK op de weg 2e (2016)
Extra
Zeges:  
RideLondon Classic
Driedaagse Brugge-De Panne
2016, 2018
2019
Medailleoverzicht
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

BiografieBewerken

Op de piste begon Wild haar carrière eind 2007. Sindsdien nam ze deel aan verschillende wereld- en Europese kampioenschappen. Met oog op de Olympische spelen 2012 stortte ze zich op de ploegenachtervolging en het omnium. In die laatste discipline won ze op zowel het EK als het WK 2011 brons. Op het einde van dat jaar wist Wild samen met Amy Pieters en Ellen van Dijk de wereldbeker ploegenachtervolging in Astana te winnen. Dankzij deze resultaten kwalificeerde Wild zich voor beide onderdelen voor de spelen. Op de Spelen zelf werd Wild als lid van de Ploegenachtervolging uiteindelijk zesde, in het Omnium herhaalde ze dat resultaat.

In de daaropvolgende jaren reed Wild minder op de baan. Dit weerhield haar er echter niet van om op het EK 2013, voor eigen volk te Apeldoorn, zilver te pakken in het omnium en haar eerste Europese titel ooit te behalen. Dit laatste deed ze na een felle strijd met de Britse Danielle King, ze behaalde uiteindelijk één punt meer dan King. Enkel een wereldtitel ontbrak nog op haar palmares. Begin 2015 tijdens het WK te Frankrijk was het zover. In de scratch hield ze Amy Cure uit Australië, en de Canadese Allison Beveridge achter zich.[1] Op datzelfde WK eindigde ze ook als derde tijdens het omnium. Dit betekent dat ze zich voor de tweede maal op rij voor dit onderdeel kwalificeerde voor de Olympische Spelen van 2016.

Ook op de weg behoort Wild tot de absolute wereldtop. In 2004 maakte ze haar debuut bij de profs. Haar eerste UCI-overwinning boekte ze twee jaar later door in de Omloop Door Middag-Humsterland de spurt te winnen. In de daaropvolgende jaren ontpopte Wild zich tot een absolute topspurtster in het vrouwenpeloton. Haar eerste grote overwinning volgde in 2008 toen ze de Omloop het Volk wist te winnen. Een jaar later wist ze haar eerste Wereldbeker te winnen. In de Ronde van Neurenberg won ze de massaspurt. In de volgende jaren won ze nog twee verschillende wereldbekers: de Open de Suède Vårgårda (2010) en de Ronde van Chongming (2014). Naast wereldbekeroverwinningen won Wild ook tal van andere belangrijke wedstrijden. Zo won ze reeds vier maal het eindklassement in de Ronde van Qatar (2009,2010, 2013 en 2014) en won ze ook al drie ritten in de Giro Donne.

Vanaf 2004 behoorde ze twee jaar tot de wielerploeg @Home Cycling Team en daarna drie jaar tot die van AA Cycling Team. Na twee jaar bij Cervélo TestTeam, ging Wild terug naar AA Drink-Leontien.nl en reed ze vervolgens twee jaar voor Argos-Shimano. In 2015 werd ze lid van de Noorse wielerploeg Hitec Products. In 2017 kwam Wild uit voor de Amerikaanse ploeg Cylance en vanaf 2018 voor het Britse Wiggle High5.[2]

Tijdens de Wereldkampioenschappen baanwielrennen 2018 in Apeldoorn won Wild maarliefst vier medailles: drie maal goud en eenmaal zilver. Ze werd wereldkampioene op de onderdelen scratch, omnium en de puntenkoers; in de koppelkoers werd ze tweede, samen met Amy Pieters.[3] Voor deze prestaties werd ze op woensdag 7 maart onderscheiden met de erepenning van de stad Zwolle.[4]

