Nederland op het Eurovisiesongfestival

deelnemer Eurovisiesongfestival

Nederland is een van de zeven landen die al sinds de eerste editie (1956) deelnemen aan het Eurovisiesongfestival. Alleen België, Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk waren nog vaker van de partij. Nederland won de competitie vijf keer.

Vlag van Nederland Nederland
Eerste deelname 1956
Aantal deelnamen 64
Aantal gewonnen 5
Zender NTS 1956-1969
NOS 1970-2009
TROS 2010-2013
AVROTROS 2014-heden
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1957, 1959, 1969, 1975, 2019)
Laagste positie laatste (1958, 1962, 1963, 1968, 2011 HF)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Resultaten

bewerken
 
Corry Brokken verdedigt haar titel in 1958, maar eindigt deze keer als laatste
 
Lenny Kuhr en schrijver David Hartsema na de gedeelde Nederlandse overwinning op het Eurovisiesongfestival 1969
 
In 2019 won Duncan Laurence het Eurovisiesongfestival met het door hemzelf geschreven en gecomponeerde nummer Arcade
 
In 2024 gebeurde wat opmerkelijks. Joost Klein werd op de dag van de finale gediskwalificeerd door de EBU.

Door de jaren heen heeft Nederland zeer wisselende resultaten gekend op het songfestival. Vaak eindigden de Nederlandse inzendingen in de middenmoot, met soms een uitschieter naar boven, maar vaker naar beneden toe. Van de 63 deelnames eindigden 26 inzendingen bij de beste tien.

Vijfmaal won Nederland het songfestival:

Vijf keer eindigde Nederland helemaal onderaan:

Een keer werd Nederland gediskwalificeerd:

De Spelbrekers en Annie Palmen waren de enige Nederlandse inzendingen die geen enkel punt kregen. De inzending van de 3JS eindigde als laatste in de tweede halve finale.

Geschiedenis

bewerken

Jaren 50 en 60

bewerken

Nederland maakte zijn debuut op het allereerste Eurovisiesongfestival in 1956, gehouden in de Zwitserse stad Lugano. Er mochten twee deelnemers worden afgevaardigd, en voor Nederland werden dit de zangeressen Jetty Paerl en Corry Brokken. Zij zongen ieder een lied, respectievelijk De vogels van Holland en Voorgoed voorbij. Nederland had met De vogels van Holland de eer om als eerste te beginnen en daarmee zong Paerl het allereerste lied ooit op het Eurovisiesongfestival. Onbekend is op welke plaatsen Nederland eindigde; behalve de winnaar (Zwitserland) zijn de resultaten van dit songfestival nooit bekendgemaakt.

Corry Brokken won in 1957 met het nummer Net als toen. Tijdens de puntentelling dat jaar bleef Nederland al vanaf het begin constant aan de leiding en liep het land uiteindelijk ver uit op de rest. Hierdoor mocht Nederland het Eurovisiesongfestival in 1958 voor het eerst organiseren; dit werd uiteindelijk gedaan in Hilversum. In eigen land deed Nederland het echter een stuk minder goed: Brokken mocht voor de derde keer op rij Nederland vertegenwoordigen, maar eindigde deze keer, samen met Luxemburg, op een gedeelde laatste plaats. Het was de eerste keer dat Nederland als laatste eindigde.

In 1959 won Nederland opnieuw: zangeres Teddy Scholten ging naar Frankrijk toe om Nederland te vertegenwoordigen met het nummer 'n Beetje. Tijdens de puntentelling liep Nederland lange tijd achter op verschillende landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, die als een van de favorieten voor de eindzege werd gezien. Toen Italië echter zeven punten aan Nederland gaf en geen enkel punt aan het Verenigd Koninkrijk, ging Nederland aan kop, maar het bleef spannend wie uiteindelijk de winnaar werd. Toen Frankrijk als laatste land vier van de zeven overgebleven punten aan Nederland gaf, was de tweede zege voor Nederland een feit. Nederland werd hierdoor het eerste land in de geschiedenis van het songfestival dat voor de tweede keer had gewonnen.

In de jaren 60 had Nederland een stuk minder succes op het festival. Tussen 1960 en 1968 haalde het land twee keer maar net de top tien: Greetje Kauffeld met het nummer Wat een dag en Anneke Grönloh met Jij bent mijn leven eindigde in respectievelijk 1961 en 1964 allebei op de tiende plaats. Daarnaast kenden de jaren 60 een absoluut dieptepunt voor Nederland: in 1962, 1963 en 1968 behaalde het land de laatste plaats, waarbij er in 1962 en 1963 zelfs geen enkel punt naar Nederland ging. Toch kenden de jaren 60 één moment van succes voor Nederland: in 1969 ging Lenny Kuhr met het De troubadour naar Spanje om Nederland te vertegenwoordigen. Tijdens de puntentelling van 1969 eindigde Nederland op de eerste plaats met 18 punten, maar moest het de winst delen met Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk omdat ook deze landen 18 punten behaalden. Desondanks was de derde songfestivalzege binnen voor Nederland en werd er via loting bepaald dat Nederland het Eurovisiesongfestival 1970 mocht organiseren.

Jaren 70

bewerken

In eigen huis behaalde Nederland in 1970 een 7e plek met het nummer Waterman van Hearts Of Soul en in 1971 een 6e plek met Tijd van Saskia & Serge. In 1972 eindigden Sandra & Andres met Als het om de liefde gaat namens Nederland op een 4e plek, één punt achter de nummer drie dat jaar: Duitsland. Na een teleurstellende 14e plaats in 1973 kwam Nederland in 1974 sterk terug met I see a star van Mouth & MacNeal. Het nummer won niet door twee belangrijke factoren: ten eerste was 1974 het jaar van de inzending van Zweden (Waterloo van ABBA), waardoor Nederland en alle andere landen sowieso weinig kans leken te maken op de winst, en ten tweede werd de kans op een vierde Nederlandse winst verkleind door de gekkigheid die Mouth & MacNeal op het podium lieten zien, aldus auteur John Kennedy O'Connor, die het boek The Eurovision Song Contest - The Official History schreef. Mouth & MacNeal behaalden desondanks een 3e plaats. In 1975 stuurde Nederland Teach-In met het nummer Ding-a-dong naar Zweden, waar het als eerste van alle nummers mocht optreden. Tijdens de puntentelling stond Nederland in het begin bovenaan maar het werd later, net als in 1959, ingehaald door het Verenigd Koninkrijk en stond lange tijd tweede. Het werd uiteindelijk een nek-aan-nek-race tussen Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Toen er nog drie landen hun punten moesten doorgeven, stonden Nederland en het Verenigd Koninkrijk op bijna evenveel punten (respectievelijk 127 tegenover 120 punten). Zowel Spanje als Zweden gaven hun 12 punten aan Nederland en toen Italië als laatste land hun punten moest doorgeven, stond Nederland op 151 punten tegenover het Verenigd Koninkrijk met 135 punten. Hiermee won Nederland het Eurovisiesongfestival voor de vierde keer, en 1975 was bijna 45 jaar lang de laatste editie dat Nederland won. Tijdens de tweede helft van de jaren 70 was Nederland minder succesvol, met een 9e plaats thuis in 1976 als beste resultaat. Van 1977 tot 1979 behaalde Nederland respectievelijk de 12e, 13e en 12e plek.

