Hoofdmenu openen

Nederland op het Eurovisiesongfestival

deelnemer Eurovisiesongfestival

Nederland is een van de zeven landen die al sinds de eerste editie (1956) deelnemen aan het Eurovisiesongfestival. In totaal heeft Nederland 60 keer deelgenomen.[1] Alleen België, Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk waren nog vaker van de partij. Nederland won de competitie vijf keer.

Vlag van Nederland Nederland
Eerste deelname 1956
Aantal deelnamen 60
Winst 5
Zender AVROTROS
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1957, 1959, 1969, 1975, 2019)
Laagste positie laatste (1958, 1962, 1963, 1968, 2011 HF)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Inhoud

ResultatenBewerken

 
Corry Brokken verdedigt haar titel in 1958, maar eindigt deze keer als laatste
 
Lenny Kuhr en schrijver David Hartsema na de gedeelde Nederlandse overwinning op het Eurovisiesongfestival 1969

Door de jaren heen heeft Nederland zeer wisselende successen gekend op het songfestival. Vaak eindigden de Nederlandse inzendingen in de middenmoot, met soms een uitschieter naar boven, maar vaker naar beneden toe. Ondanks veel resultaten in de middenmoot is qua overwinningen Nederland een relatief succesvol songfestivalland. Van de 60 deelnames eindigden 26 inzendingen bij de beste tien.

Vijfmaal won Nederland het songfestival:

Vijf keer eindigde Nederland helemaal onderaan:

De Spelbrekers en Annie Palmen waren de enige inzendingen van Nederland die geen enkel punt kregen. De inzending van de 3JS eindigde als laatste in de tweede halve finale.

Het succesvolste Nederlandse songfestivalliedje is Arcade van Duncan Laurence uit 2019. Nederland won toen het songfestival met 498 punten.

TaalBewerken

Lange tijd was het voor de deelnemende landen op het Eurovisiesongfestival verplicht om in de eigen taal te zingen. Veruit de meeste Nederlandse inzendingen (39) zijn dan ook vertolkt in het Nederlands. Tussen 1974 en 1976 bestond er een vrije taalregel en kozen de Nederlandse deelnemers voor het Engels. Sinds de vrije taalregel in 1999 heringevoerd werd, heeft Nederland steeds Engelstalige liedjes naar het songfestival gestuurd, met uitzondering van 2010, toen er opnieuw voor een Nederlandstalig liedje werd gekozen. In 2006 bestond het lied Amambanda van Treble uit een combinatie van Engels en kunsttaal.

In 1974, 1975, 2007 en 2011 werd via het Nationaal Songfestival gekozen voor een Nederlandstalige inzending, maar traden de deelnemers op het Eurovisiesongfestival aan met een Engelstalige versie.

Songfestivals zonder NederlandBewerken

Nederland heeft praktisch altijd meegedaan aan het Eurovisiesongfestival. Slechts vier keer was Nederland er niet bij. In 1985 en 1991 nam Nederland niet deel aan het Eurovisiesongfestival omdat het evenement werd gehouden op 4 mei, de dag waarop in Nederland de Nationale Dodenherdenking plaatsvindt. Het werd niet passend geacht op deze datum ook verwikkeld te zijn in een wedstrijd voor amusementsmuziek. In 1995 en 2002 moest Nederland noodgedwongen thuisblijven vanwege een te lage score in het jaar ervoor. Sinds in 2004 de halve finale is ingevoerd, kan ieder land elk jaar meedoen. Van 2005 tot en met 2012 en in 2015 bereikte Nederland de finale niet.

Jaren 50 en 60Bewerken

Nederland maakte zijn debuut op het allereerste Eurovisiesongfestival in 1956, gehouden in de Zwitserse stad Lugano. Er mochten twee deelnemers worden afgevaardigd, en voor Nederland werden dit de zangeressen Jetty Paerl en Corry Brokken. Zij zongen ieder een lied, respectievelijk De vogels van Holland en Voorgoed voorbij. Nederland had met De vogels van Holland de eer om als eerste te beginnen en daarmee zong Paerl het allereerste lied ooit op het Eurovisiesongfestival. Onbekend is op welke plaatsen Nederland eindigde; behalve de winnaar (Zwitserland) zijn de resultaten van dit songfestival nooit bekendgemaakt.

