Hoofdmenu openen

Patrick Sercu (Roeselare, 27 juni 1944 – aldaar, 19 april 2019) was een Belgisch wielrenner en Olympisch kampioen.

Patrick Sercu
Patrick Sercu, 1965
Patrick Sercu, 1965
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 27 juni 1944
Geboorteplaats Roeselare, België
Overlijdensdatum 19 april 2019
Overlijdensplaats Roeselare, België
Sportieve informatie
Discipline(s) Baanwielrennen
Wegwielrennen
Specialisatie(s) Sprint (weg en baan)
Zesdaagsen
Ploegen
1964-1967
1968-1969
1970-1972
1973-1976
1977
1978-1980
1981-1983
Solo-Superia
Faema
Dreher
Brooklyn
Fiat France
Marc Zeepcentrale
I.W.C.-Imex
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Inhoud

AmateurrennerBewerken

Patrick Sercu werd al op jonge leeftijd door zijn vader en oud-renner Albert Sercu opgeleid als pisterenner. Onder impuls van Albert Sercu werd de verloederde wielerpiste in Rumbeke nieuw leven ingeblazen om zoon Patrick het pistemetier aan te leren. Dit leverde al vroeg resultaten op. Al in 1961, op 17-jarige leeftijd, werd Sercu tweede op het Belgisch kampioenschap op de piste in Rocourt, wat hem meteen een ticket voor het WK opleverde. Het jaar er op werd hij voor het eerst Belgisch kampioen in de sprint en in 1963 volgde een eerste hoogtepunt door in eigen land het wereldkampioenschap op de sprint te winnen als 19-jarige amateur. Sercu was nog steeds amateurrenner en mocht zo in 1964 naar de Olympische Spelen in Tokio. Deze werden een succes. Hij behaalde goud op de kilometer met vliegende start. [1]

ProfrennerBewerken

Sercu zette de stap naar het profrennen bij de ploeg Solo-Superia en zou daardoor ook op de weg actief worden. Tot op het einde van de jaren 1970 zou hij de piste en de weg blijven combineren. Op het einde van zijn loopbaan zou hij zich steeds meer op de piste toeleggen. Op de piste zou hij in de sprint nog twee keer goud (1967 en 1969) en twee keer zilver (1965 en 1968) behalen tijdens de wereldkampioenschappen voor de profs. Hij vestigde ook drie wereldrecords.

  • 1967: 1:01,23 min – 1-kilometer met vliegende start indoor
  • 1972: 1:07,5 min – 1-kilometer zonder vliegende start indoor
  • 1973: 1:02,6 min – 1-kilometer outdoor

Later legde Sercu zich steeds meer toe op de duuronderdelen van de piste ipv de sprintnummers, wat gezien zijn leeftijd ook logisch was. Zo werd hij nog meermaals nationaal en Europees kampioen in onder meer de ploegkoers, het omnium en het rijden achter derny. Het waren vooral de zesdaagsen die hem bekend maakten. Tussen 1965 en 1983 won hij maar liefst 88 zesdaagsen, nog steeds een record dat wellicht nog heel lang op de tabellen zal blijven staan door het verminderd aantal zesdaagsen. Deze zesdaagsen reed hij met wisselende partners, maar Eddy Merckx was een van zijn vast companen met wie hij er 15 won.

Op de weg bouwde Sercu ook een mooi palmares op. Veel van zijn overwinningen behaalde hij in criteriumwedstrijden waar zijn sprintsnelheid goed uitgespeeld kon worden, maar ook in het rondewerk deed hij het voortreffelijk met heel wat etappewinsten in vooral kleinere ronden, maar ook in rittenwedstrijden zoals de Tirreno-Adriatico en Ronde van Romandië. Tijdens zijn loopbaan reed hij zeven maal de Ronde van Italië en won hij er maar liefst 13 etappes. Hiermee staat hij op de vierde plaats van Belgen met de meeste overwinningen in de Giro. Sercu reed in 1974 en 1977 de Ronde van Frankrijk, goed voor zes ritwinsten en de groene trui in 1974. Dat jaar reed hij ook een halve dag in het geel.

Sercu startte zijn profcarrière bij Solo-Superia, maar zou regelmatig van ploeg veranderen. Zo reed hij in de Faemaploeg van Eddy Merckx en voor Dreher. Zijn grootste successen op de weg haalde hij bij Brooklyn en Fiat. Na 1977 stapte hij over naar de ploeg van Marc Zeepcentrale en zou hij vooral nog op de piste actief blijven tot hij in 1983 op wielerpensioen ging.