Jaren 80

bewerken

De jaren 80 waren voor Nederland op het Eurovisiesongfestival niet al te succesvol: in 1980 vond het songfestival in Den Haag plaats, omdat Israël, die in 1978 en 1979 won, een nationale feestdag had op de dag van het festival. Het is tot nu de enige keer dat een land na haar overwinning zelf niet meedoet. Dus werd Nederland als gastland aangewezen. Thuis behaalde Maggie MacNeal, die in 1974 nog 3e werd, een 5e plek met Amsterdam, tot dan toe de beste plaats die Nederland in de jaren 80 had behaald. Deze plaats werd in 1987 geëvenaard door Marcha met Rechtop in de wind, die in België ook op een 5e plek eindigde. Verder werd er voor Nederland nog een 7e plek in 1983 behaald door Bernadette en een 9e plek in 1988 door Gerard Joling met Shangri-la, maar verder verscheen Nederland niet in de top 10, met een 16e plaats in 1982 als slechtste resultaat dat decennium. In 1989 stond Nederland nog op een gedeelde eerste plek bij de bookmakers met het nummer Blijf zoals je bent van Justine Pelmelay, maar een onzuivere noot op het einde gooide roet in het eten en Nederland eindigde dat jaar op de 15e plek. In 1985 deed Nederland niet mee op het Eurovisiesongfestival, omdat het evenement dat jaar plaatsvond op 4 mei, terwijl in Nederland op die datum de Nationale Dodenherdenking plaatsvond.

Jaren 90

bewerken

Nederland kende wisselend succes in de jaren 90. Het land begon in 1990 nog slecht met een 15e plek. Toen Nederland het Eurovisiesongfestival 1991 oversloeg omdat het weer op 4 mei plaatsvond, kwam het land in 1992 terug en eindigde het op een 9e plek. In 1993 kwam Nederland met een sterke inzending die kans maakte op de winst: Ruth Jacott werd naar Ierland gestuurd met haar catchy uptempo nummer Vrede. Omdat het camerawerk mislukte en het licht te fel in de camera verscheen, werd Jacott 'maar' 6e. Desondanks kreeg ze toch nog 12 punten van de Ierse jury. In 1994 ging Willeke Alberti met Waar is de zon namens Nederland naar het Eurovisiesongfestival, maar behaalde een zeer teleurstellende 24e plek. Dankzij dit slechte resultaat mocht Nederland in 1995 niet deelnemen. In 1996 zorgde Maxine & Franklin Brown nog voor een 7e plek, maar in 1997 ging het al weer mis met een 22e plek voor Nederland. In 1998 had Nederland opnieuw kans om te winnen: Edsilia Rombley ging naar het Verenigd Koninkrijk met het nummer Hemel en aarde, waar ze bij de bookmakers voor korte tijd eerste stond. Ze werd echter 4e, maar behaalde toch het beste resultaat voor Nederland in de jaren 90.

Jaren 00

bewerken

Na de 8e plaats van Marlayne met het lied One good reason in 1999 kwam er een periode waarin de Nederlandse inzendingen eerst nog matig succes boekten, maar daarna ronduit slechte resultaten behaalden. In 2000 werd het Eurovisiesongfestival in Nederland vooral overschaduwd door de vuurwerkramp in Enschede, waarbij 23 doden vielen en een hele woonwijk van de kaart werd geveegd. Als gevolg gaf Nederland alleen jurypunten door en werd er bij eventuele winst van Nederland geen optreden meer in de zaal gegeven na de puntentelling. In 2001 werd Michelle met Out on my own 18e namens Nederland, waardoor het land in 2002 verplicht thuis moest blijven. In 2003 had Nederland weer eens kans op hoog te eindigen met het nummer One more night van Esther Hart, maar eindigde later op een ietwat teleurstellende 13e plek. Toen er in 2004 nog meer landen meededen met het Eurovisiesongfestival, werden de halve finales geïntroduceerd en moesten Nederland en alle andere landen zich eerst zien te kwalificeren om pas in de finale deel te nemen. Re-union kwalificeerden zich met Without you namens Nederland de allereerste keer sinds het systeem werd geïntroduceerd (het land eindigde bij de beste tien landen op de 6e plek), maar strandde in de finale op de 20e plek.

Vanaf 2005 ging het met Nederland op het Eurovisiesongfestival snel bergafwaarts: tussen 2005 en 2009 was het land niet in staat om zich te kwalificeren voor de finale.

Jaren 10

bewerken

Aan het eind van de jaren 00 en toen de jaren 10 aantraden was de populariteit van het songfestival in Nederland inmiddels gedaald tot een dieptepunt. In 2009 werd na een onderzoek van EenVandaag duidelijk dat 67 procent van de Nederlanders niet wilde dat hun land in 2010 nog deel zou nemen aan het Eurovisiesongfestival.[1] Toen Nederland zich in 2012 voor de achtste keer op rij niet wist te kwalificeren, kwamen uit polls van Omroep Brabant en Zeelandnet.nl, allebei van 25 mei 2012, het resultaat dat ook hier de meerderheid er voor was dat Nederland moest stoppen met het songfestival: bij de poll van Omroep Brabant was het aantal mensen dat wilde stoppen zelfs 95 procent.[2][3] Een belangrijke, veelgehoorde reden in Nederland waarom het land zich de afgelopen jaren niet wist te kwalificeren, was dat Oost-Europese landen altijd elkaar punten geven en hun punten baseren op de relatie met een land i.p.v. een nummer. Dat de meeste winnaars in de jaren 00 van niet al te hoge kwaliteit waren, was nog een reden voor Nederland om niet meer mee te doen.

De negatieve reeks resultaten werd beëindigd door zangeres Anouk, die Nederland in 2013 met het lied Birds in de finale bracht. Daar eindigde zij met 114 punten op een 9e plaats. Hiermee bracht Anouk een omkeer teweeg in de publieke opinie over het Eurovisiesongfestival.

Aangemoedigd door het succes van Anouk deden Ilse DeLange en Waylon in 2014 mee als de formatie The Common Linnets met het lied Calm after the storm.[4] Ook zij wisten een finaleplaats te halen en veroverden in de finale de 2e plaats: het beste resultaat voor Nederland sinds 1975 en met 238 punten tevens het hoogste puntentotaal ooit behaald door een Nederlandse inzending, totdat dit record werd verbroken door Duncan Laurence in 2019, die dit puntentotaal meer dan verdubbelde. In 2015 slaagde zangeres Trijntje Oosterhuis met het lied Walk along er niet in om het succes voort te zetten: zij strandde in de halve finale. Douwe Bob behaalde in 2016 weer een finaleplaats. Met Slow down behaalde hij in de finale 153 punten en eindigde op de 11e plaats. De Nederlandse deelnemer van 2017, meidengroep OG3NE, behaalde met het nummer Lights and shadows eveneens de finale en werden ook 11e. In 2018 deed Waylon opnieuw mee, dit keer als soloartiest. Met Outlaw in 'em werd hij 18e met 121 punten.