Ondanks de korte periode dat het Eurovisiesongfestival plaatsvond in de jaren 50, kende Nederland toen veel succes: het land won tussen 1957 en 1959 twee van de drie keer. Zangeres Corry Brokken, die in 1956 ook al namens Nederland meedeed, won een jaar later wel met het nummer Net als toen. Tijdens de puntentelling dat jaar bleef Nederland al vanaf het begin constant aan de leiding en liep het land uiteindelijk ver uit op de rest. Hierdoor mocht Nederland het Eurovisiesongfestival in 1958 voor het eerst organiseren; dit werd uiteindelijk gedaan in Hilversum. In eigen land deed Nederland het echter een stuk minder goed: Brokken mocht voor de derde keer op rij Nederland vertegenwoordigen, maar eindigde deze keer, samen met Luxemburg, op een gedeelde laatste plaats. Het was de eerste keer dat Nederland van alle landen als laatste eindigde. In 1959 had Nederland opnieuw groot succes: zangeres Teddy Scholten ging naar Frankrijk toe om Nederland te vertegenwoordigen met het nummer 'n Beetje. Tijdens de puntentelling liep Nederland lange tijd achter op verschillende landen, waaronder het Verenigd Koninkrijk, die al gelijk bij zijn eerste deelname als een van de favorieten voor de eindzege werd gezien. Toen Italië echter zeven punten aan Nederland gaf en geen enkel punt aan het Verenigd Koninkrijk, ging Nederland aan kop, maar het bleef spannend wie uiteindelijk de winnaar werd. Toen Frankrijk als laatste land vier van de zeven overgebleven punten aan Nederland gaf, was de tweede zege voor Nederland een feit. Nederland werd hierdoor het eerste land in de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival dat voor de tweede keer had gewonnen.

In de jaren 60 had Nederland een stuk minder succes op het Eurovisiesongfestival. Tussen 1960 en 1968 haalde het land twee keer maar net de top tien: Greetje Kauffeld met het nummer Wat een dag en Anneke Grönloh met Jij bent mijn leven eindigde in respectievelijk 1961 en 1964 allebei op de tiende plaats. Daarnaast kenden de jaren 60 een absoluut dieptepunt voor Nederland: in 1962, 1963 en 1968 behaalde het land de laatste plaats, waarbij er in 1962 en 1963 zelfs geen enkel punt naar Nederland ging. Toch kenden de jaren 60 één moment van succes voor Nederland: in 1969 ging Lenny Kuhr met het De troubadour naar Spanje om Nederland te vertegenwoordigen. Tijdens de puntentelling van 1969 eindigde Nederland op de eerste plaats met 18 punten, maar moest het de winst delen met Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk omdat ook deze landen 18 punten behaalden. Desondanks was de derde songfestivalzege binnen voor Nederland en werd er via loting bepaald dat Nederland het Eurovisiesongfestival 1970 mocht organiseren.

Jaren 70Bewerken

In eigen huis behaalde Nederland in 1970 een 7e plek met het nummer Waterman van Hearts Of Soul en in 1971 een 6e plek met Tijd van Saskia & Serge. In 1972 eindigden Sandra & Andres met Als het om de liefde gaat namens Nederland op een 4e plek, één punt achter de nummer drie dat jaar: Duitsland. Na een teleurstellende 14e plaats in 1973 kwam Nederland in 1974 sterk terug met I see a star van Mouth & MacNeal. Het nummer won niet door twee belangrijke factoren: ten eerste was 1974 het het jaar van de inzending van Zweden (Waterloo van ABBA), waardoor Nederland en alle andere landen sowieso weinig kans leken te maken op de winst, en ten tweede werd de kans op een vierde Nederlandse winst verkleind door de gekkigheid die Mouth & MacNeal op het podium lieten zien, aldus auteur John Kennedy O'Connor, die het boek The Eurovision Song Contest - The Official History schreef. Mouth & MacNeal behaalden desondanks toch een 3e plaats voor Nederland. In 1975 stuurde Nederland Teach-In met het nummer Ding-a-dong naar Zweden, waar het als eerste van alle nummers mocht optreden. Tijdens de puntentelling stond Nederland in het begin bovenaan maar het werd later, net als in 1959, ingehaald door het Verenigd Koninkrijk en stond lange tijd tweede. Het werd uiteindelijk een nek-aan-nek-race tussen Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Toen er nog drie landen hun punten moesten doorgeven, stonden Nederland en het Verenigd Koninkrijk op bijna evenveel punten (respectievelijk 127 tegenover 120 punten). Zowel Spanje als Zweden gaven hun 12 punten aan Nederland en toen Italië als laatste land hun punten moest doorgeven, stond Nederland op 151 punten tegenover het Verenigd Koninkrijk met 135 punten. Hiermee won Nederland het Eurovisiesongfestival voor de vierde keer, en 1975 was bijna 45 jaar lang de laatste editie dat Nederland won. Tijdens de tweede helft van de jaren 70 was Nederland minder succesvol, met een 9e plaats thuis in 1976 als beste resultaat. Van 1977 tot 1979 behaalde Nederland respectievelijk de 12e, 13e en 12e plek.