Oud-rennerBewerken

 
Patrick Sercu tijdens de Zesdaagse van Vlaanderen-Gent (2008)

Patrick Sercu was als recordhouder van de zesdaagses na zijn wielerloopbaan bekommerd om het voortbestaan van deze meerdaagse pistewedstrijden. Het baanwielrennen raakte vanaf de jaren 1980 in crisis en steeds meer organisaties hielden het voor bekeken. Hij werd directeur van de Zesdaagse van Gent en was directeur van de vroegere Zesdaagse van Hasselt. In de Zesdaagse van Gent slaagde hij er in het wielergebeuren tot een waar event uit te bouwen waarbij lokale renners en internationale toppers met elkaar gecombineerd werden en de spectaculaire en korte nummers meer aan bod kwamen. [2] Patrick Sercu zou de Zesdaagse van Gent leiden tot hij dit om medische redenen niet meer kon. Zijn zoon en wielermanager Christophe Sercu nam daarna de leiding over. Patrick zou stilaan uit het openbare leven verdwijnen en overleed in 2019 op 74-jarige leeftijd. [3]

HerinneringenBewerken

In 1996 werd Sercu, samen met twee andere olympische/paralympische kampioenen Ulla Werbrouck en Filip Bardoel, tot ereburger van de stad Izegem benoemd. De openluchtwielerpiste van Sport Vlaanderen in Assebroek werd in 2007 naar hem de Wielerbaan Patrick Sercu genoemd. [4]. De heropgebouwde wielerpiste in Rumbeke waar hij de knepen van het vak leerde, werd voor een deel naar hem genoemd: Wielerpiste Defraeye-Sercu. Als geboren Roeselarenaar werd hij ook in de Zaal der Wereldkampioenen van het vernieuwde museum KOERS. Museum van de Wielersport vereeuwigd samen met drie andere Roeselaarse wereldkampioenen. In dat museum zijn overigens verschillende van zijn truien en een pistefiets van hem.

OverwinningenBewerken

ZesdaagseBewerken

Nr. Jaar Zesdaagse van Samen met Nr. Jaar Zesdaagse van Samen met
1 1965 Gent   Eddy Merckx 45 1976 Antwerpen   Eddy Merckx
2 1966 Frankfurt   Klaus Bugdahl 46 1976 Milaan   Francesco Moser
3 1967 Keulen   Klaus Bugdahl 47 1976 Dortmund   Freddy Maertens
4 1967 Montréal   Emile Severeyns 48 1976 Maastricht   Graeme Gilmore
5 1967 Gent   Eddy Merckx 49 1977 Kopenhagen   Ole Ritter
6 1967 Münster   Klaus Bugdahl 50 1977 Antwerpen   Freddy Maertens
7 1967 Charleroi   Ferdinand Bracke 51 1977 Londen   René Pijnen
8 1968 Rotterdam   Peter Post 52 1977 Berlijn   Eddy Merckx
9 1968 Londen   Peter Post 53 1977 München   Eddy Merckx
10 1968 Frankfurt   Rudi Altig 54 1977 Gent   Eddy Merckx
11 1968 Dortmund   Rudi Altig 55 1977 Zürich   Eddy Merckx
12 1969 Bremen   Peter Post 56 1977 Maastricht   Eddy Merckx
13 1969 Antwerpen   Peter Post en   Rik Van Looy 57 1978 Berlijn   Dietrich Thurau
14 1969 Londen   Peter Post 58 1978 Frankfurt   Dietrich Thurau
15 1969 Dortmund   Peter Post 59 1978 Grenoble   Dietrich Thurau
16 1969 Frankfurt   Peter Post 60 1978 München   Gregor Braun
17 1969 Charleroi   Norbert Seeuws 61 1978 Gent   Gerrie Knetemann
18 1970 Keulen   Peter Post 62 1979 Keulen   Gregor Braun
19 1970 Bremen   Peter Post 63 1979 Rotterdam   Albert Fritz
20 1970 Londen   Peter Post 64 1979 Hannover   Albert Fritz
21 1970 Gent   Jean-Pierre Monseré 65 1979 Londen   Albert Fritz
22 1971 Rotterdam   Peter Post 66 1979 Berlijn   Dietrich Thurau
23 1971 Londen   Peter Post 67 1979 Dortmund   Dietrich Thurau
24 1971 Berlijn   Peter Post 68 1979 München   Dietrich Thurau
25 1971 Frankfurt   Peter Post 69 1979 Zürich   Albert Fritz
26 1971 Gent   Roger De Vlaeminck 70 1979 Bremen   Albert Fritz
27 1972 Londen   Tony Gowland 71 1980 Kopenhagen   Albert Fritz
28 1972 Dortmund   Alain Van Lancker 72 1980 Kopenhagen   Albert Fritz
29 1972 Gent   Julien Stevens 73 1980 Berlijn   Gregor Braun
30 1973 Keulen   Alain Van Lancker 74 1980 Dortmund   Gregor Braun
31 1973 Milaan   Julien Stevens 75 1980 Gent   Albert Fritz
32 1973 Dortmund   Eddy Merckx 76 1980 Herning   Gert Frank
33 1973 Grenoble   Eddy Merckx 77 1981 Keulen   Albert Fritz
34 1973 Gent   Graeme Gilmore 78 1981 Kopenhagen   Albert Fritz
35 1974 Antwerpen   Eddy Merckx 79 1981 Milaan   Francesco Moser
36 1974 Londen   René Pijnen 80 1981 Grenoble   Urs Freuler
37 1974 Dortmund   René Pijnen 81 1981 Gent   Gert Frank
38 1975 Bremen   René Pijnen 82 1982 Rotterdam   René Pijnen
39 1975 Antwerpen   Eddy Merckx 83 1982 Kopenhagen   René Pijnen
40 1975 Berlijn   Dietrich Thurau 84 1982 Antwerpen   Roger de Vlaeminck
41 1975 Grenoble   Eddy Merckx 85 1982 Berlijn   Maurizio Bidinost
42 1975 Gent   Eddy Merckx 86 1982 München   René Pijnen
43 1975 Zürich   Günter Haritz 87 1983 Rotterdam   René Pijnen
44 1976 Rotterdam   Eddy Merckx 88 1983 Kopenhagen   Gert Frank
Aantal Samen met
15   Eddy Merckx
14   Peter Post
10   Albert Fritz
8   René Pijnen
7   Dietrich Thurau
4   Gregor Braun
3   Klaus Bugdahl,   Gert Frank
2   Rudi Altig,   Roger de Vlaeminck,   Graeme Gilmore,   Francesco Moser,   Julien Stevens,   Alain Van Lancker
1   Maurizio Bidinost,   Ferdinand Bracke,   Urs Freuler,   Tony Gowland,   Günter Haritz,   Gerrie Knetemann,   Freddy Maertens,   Jean-Pierre Monseré,   Ole Ritter,   Norbert Seeuws,   Emile Severeyns,   Rik Van Looy