In 2019 werd Nederland vertegenwoordigd door Duncan Laurence met het nummer Arcade. Nadat het nummer begin maart bekend werd gemaakt, kwam Laurence op de 1e positie te staan bij de bookmakers en bleef van begin tot eind bovenaan staan in de (meeste) peilingen. Tijdens de finale stond Laurence bij de bookmakers met een monstervoorsprong voor op de nummers twee en drie (Italië en Zwitserland). Tijdens de puntentelling van de jury's kreeg Nederland als eerste land die avond 12 punten (van Portugal), maar gelijk daarna deed Nederland het een stuk minder goed bij de jury's dan vooraf werd verwacht: op een gegeven moment stond Laurence zelfs zesde tijdens de puntentelling. Aan het einde kreeg Nederland toch weer een aantal keer 12 punten en stond het land, nadat alle jurypunten verdeeld waren, op de derde plaats, achter Zweden en Noord-Macedonië. Toen de televoters 261 punten aan Nederland gaven, stond het land weer bovenaan. Toen Noord-Macedonië tegenvallend scoorde bij de televoters (58 punten tegenover 237 punten bij de jury's), kon alleen nog Zweden de mogelijke vijfde songfestivalzege van Nederland tegenhouden: het land had 253 punten nodig om van Nederland te winnen. Na een bloedstollende spanning kreeg Zweden echter maar 93 punten, waardoor Laurence het festival won met 498 punten en de eerste Nederlandse winnaar van het Eurovisiesongfestival werd sinds de overwinning van Teach-In in 1975.[5]

Jaren 20

bewerken

De jaren 20 zouden starten met een Eurovisiesongfestival, georganiseerd in Ahoy Rotterdam. Het festival werd evenwel afgelast vanwege de uitbraak van de coronapandemie[6]. Het was voor het eerst in de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival dat een festival werd afgelast. Het Nederlandse productieteam organiseerde echter wel een alternatieve show om de artiesten en liedjes te eren, Eurovision: Europe Shine a Light. Aan het eind van deze uitzending werd aangekondigd dat de eerstvolgende editie van het festival alsnog in Ahoy Rotterdam zou zijn. De presentatoren voor de nieuwe editie zijn dezelfde als die van de alternatieve show uit 2020: Chantal Janzen, Edsilia Rombley, Jan Smit en Nikkie de Jager; laatstgenoemde was oorspronkelijk aangesteld als de gastvrouw van het onlinegedeelte van de show.

Jeangu Macrooy zou op de afgelaste editie van 2020 Nederland vertegenwoordigen met het nummer Grow. Door AVROTROS werd al snel naar buiten gebracht dat tijdens het festival in 2021 Macrooy alsnog aan mag treden.[7] Er kwam echter wel een nieuw nummer voor 2021, genaamd Birth of a new age, omdat de nummers van 2020 niet meer werden toegestaan.[8] Op het festival haalde het nummer de 23e plaats, van de 26 landen.

In 2022 vertegenwoordigde S10 Nederland op het Eurovisiesongfestival met het nummer De diepte.[9] Ze behaalde de elfde plaats in de finale.[10] Het was de eerste keer sinds 2010 dat een lied in het Nederlands op het Eurovisiesongfestival te horen was, en de eerste keer sinds 1998 dat een lied in de Nederlandse taal in een Eurovisiefinale te horen was. In 2023 vertegenwoordigde het duo Dion Cooper en Mia Nicolai Nederland met hun nummer Burning Daylight. Ze haalden de finale niet[11]. Dit markeerde de eerste keer in acht jaar dat Nederland de finale niet haalde, nadat het Trijntje Oosterhuis in 2015 niet lukte om een plek in de finale te bemachtigen.

In 2024 zou Joost Klein Nederland op het Eurovisiesongfestival met het nummer Europapa vertegenwoordigen. Door een incident werd Klein op de dag van de finale gediskwalificeerd door de EBU. Hij had twee dagen eerder na de tweede halve finale een incident met een cameravrouw, waarna door haar een klacht wegens bedreiging tegen Klein werd ingediend. Vanwege het onderzoek besloot de EBU Klein niet meer te laten deelnemen aan de finale. Het was de eerste keer ooit dat een deelnemer tijdens het Eurovisiesongfestival gediskwalificeerd werd.

Lange tijd was het voor de deelnemende landen op het Eurovisiesongfestival verplicht om in de eigen taal te zingen. Veruit de meeste Nederlandse inzendingen zijn dan ook vertolkt in het Nederlands. Tussen 1974 en 1976 bestond er een vrije taalregel en kozen de Nederlandse deelnemers voor het Engels. Sinds de vrije taalregel in 1999 heringevoerd werd, heeft Nederland steeds Engelstalige liedjes naar het songfestival gestuurd, met uitzondering van 2010, 2022 en 2024 toen er opnieuw voor een Nederlandstalig liedje werd gekozen. In 2006 bestond het lied Amambanda van Treble uit een combinatie van Engels en kunsttaal. In 2021 bevatte het lied behalve Engels ook regels in het Sranantongo.

In 1974, 1975, 2007 en 2011 werd via het Nationaal Songfestival gekozen voor een Nederlandstalige inzending, maar traden de deelnemers op het Eurovisiesongfestival aan met een Engelstalige versie.

Songfestivals zonder Nederland

bewerken

Nederland heeft praktisch altijd meegedaan aan het Eurovisiesongfestival. Slechts vier keer was Nederland er niet bij. In 1985 en 1991 nam Nederland niet deel aan het Eurovisiesongfestival omdat het evenement werd gehouden op 4 mei, de dag waarop in Nederland de Nationale Dodenherdenking plaatsvindt. Het werd niet passend geacht op deze datum ook verwikkeld te zijn in een wedstrijd voor amusementsmuziek. In 1991 nam Malta de plek van Nederland over. Dit was voor hen aanleiding om vaker mee te doen. In 1995 en 2002 moest Nederland noodgedwongen thuisblijven vanwege een te lage score in het jaar ervoor. Sinds in 2004 de halve finale is ingevoerd, kan ieder land elk jaar meedoen. Van 2005 tot en met 2012 en in 2015 en 2023 bereikte Nederland de finale niet. In 2024 werd Nederland op de dag van de finale gediskwalificeerd. Of Nederland in de toekomst weer deel zal nemen aan het festival is onduidelijk. De AVROTROS heeft kenbaar gemaakt niet deel te willen nemen, tenzij er structurele veranderingen een het festival worden gemaakt.[12]