PalmaresBewerken

BaanwielrennenBewerken

Jaar   NK   EK   WK Overig
Als elite
2007   achtervolging
2008   achtervolging
  achtervolging   puntenkoers
2009   achtervolging   koppelkoers
  puntenkoers
4daagse Rotterdam,
6daagse Amsterdam
2010   puntenkoers
  achtervolging
6daagse Rotterdam
2011   puntenkoers   koppelkoers   scratch
  achtervolging
  omnium   omnium WB Astana: ploegenachtervolging,
6daagse Rotterdam
2012   achtervolging   omnium
  puntenkoers   scratch
  puntenkoers
2013   achtervolging   omnium
  puntenkoers   scratch
  koppelkoers
  puntenkoers
  omnium
2014   omnium   puntenkoers
  ploegenachtervolging
  achtervolging   scratch
2015   achtervolging   scratch   scratch   scratch
  omnium
WB Cali: omnium,
Andia: omnium en scratch,
Fiorenzuola: scratch,
Dublin: omnium en scratch
2016   achtervolging   puntenkoers
  koppelkoers   scratch
  afvalkoers   puntenkoers
  omnium
  scratch
  scratch WB Apeldoorn: omnium
2017   afvalkoers
  omnium   koppelkoers
  omnium
  puntenkoers
2018   koppelkoers   puntenkoers   scratch   scratch   omnium
  scratch   omnium
  puntenkoers
  koppelkoers
(met Amy Pieters)
WB Saint-Quentin-En-Yvelines: Omnium,
WB Londen: Omnium
2019   omnium   koppelkoers
  scratch
WB Hongkong: Omnium en Koppelkoers
Europese Spelen:   scratch,   omnium,   koppelkoers
 
Madison met Nina Kessler in 2016.

WegwielrennenBewerken

2006 - 4 zeges

2007 - 5 zeges

2008 - 3 zeges

2009 - 14 zeges

2010 - 15 zeges

2011 - 1 zege

  • Omloop Van Borsele

2012 - 9 zeges

2013 - 15 zeges

  • 2e, 3e en 4e etappe Ronde van Qatar
  •   Eindklassement Ronde van Qatar
  • Gent-Wevelgem
  • 1e, 2e, 3e B en 4e etappe Energiewacht Tour
  • Ronde van Gelderland
  • 1e etappe Giro Donne
  • 2e en 3e etappe Ronde van België
  • 1e en 3e etappe Boels Ladies Tour

2014 - 14 zeges

  • 1e, 3e en 4e etappe Ronde van Qatar
  •   Eindklassement Ronde van Qatar
  • Novilon EDR Cup
  • 1e en 2e etappe Energiewacht Tour
  • Ronde van Gelderland
  • 1e en 2e etappe Ronde van Chongming
  •   Eindklassement Ronde van Chongming
  • Ronde van Chongming World Cup
  • 4e en 6e etappe La Route de France

2015 - 10 zeges

2016 - 6 zeges

2017 - 4 zeges

2018 - 5 zeges

2019 - 4 zeges

 
Wild namens Cylance in de Boels Ladies Tour 2017.
 
Wild namens Wiggle High5 in de Ronde van Yorkshire 2018.

Uitslagen in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Ronde van Drenthe WK op de weg
2006 89e
2007 12e
2008   ↑ 8e
2009   ↑ 10e
2010   ↑ 14e opgave
2011 17e   99e
2012 4e   77e
2013   ↑ 10e 5e opgave
2014 9e 13e 6e
2015 11e 28e 11e
2016   ↑
2017 20e
2018 34e 11e 44e
2019   ↑ 8e
Resultaten in kleinere rondes
Jaar Ronde van Qatar Energiewacht Tour Ronde van Chongming RaboSter Zeeuwsche Eilanden Holland Ladies Tour
2006   1e (2 etappes)
2007 26e (1 etappe)
2008 2e (1 etappe) 12e
2009   1e 3e (2 etappes)
2010   1e (1 etappe) 2e (1 etappe)   1e (2 etappes) 2e (2 etappes)
2011 5e 2e 3e
2012 3e (2 etappes)   7e (1 etappe)   1e (1 etappe) 20e (1 etappe)
2013   1e (3 etappes)   3e (4 etappes)   22e (2 etappes)  
2014   1e (3 etappes)   7e (2 etappes)     1e (2 etappes)  
2015 5e (1 etappe)     1e (2 etappes)   31e
2016 24e (1 etappe)   30e (2 etappes)
2017 2e (1 etappe) 59e (1 etappe)
2018 5e (1etappe)  

Externe linkBewerken

Voorganger:
  Stephanie Pohl
Europees kampioen Puntenkoers (Baanwielrennen)
2013
Opvolger:
  Eugenia Bujak
Voorganger:
  Katarzyna Pawłowska
Europees kampioen Puntenkoers (Baanwielrennen)
2016
Opvolger:
  Trine Schmidt