PisteBewerken

Jaar   BK   EK   WK Overig
1961   Ploegkoers
1962   Ploegkoers,   Sprint
1963   Omnium,   Ploegkoers,   Sprint   Sprint
1964   Omnium,   Ploegkoers,   Sprint   Tijdrit OS, Manchester: Sprint
1965   Omnium,   Sprint   Omnium   Sprint GP Du Roi: Sprint
1966   Omnium,   Ploegkoers
1967   Omnium,   Ploegkoers,   Sprint   Omnium   Sprint
1968   Omnium,   Ploegkoers,   Sprint   Omnium,   Ploegkoers,   Ploegkoers   Sprint
1969   Ploegkoers,   Sprint   Omnium,   Ploegkoers   Sprint
1970   Ploegkoers   Omnium
1971   Omnium,   Ploegkoers   Omnium,   Ploegkoers,   Ploegkoers
1972   Omnium,   Ploegkoers   Omnium
1973   Omnium,   Ploegkoers   Omnium Gent: Omnium, Ploegkoers
1974   Omnium,   Ploegkoers   Ploegkoers Gent: Omnium, Ploegkoers
1975   Omnium,   Ploegkoers
1976   Derny,   Omnium,   Ploegkoers   Ploegkoers
1977   Omnium,   Ploegkoers   Derny,   Ploegkoers
1978   Omnium   Ploegkoers,   Derny
1979   Omnium   Ploegkoers
1980   Derny
1981
1982   Ploegkoers
1983

WegBewerken

1965

1966

1967

1968

  • Omloop van Midden-Vlaanderen
  • Criterium Meerhout

1969

1970

1971

1972

1973

  • Maaslandse Pijl
  • Sassari - Cagliari
  • 2e etappe Giro di Puglia
  • Elfstedenronde
  • 9e etappe Ronde van Italie

1974

1975

1976

1977

1978

1979

1980

1981

1982

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1969
1970 90e (1) 
1971 69e (2) 
1972 buiten tijd  
1973 97e (1) 
1974 opgave (3)  89e (3)  
1975 67e (3) 
1976 opgave (3) 
1977 buiten tijd (3) 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix E3 Harelbeke
1969 11e 9e 8e
1970 5e 7e 18e
1971 31e 45e
1972 27e 49e 12e
1973 5e 9e
1974 116e 20e 8e
1975 11e
1976 7e
1977 8e   ↑
Voorganger:
Herman Van Springel
 
1973
  Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk  
Patrick Sercu
 
1974
Opvolger:
Rik Van Linden
 
1975