Marcel Bezençon Awards

bewerken

Sinds 2002 worden jaarlijks de Marcel Bezençon Awards uitgereikt, vernoemd naar de bedenker van het Eurovisiesongfestival. Er worden prijzen in vier categorieën uitgereikt: - Press Award - Artistic Award - Composer Award - Commentator’s Vote (sinds 2010)

Nederland wist tot nog toe vier van deze Awards te winnen.[13]

Jaar Artiest Lied Prijs
2003 Esther Hart One more night Artistic Award
2014 The Common Linnets Calm after the storm Artistic Award
Composer Award
2019 Duncan Laurence Arcade Press Award

Bijzonderheden

bewerken
  • Corry Brokken en Sandra Reemer zijn ieder drie keer voor Nederland uitgekomen en zijn daarmee recordhouder. Brokken deed dat drie keer achter elkaar (1956 t/m 1958), terwijl Reemer nog een vierde keer op het Eurovisiepodium stond: in 1983 was ze achtergrondzangeres voor Sing me a song van Bernadette.
  • Het allereerste songfestivalliedje ooit was een Nederlandse inzending. Jetty Paerl opende namelijk namens Nederland het allereerste songfestival in 1956 met haar liedje De vogels van Holland. De resultaten van het songfestival van 1956 zijn overigens nooit bekendgemaakt.
  • Anneke Grönloh was in 1964 namens Nederland de eerste Aziatische deelnemer die op het songfestival aantrad.
  • Milly Scott was in 1966 namens Nederland de eerste zwarte deelnemer die op het songfestival aantrad.
  • Corry Brokken is de enige artiest die op het songfestival de eerste en de laatste plaats wist te behalen, in respectievelijk 1957 en 1958.
  • In 1970 had Nederland de meidengroep Hearts of Soul afgevaardigd, maar omdat het songfestivalreglement nog niet voorzag in optredende groepen, werd de groepsnaam voor het festival tijdelijk veranderd in "Patricia en The Hearts of Soul".
  • In totaal heeft Nederland zes keer het songfestival geopend. Naast het eerste songfestival in 1956 gebeurde dat ook in 1965, 1967, 1970, 1975 en 2001.
  • In 2000 werd de rechtstreekse uitzending van het Eurovisiesongfestival in Nederland afgebroken voor de berichtgeving rondom de vuurwerkramp in Enschede. De televoting kon hierdoor niet plaatsvinden, waardoor de Nederlandse punten gegeven moesten worden door een vakjury. Het jaar daarop, vlak voor de editie van 2001, werd de show alsnog integraal uitgezonden.
  • In 2024 werd Joost Klein gediskwalificeerd tijdens het evenement nadat een medewerkster van het songfestival een klacht tegen hem had ingediend omdat hij haar zou hebben bedreigd.[14]

Nederlandse deelnames

bewerken
Jaar Artiest Titel Fin. Ptn. Semi Ptn. Taal
  1956 Jetty Paerl De vogels van Holland ? ? Nederlands
Corry Brokken Voorgoed voorbij ? ? Nederlands
  1957 Corry Brokken Net als toen 1 31 Nederlands
  1958 Corry Brokken Heel de wereld 9 1 Nederlands
  1959 Teddy Scholten 'n Beetje 1 21 Nederlands
  1960 Rudi Carrell Wat een geluk 12 2 Nederlands
  1961 Greetje Kauffeld Wat een dag 10 6 Nederlands
  1962 De Spelbrekers Katinka 13 0 Nederlands
  1963 Annie Palmen Een speeldoos 13 0 Nederlands
  1964 Anneke Grönloh Jij bent mijn leven 10 2 Nederlands
  1965 Conny Vandenbos 't Is genoeg 11 5 Nederlands
  1966 Milly Scott Fernando en Filippo 15 2 Nederlands
  1967 Thérèse Steinmetz Ring-dinge-ding 14 2 Nederlands
  1968 Ronnie Tober Morgen 16 1 Nederlands
  1969 Lenny Kuhr De troubadour 1 18 Nederlands
  1970 Hearts Of Soul Waterman 7 7 Nederlands
  1971 Saskia & Serge Tijd 6 85 Nederlands
  1972 Sandra & Andres Als het om de liefde gaat 4 106 Nederlands
  1973 Ben Cramer De oude muzikant 14 69 Nederlands
  1974 Mouth & MacNeal I see a star 3 15 Engels
  1975 Teach-In Ding-a-dong 1 152 Engels
  1976 Sandra Reemer The party's over 9 56 Engels
  1977 Heddy Lester De mallemolen 12 35 Nederlands
  1978 Harmony 't Is O.K. 13 37 Nederlands
  1979 Xandra Colorado 12 51 Nederlands
  1980 Maggie MacNeal Amsterdam 5 93 Nederlands
  1981 Linda Williams Het is een wonder 9 51 Nederlands
  1982 Bill van Dijk Jij en ik 16 8 Nederlands
  1983 Bernadette Sing me a song 7 66 Nederlands
  1984 Maribelle Ik hou van jou 13 34 Nederlands
  1986 Frizzle Sizzle Alles heeft ritme 13 40 Nederlands
  1987 Marcha Rechtop in de wind 5 83 Nederlands
  1988 Gerard Joling Shangri-la 9 70 Nederlands
  1989 Justine Pelmelay Blijf zoals je bent 15 45 Nederlands
  1990 Maywood Ik wil alles met je delen 15 25 Nederlands
  1992 Humphrey Campbell Wijs me de weg 9 67 Nederlands
  1993 Ruth Jacott Vrede 6 92 Nederlands
  1994 Willeke Alberti Waar is de zon 23 4 Nederlands
  1996 Maxine & Franklin Brown De eerste keer 7 78 Nederlands
  1997 Mrs. Einstein Niemand heeft nog tijd 22 5 Nederlands
  1998 Edsilia Rombley Hemel en aarde 4 150 Nederlands
  1999 Marlayne One good reason 8 71 Engels
  2000 Linda Wagenmakers No goodbyes 13 40 Engels
  2001 Michelle Out on my own 18 16 Engels
  2003 Esther Hart One more night 13 45 Engels
  2004 Re-union Without you 20 11 6 146 Engels
  2005 Glennis Grace My impossible dream X X 14 53 Engels
  2006 Treble Amambanda X X 20 23 Verzonnen en Engels
  2007 Edsilia Rombley On top of the world X X 21 38 Engels
  2008 Hind Your heart belongs to me X X 13 27 Engels
  2009 De Toppers Shine X X 17 11 Engels
  2010 Sieneke Ik ben verliefd (sha-la-lie) X X 14 29 Nederlands
  2011 3JS Never alone X X 19 13 Engels
  2012 Joan Franka You and me X X 15 35 Engels
  2013 Anouk Birds 9 114 6 75 Engels
  2014 The Common Linnets Calm after the storm 2 238 1 150 Engels
  2015 Trijntje Oosterhuis Walk along X X 14 33 Engels
  2016 Douwe Bob Slow down 11 153 5 197 Engels
  2017 OG3NE Lights and shadows 11 150 4 200 Engels
  2018 Waylon Outlaw in 'em 18 121 7 174 Engels
  2019 Duncan Laurence Arcade 1 498 1 280 Engels
  2021 Jeangu Macrooy Birth of a new age 23 11 X X Engels en Sranantongo
  2022 S10 De diepte 11 171 2 221 Nederlands
  2023 Mia Nicolai & Dion Cooper Burning daylight X X 13 7 Engels
  2024 Joost Klein Europapa X X 2 182 Nederlands
Kleur Betekenis
Eerste plaats
Tweede plaats
Derde plaats
Laatste plaats
Gastland

Het songfestival op Nederlandse bodem

bewerken

Het Eurovisiesongfestival heeft vijf keer in Nederland plaatsgevonden:

1958, Hilversum
De regel dat een winnend land het songfestival van het jaar erop mag organiseren, was voor het eerst van kracht in 1958. In dat jaar nam Nederland de organisatie op zich als gevolg van de overwinning in 1957. Het festijn vond op 12 maart plaats in de AVRO-studio's in Hilversum en werd gepresenteerd door Hannie Lips.
1970, Amsterdam
Nederland was in 1969 een van de vier winnende landen, naast Frankrijk, gastland Spanje en het Verenigd Koninkrijk. Er werd geloot tussen Frankrijk en Nederland; het Verenigd Koninkrijk had het evenement in 1968 al georganiseerd en Spanje wilde niet twee keer achter elkaar.[15] Het festival ging uiteindelijk naar Amsterdam. Op 21 maart was het RAI Congrescentrum decor van dit festival. De presentatie was in handen van Willy Dobbe.
1976, Den Haag
In 1976 keerde het songfestival terug naar Nederlandse bodem nadat Teach-In in 1975 voor Nederland het festijn had gewonnen. Het vond plaats op 3 april in het Congresgebouw in Den Haag. Voormalig winnares Corry Brokken nam de presentatie op zich. Teach In-zangeres Getty Kaspers reikte aan het eind van de avond de prijs uit aan de winnaars.
1980, Den Haag
De vierde keer dat het songfestival in Nederland heeft plaatsgevonden was in 1980. De winnaar van 1979, Israël, zag van de organisatie af omdat het festival aldaar zou plaatsvinden op een nationale rouwdag. Ook de nummers twee en drie van 1979, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, bedankten voor de eer. Uiteindelijk nam Nederland de organisatie op zich. Het Haagse Congresgebouw werd wederom het decor en de presentatie was in handen van Marlous Fluitsma.
2021, Rotterdam
Nadat Nederland in 2019 het songfestival won met Duncan Laurence, had Nederland de eer om het festival in 2020 te organiseren. Echter gooide de coronapandemie dat jaar roet in het eten. In 2021 kon het songfestival wel doorgaan, zij het met de nodige voorzorgsmaatregelen. Ahoy Rotterdam was het decor van het songfestival van dat jaar. De presentatie was in handen van Chantal Janzen, Jan Smit, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager.

Verder is er driemaal sprake van geweest dat Nederland het festival zou organiseren:

  • Omdat Nederland in 1959 opnieuw het festival won, kreeg het in 1960 wederom de organisatie toegewezen. De NTS deed hier echter afstand van omdat de productiekosten te hoog zouden zijn. Het songfestival ging daarom naar het land dat in 1959 als tweede was geëindigd, het Verenigd Koninkrijk.
  • In 2001 werd het Eurovisiesongfestival gewonnen door Estland, maar dit land gaf aan niet over de financiële middelen en de technische kennis te beschikken het festival in 2002 te organiseren. Hierop toonde Nederland interesse om het festival op zich te nemen. Dat was opvallend, aangezien Nederland in 2002 zelf niet mocht meedoen. Uiteindelijk werd het festival toch in Estland gehouden.
  • Nederland zou het Eurovisiesongfestival 2020 organiseren, na de overwinning een jaar eerder van Duncan Laurence. Rotterdam was geselecteerd als gaststad. Het festival werd echter twee maanden voor aanvang afgelast vanwege de uitbraak van de coronapandemie.

Eurovision in Concert

bewerken
 
Edsilia Rombley zingt On top of the world tijdens een openingsfeest van het Songfestival in 2007

Eurovision in Concert is een evenement dat ieder jaar gehouden wordt in de periode voorafgaand aan het songfestival. Verschillende songfestivaldeelnemers van het betreffende jaar komen dan naar Amsterdam om met elkaar kennis te maken en er op te treden met hun inzending. De eerste editie vond plaats in 2009, naar aanleiding van de vijftigste deelname van Nederland aan het Eurovisiesongfestival. In 2013 was de Nederlandse act zelf opvallend genoeg niet aanwezig. In 2017 telde het evenement een recordaantal van 34 deelnemers.

In 2020 en 2021 werd Eurovision in Concert afgelast vanwege de coronapandemie.

Jaar Plaats Zaal Presentatie
2009 Amsterdam Marcanti Cornald Maas, Marga Bult en Maggie MacNeal
2010 Westzaan Lexion Venue Cornald Maas en Marga Bult
2011 Amsterdam Club Air Cornald Maas, Esther Hart en Sascha Korf
2012 Amsterdam Melkweg Cornald Maas en Ruth Jacott
2013 Marlayne Sahupala en Linda Wagenmakers
2014 Cornald Maas en Sandra Reemer
2015 Cornald Maas en Edsilia Rombley
2016 Cornald Maas en Hera Björk
2017 Cornald Maas en Selma Björnsdóttir
2018 Amsterdam AFAS Live Cornald Maas en Edsilia Rombley
2019 Cornald Maas en Marlayne Sahupala
2022 Cornald Maas en Edsilia Rombley
2023 Cornald Maas en Hila Noorzai
2024 Cornald Maas en Charlotte Perrelli

Songfestival Sing Along

bewerken

In mei 2015 werd er ter ere van 60 jaar Eurovisiesongfestival een Songfestival Sing Along gehouden in de Ziggo Dome, waarbij er meegezongen kon worden met verschillende Nederlandse inzendingen en internationale deelnemers uit het verleden. Optredens werden verzorgd door onder meer Edsilia Rombley, Ruth Jacott, Marlayne Sahupala, Lenny Kuhr, Johnny Logan, Brotherhood of Man, Alexander Rybak en Emmelie de Forest.

Het Grote Songfestivalfeest

bewerken

Sinds 2019 wordt in de Ziggo Dome het Grote Songfestivalfeest georganiseerd. Hier treden de beste artiesten uit het Eurovisiesongfestival op met hun liedjes.

Nationaal Songfestival

bewerken
 
De Toppers tijdens het Nationaal Songfestival 2009
  Zie Nationaal Songfestival voor het hoofdartikel over dit onderwerp. Hier worden ook de auteurs en componisten van de Nederlandse inzendingen vermeld.

Het Nationaal Songfestival (afgekort NSF) is het Nederlandse concept om de kandidaat voor het Eurovisiesongfestival aan te duiden. Het werd voor het eerst gehouden in 1956, toen de zeven deelnemende landen aan het allereerste songfestival door de EBU werden verplicht om een nationale voorronde te organiseren. In dat eerste jaar mocht behalve het winnende lied ook de nummer twee naar het Eurovisiesongfestival. Winnares Corry Brokken en nummer twee Jetty Paerl werden de eersten die Nederland op het Eurovisiesongfestival mochten vertegenwoordigen.

Door de jaren heen heeft het Nationaal Songfestival vele formats gekend. Vaak werd een grote televisieshow gehouden waaraan verschillende artiesten deelnamen, terwijl in andere jaren de artiest al intern gekozen was en alleen het lied nog gekozen moest worden. Dit laatste was het geval in 1993, 1994, 2007, 2009 en 2011. In 2010 was het lied al gecomponeerd en kon men kiezen tussen verschillende vertolkers. Vaak is er sprake van een vakjury, wiens punten gecombineerd worden met de stemmen van de kijkers. In 2010 kwamen het publiek en de vakjury er niet uit. De componist van het lied, Pierre Kartner, moest toen tegen zijn wil in zelf de vertolker van het lied kiezen, waarbij hij na enige twijfel koos voor Sieneke. Sinds 2013 worden de Nederlandse inzendingen (zowel de artiest als het lied) helemaal intern gekozen. In 1980 en 2008 werd de Nederlandse inzending eveneens door een interne commissie geselecteerd. In 1961 en 1963 werd het Nationaal Songfestival niet op televisie uitgezonden vanwege een staking. In 1985, 1991, 1995 en 2002 werd er helemaal geen nationale voorronde gehouden omdat Nederland in die jaren niet meedeed aan het Eurovisiesongfestival.

Soms worden ook de liedjes die niet winnen en dus niet worden ingezonden worden voor het Eurovisiesongfestival, een succes. Nederland werd driemaal uitgeroepen tot winnaar van het OGAE Second Chance Contest.

Televisiecommentatoren

bewerken
 
Willem van Beusekom gaf 17 keer het Nederlands commentaar

Het Nederlandse commentaar is lang in handen geweest van Willem van Beusekom. Hij gaf zeventien keer het Nederlands commentaar. Tussen 2004 en 2010 was Cornald Maas de commentator, maar de TROS beëindigde de samenwerking met Maas nadat deze een voor de TROS onacceptabel Twitterbericht had verstuurd. Maas werd vervangen door Jan Smit, maar keerde terug in 2014, als vervanger voor Daniël Dekker.

Een overzicht van de Nederlandse commentatoren door de jaren heen.

Jaar Commentator
1956 Piet te Nuyl
1957
1958 Siebe van der Zee
1959 Piet te Nuyl
1960
1961
1962 Willem Duys
1963
1964 Ageeth Scherphuis
1965 Teddy Scholten
1966
1967 Leo Nelissen
1968 Elles Berger
1969 Pim Jacobs
1970
1971
1972
1973
1974 Willem Duys
1975
1976
1977 Ati Dijckmeester
1978 Willem Duys
1979
1980 Pim Jacobs
1981
1982
1983 Willem Duys
1984 Ivo Niehe
1985 Gerrit den Braber[16][17]
1986 Leo van der Goot
1987 Willem van Beusekom
1988
1989
1990
1991 Songfestival niet uitgezonden in Nederland
1992 Willem van Beusekom
1993
1994
1995 Paul de Leeuw
1996 Willem van Beusekom
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004 Willem van Beusekom & Cornald Maas
2005
2006 Paul de Leeuw & Cornald Maas
2007
2008 Cornald Maas
2009
2010 Cornald Maas & Daniël Dekker
2011 Daniël Dekker & Jan Smit
2012
2013
2014 Cornald Maas & Jan Smit
2015
2016
2017
2018
2019
2020 Geen Songfestival
2021 Cornald Maas & Sander Lantinga
2022 Cornald Maas & Jan Smit
2023
2024 Cornald Maas & Jacqueline Govaert

In 1985 en 1991 is het Eurovisiesongfestival vanwege Dodenherdenking niet op de Nederlandse televisie uitgezonden. Nederland nam toen ook niet deel aan het festival. In 1985 was het Songfestival alleen te zien via het satellietproject Olympus. Deze uitzending vond plaats in de ochtend na het festival en werd van commentaar voorzien door Gerrit den Braber.

In 1995 gaf Paul de Leeuw het commentaar en veroorzaakte commotie door zich zeer negatief uit te laten over de Israëlische inzending en daardoor verzuimde het liedje uit Malta aan te kondigen. Hij vond het Israëlische liedje een 'kutnummer' en dacht 'dat de hele familie Binnendijk als een gek op tafel staat te jubelen'.

In 2016 kwam Douwe Bob voor Nederland in actie in de eerste halve finale, om vervolgens tijdens de tweede halve finale samen met Jan Smit en Cornald Maas het commentaar te verzorgen. Hij kondigde de inzending van Litouwen aan en ging daarna terug naar zijn (tijdelijke) café, "The Bar", in Stockholm.

Puntengevers

bewerken
 
Na haar deelname in 1999 las Marlayne drie keer de Nederlandse punten voor. Zij heeft het vaakst deze taak namens Nederland verricht

Sinds 1994 worden de punten per communicatiesatelliet doorgegeven. De woordvoerders worden vanaf dan ook in beeld gebracht. De personen die namens de Nederlandse jury's en televoters de punten hebben voorgelezen, zijn meestal oud-deelnemers of televisiepersoonlijkheden.

Vanaf de puntentelling van 2006 mochten de woordvoerders alleen nog de hoogste drie punten voorlezen. Paul de Leeuw las in 2006 echter als enige ook in rap tempo de punten van 1 tot en met 7 voor. Daarnaast begroette hij presentator Sakis Rouvas met kalisperma in plaats van het Griekse kalispera, sprak hij Sakis aan als Tzatziki en gaf hij hem zijn telefoonnummer. Hij vond tevens dat het presentatieduo op Will & Grace leek. In 2007 mocht De Leeuw opnieuw de punten voor Nederland voorlezen, maar hij had een waarschuwing gekregen van de EBU. Als hij in beeld verschijnt, wordt hij door de mensen in de zaal herkend en hij krijgt applaus. Hoewel hij dit jaar de punten op een beleefdere manier voorleest, vergelijkt hij de Servische deelneemster met Kelly Osbourne. Voor de 12 punten heeft hij een verrassing in petto. De in de halve finale uitgeschakelde Edsilia Rombley verschijnt in beeld en roept dat de 12 punten voor Turkije zijn.

In 2011 mocht Mandy Huydts namens Nederland de punten doorgeven. Toen de twaalf punten naar Denemarken gingen, reageerde de leadzanger van A Friend in London met de woorden: "I want to fuck you!". De uitspraak leidde in Denemarken tot enige ophef.[18]

Zanger en acteur Tim Douwsma, die in 2014 namens Nederland de punten door mocht geven, kreeg na zijn verschijning op de Europese televisie massaal liefdesverklaringen van over de hele wereld en was tijdelijk "trending topic" op Twitter. Hij werd door heel Europa bekend als the hot Dutch guy.[19]

Toen Edsilia Rombley in 2015 de punten uitreikte, droeg ze daarbij de beruchte en gewaagde 'scheurjurk' die haar schoonzus Trijntje Oosterhuis enkele dagen daarvoor uiteindelijk toch niet had aangetrokken in de halve finale van het festival.[20]

Emma Wortelboer mocht in 2019 de 12 punten van de Nederlandse jury bekendmaken. Voordat ze dat deed bedankte ze de presentatoren voor de geweldige show en de Auto-Tune van Madonna, die die avond een vals optreden gaf tijdens haar intervalact.

Duncan Laurence zou in 2021 de Nederlandse 12 punten bekend maken, maar aangezien hij een paar dagen voor de finale corona opliep werden die gegeven door Romy Monteiro. Voordat Romy de 12 punten aan Frankrijk gaf, sprak ze kort Duncan toe waarbij ze hem beterschap wenste.

Nikkie de Jager zou in 2024 de Nederlandse 12 punten bekend maken, maar omdat Joost Klein dat jaar werd gediskwalificeerd trok ze zich terug. Ze vond het niet gepast om dan de 12 punten voor Nederland bekend te maken vanuit Leeuwarden. De punten werden bekendgemaakt door de Executive Supervisor van het Eurovisie Songfestival 2024: Martin Österdahl. Tijdens het uitreiken van de punten kwam er veel boe-geroep en gejoel vanuit de Malmö Arena richting Österdahl, in verband met het diskwalificeren van de Nederlandse act.

Dirigenten

bewerken
 
Dolf van der Linden was dertien keer de Nederlandse dirigent op het Eurovisiesongfestival

Tot en met het songfestival van 1998 werden de liedjes met een live orkest ten gehore gebracht. De dirigenten bij de Nederlandse inzendingen waren:

De Zwitserse dirigent Fernando Paggi dirigeerde in 1956 ook de beide inzendingen van Nederland en Duitsland, omdat deze landen geen eigen dirigent naar Lugano afgevaardigd hadden.

In 1963 stuurde Nederland geen dirigent mee naar het Songfestival, maar werd de Nederlandse inzending gedirigeerd door de Brit Eric Robinson.

In 1969 was Dolf van der Linden niet betrokken bij het Eurovisiesongfestival en de Nederlandse preselectie. De reden van zijn afwezigheid is niet precies duidelijk. Mogelijk trok hij zich terug omdat het Songfestival dat jaar plaatsvond in het dictatoriale Spanje onder Franco. Zijn plaats werd ingenomen door Frans de Kok. Het jaar daarop nam Van der Linden zijn plaats weer in.

Nederlandse kijkcijfers

bewerken
 
Vijf Nederlandse Songfestivaldeelnemers uit vijf decennia: Esther Hart (2003), Ben Cramer (1973), Marlayne (1999), Marga Bult (1987) en Anneke Grönloh (1964)

Kijkcijfers via de Nederlandse Stichting KijkOnderzoek (SKO)

Halve finales:

2004, 12 mei (deelname Re-union): 1.630.000
2005, 19 mei (deelname Glennis Grace): 1.631.000
2006, 18 mei (deelname Treble): 1.449.000
2007, 10 mei (deelname Edsilia Rombley): 1.645.000
2008, 20 mei (deelname Hind): 1.777.000
2009, 14 mei (deelname Toppers): 2.492.000
2010, 27 mei (deelname Sieneke): 2.452.000
2011, 12 mei (deelname 3JS): 2.012.000
2012, 24 mei (deelname Joan Franka): 2.119.000
2013, 14 mei (deelname Anouk): 3.769.000
2014, 6 mei (deelname The Common Linnets): 3.299.000
2015, 19 mei (deelname Trijntje Oosterhuis): 3.391.000
2016, 10 mei (deelname Douwe Bob): 2.916.000
2017, 11 mei (deelname OG3NE): 2.451.000
2018, 10 mei (deelname Waylon): 2.643.000
2019, 16 mei (deelname Duncan Laurence): 3.015.000
2021, niet in de halve finales
2022, 10 mei (deelname S10): 2.294.000
2023, 9 mei (deelname Mia Nicolai & Dion Cooper): 2.124.000

Finales:

2003 (deelname Esther Hart): 3.836.000
2004 (deelname Re-union): 2.950.000
2005 (niet in de finale): 1.247.000
2006 (niet in de finale): 1.336.000
2007 (niet in de finale): 915.000
2008 (niet in de finale): 753.000
2009 (niet in de finale): 1.333.000
2010 (niet in de finale): 1.245.000
2011 (niet in de finale): 1.216.000
2012 (niet in de finale): 1.063.000
2013 (deelname Anouk): 4.890.000
2014 (deelname The Common Linnets): 5.149.000
2015 (Nederland niet in de finale): 1.995.000
2016 (deelname Douwe Bob): 4.286.000
2017 (deelname OG3NE): 4.067.000
2018 (deelname Waylon): 3.021.000
2019 (deelname Duncan Laurence): 4.409.000
2021 (deelname Jeangu Macrooy): 5.441.000[21]
2022 (deelname S10): 3.090.000
2023 (niet in de finale): 1.846.000

Gegeven en gekregen punten

bewerken

In de periode 1957-2023. Punten uit halve finales zijn in deze tabellen niet meegerekend. Vanaf 2016 zijn de punten van de jury en de televoting apart van elkaar opgeteld bij het huidige aantal punten.

Gegeven door Nederland

bewerken
Plaats Land Punten
1   Zweden 213
2   België 203
3   Frankrijk 189
4   Zwitserland 174
5   Duitsland 167
  Verenigd Koninkrijk
7   Noorwegen 157
8   Ierland 153
9   Israël 150
10   Denemarken 142
11   Turkije 132
12   Griekenland 115
13   Portugal 112
14   Spanje 103
15   Italië 98
16   Oostenrijk 89
17   Finland 84
18   Luxemburg 81
19   IJsland 69
20   Armenië 66
21   Cyprus 60
22   Malta 69
23   Oekraïne 51
24   Estland 50
25   Rusland 47
26   Monaco 46
27   Bosnië en Herzegovina 45
28   Australië 41
29   Joegoslavië 40
30   Servië 34
31   Hongarije 33
32   Polen 32
33   Azerbeidzjan 27
34   Litouwen 22
35   Roemenië 20
36   Bulgarije 19
37   Tsjechië 18
38   Moldavië 17
39   Kroatië 15
40   Servië en Montenegro 14
41   Slovenië 13
42   Letland 9
43   Noord-Macedonië 4
44   Albanië 2
  Georgië
46   Andorra 0
  Marokko
  Montenegro
  San Marino
  Slowakije
  Wit-Rusland

Gegeven aan Nederland

bewerken
Plaats Land Punten
1   België 196
2   Frankrijk 162
3   Duitsland 155
4   Ierland 151
5   Zwitserland 148
6   Oostenrijk 145
7   Noorwegen 138
8   Spanje 126
9   Zweden 125
10   Israël 123
11   Portugal 116
12   Verenigd Koninkrijk 114
13   Finland 110
14   Denemarken 106
15   Italië 99
16   Luxemburg 82
17   IJsland 77
18   Turkije 76
19   Griekenland 70
20   Joegoslavië 67
  Malta
22   Slovenië 64
23   Hongarije 62
24   Estland 56
25   Polen 53
26   Litouwen 51
27   Roemenië 45
28   Letland 41
29   Cyprus 38
  Kroatië
31   Monaco 33
32   Noord-Macedonië 28
33   Armenië 27
34   Tsjechië 25
  Georgië
36   Albanië 23
  Wit-Rusland
38   Australië 22
  Oekraïne
  Rusland
  San Marino
42   Bosnië en Herzegovina 18
43   Servië 15
44   Bulgarije 14
45   Azerbeidzjan 11
46   Moldavië 10
47   Montenegro 7
48   Slowakije 6
49   Andorra 0
  Marokko
  Servië en Montenegro
Rest of the World

Twaalf punten gegeven aan Nederland

bewerken
Aantal Land Wanneer
5   België 1998, 1999, 2013, 2018 (t), 2019 (t)
3   Frankrijk 1980, 1987, 2019 (j)
  Oostenrijk 1980, 1996, 2017 (j)
  Israël 1975, 1978, 2019 (j)
2   Hongarije 1998, 2014
  IJsland 2014, 2016 (j)
  Letland 2014, 2019 (j)
  Litouwen 2014, 2019 (j)
  Luxemburg 1980, 1988
  Noorwegen 1975, 2014
  Roemenië 2017 (j), 2019 (t)
  Zweden 1975, 2019 (j)
1   Duitsland 2014
  Estland 2014
  Griekenland 1988
  Ierland 1993
  Italië 2022 (j)
  Malta 1975
  Polen 2014
  Portugal 2019 (j)
  Spanje 1975
  Turkije 1980
  Verenigd Koninkrijk 1975
  Zwitserland 1983

(j) = vakjury; (t) = televoting

Twaalf punten gegeven door Nederland

bewerken

(Vetgedrukte landen waren ook de winnaar van dat jaar.)

Jaar Land Jaar Land Jaar Land Jaar Land
1975   Luxemburg 1989   Denemarken 2003   Turkije 2017   Portugal (j&t)
1976   Frankrijk 1990   Frankrijk 2004   Turkije 2018   Duitsland (j&t)
1977   België 1991 Geen deelname 2005   Turkije 2019   Zweden (j)
  Noorwegen (t)
1978   Israël 1992   Italië 2006   Turkije 2021   Frankrijk (j&t)
1979   Frankrijk 1993   Portugal 2007   Turkije 2022   Griekenland (j)
  Oekraïne (t)
1980   Duitsland 1994   Ierland 2008   Armenië 2023   Zweden (j)
  Finland (t)
1981   Verenigd Koninkrijk 1995 Geen deelname 2009   Noorwegen 2024   Zwitserland (j)
  Israël (t)
1982   Cyprus 1996   Ierland 2010   Armenië
1983   Israël 1997   Verenigd Koninkrijk 2011   Denemarken
1984   Frankrijk 1998   Duitsland 2012   Zweden
1985 Geen deelname 1999   Duitsland 2013   België
1986   Zwitserland 2000   Turkije 2014   Oostenrijk
1987   Ierland 2001   Estland 2015   België
1988   Denemarken 2002 Geen deelname 2016   Australië (j)
  België (t)

(j) = vakjury; (t) = televoting

Fotogalerij

bewerken
  1. AVROTROS heeft ervoor gekozen haar niet te vervangen door een andere woordvoerder, omdat Nederland "niet langer deel uitmaakt van de grote finale van het Eurovisie Songfestival". Martin Österdahl, uitvoerend supervisor van de wedstrijd, maakte ze in plaats daarvan bekend.

Referenties

bewerken
  1. Tweederde wil niet meer meedoen aan Songfestival EenVandaag, 15 mei 2009
  2. Brabanders zijn he-le-maal klaar met het Songfestival Omroep Brabant, 25 mei 2012
  3. Nederland weer niet naar finale Eurovisie Songfestival Zeelandnet.nl, 25 mei 2012
  4. The Common Linnets dankzij Anouk naar songfestival, gearchiveerd van MSN Entertainment (oorspronkelijke publicatiedatum 29 april 2014)
  5. Duncan Laurence wint Songfestival!. Telegraaf.nl (19 mei 2019). Gearchiveerd op 19 mei 2019. Geraadpleegd op 19 mei 2019.
  6. Official EBU statement & FAQ on Eurovision 2020 cancellation. eurovision.tv (18 maart 2020). Geraadpleegd op 22 mei 2020.
  7. 18 acts are confirmed for Eurovision 2021!. eurovision.tv (16 mei 2020). Geraadpleegd op 22 mei 2020.
  8. Intention to honour Eurovision 2020 songs and artists. eurovision.tv (20 maart 2020). Geraadpleegd op 22 mei 2020.
  9. S10 volgend jaar naar het Eurovisie Songestival voor Nederland (07 december 2021).
  10. Oekraïne wint Eurovisiesongfestival, elfde plaats voor S10. RTL Nieuws (15 mei 2022). Geraadpleegd op 15 mei 2022.
  11. Teleurstelling bij Mia en Dion, maar met opgeheven hoofd na songfestival: ‘Voel me nog steeds een winnaar’. AD.nl (09-05-2023).
  12. (mul) Update AVROTROS met betrekking tot het Eurovisie Songfestival. www.avrotros.nl. Geraadpleegd op 17 juni 2024.
  13. The Common Linnets winnen twee Marcel Bezençon Awards, NU.nl (10 mei 2014)
  14. Joost Klein mag niet meedoen aan finale songfestival. nos.nl (11 mei 2024). Geraadpleegd op 11 mei 2024.
  15. Het aanzien van 1969, NV Uitgeverij Spaarnestad, 1970
  16. recai: Mededeling abonnees "stadscai Assen". De Leeuwarder Courant (4 mei 1985).
  17. Pioniersgeest NOS door project Olympus. De Leeuwarder Courant (6 mei 1985).
  18. (de) Skandal um dänischen Kandidaten Tim Schou, Dnews.de (16 mei 2011)
  19. Tim 'the hot Dutch guy' Douwsma wordt er verlegen van, AD (11 mei 2014)
  20. Edsilia in Trijntjes jurk, De Telegraaf, 24 mei 2015
  21. Songfestival in Rotterdam zorgt voor historische kijkcijfers: 5,4 miljoen. Mediacourant.nl (23 mei 2021). Gearchiveerd op 23 mei 2021. Geraadpleegd op 23 mei 2021.