Jaren 80Bewerken

De jaren 80 waren voor Nederland op het Eurovisiesongfestival niet al te succesvol: in 1980 vond het songfestival in Amsterdam plaats, omdat Israël, die in 1978 en 1979 won, niet twee keer achter elkaar als gastland wilde dienen en daarom Nederland als gastland werd aangewezen. Thuis behaalde Maggie MacNeal, die in 1974 nog 3e werd, een 5e plek met Amsterdam, tot dan toe de beste plaats die Nederland in de jaren 80 had behaald. Deze plaats werd in 1987 geëvenaard door Marcha met Rechtop in de wind, die in België ook op een 5e plek eindigde. Verder werd er voor Nederland nog een 7e plek in 1983 behaald door Bernadette en een 9e plek in 1988 door Gerard Joling met Shangri-la, maar verder verscheen Nederland niet in de top 10, met een 16e plaats in 1982 als slechtste resultaat dat decennium. In 1989 stond Nederland nog op een gedeelde eerste plek bij de bookmakers met het nummer Blijf zoals je bent van Justine Pelmelay, maar een onzuivere noot op het einde gooide roet in het eten en Nederland eindigde dat jaar op de 15e plek. In 1985 deed Nederland niet mee op het Eurovisiesongfestival, omdat het evenement dat jaar plaatsvond op 4 mei, terwijl in Nederland op die datum de Nationale Dodenherdenking plaatsvond.

Jaren 90Bewerken

Nederland kende wisselend succes in de jaren 90. het land begon in 1990 nog slecht met een 15e plek. Toen Nederland het Eurovisiesongfestival 1991 oversloeg omdat het weer op 4 mei plaatsvond, kwam het land in 1992 terug en eindigde het op een 9e plek. In 1993 kwam Nederland met een sterke inzending die kans maakte op de winst: Ruth Jacott werd naar Ierland gestuurd met haar catchy uptempo nummer Vrede. Omdat het camerawerk mislukte en het licht te fel in de camera verscheen, werd Jacott 'maar' 6e. Desondanks kreeg ze toch nog 12 punten van de Ierse jury. In 1994 ging Willeke Alberti met Waar is de zon namens Nederland naar het Eurovisiesongfestival, maar behaalde een zeer teleurstellende 24e plek. Dankzij dit slechte resultaat mocht Nederland in 1995 niet deelnemen. In 1996 zorgde Maxine & Franklin Brown nog voor een 7e plek, maar in 1997 ging het al weer mis met een 22e plek voor Nederland. In 1998 had Nederland opnieuw kans om te winnen: Edsilia Rombley ging naar het Verenigd Koninkrijk met het nummer Hemel en aarde, waar ze bij de bookmakers voor korte tijd eerste stond. Ze werd echter 4e, maar behaalde toch het beste resultaat voor Nederland in de jaren 90.

Jaren 00Bewerken

Na de 8e plaats van Marlayne met het lied One good reason in 1999 kwam er een periode waarin de Nederlandse inzendingen eerst nog matig succes boekten, maar daarna ronduit slechte resultaten behaalden. In 2000 werd het Eurovisiesongfestival in Nederland vooral overschaduwd door de vuurwerkramp in Enschede, waarbij 23 doden vielen en een hele woonwijk van de kaart werd geveegd. Als gevolg gaf Nederland alleen jurypunten door en werd er bij eventuele winst van Nederland geen optreden meer in de zaal gegeven na de puntentelling. In 2001 werd Michelle met Out on my own 18e namens Nederland, waardoor het land in 2002 verplicht thuis moest blijven. In 2003 had Nederland weer eens kans op hoog te eindigen met het nummer One more night van Esther Hart, maar eindigde later op een ietwat teleurstellende 13e plek. Toen er in 2004 nog meer landen meededen met het Eurovisiesongfestival, werden de halve finales geïntroduceerd en moesten Nederland en alle andere landen zich eerst zien te kwalificeren om pas in de finale deel te nemen. Re-union kwalificeerden zich met Without you namens Nederland de allereerste keer sinds het systeem werd geïntroduceerd (het land eindigde bij de beste tien landen op de 6e plek), maar strandde in de finale op de 20e plek.

Vanaf 2005 ging het met Nederland op het Eurovisiesongfestival snel bergafwaarts: tussen 2005 en 2009 was het land niet in staat om zich te kwalificeren voor de finale. De jaren 00 staan in Nederland dan ook bekend als de donkere jaren op het gebied van het Eurovisiesongfestival.

Jaren 10Bewerken

Aan het eind van de jaren 00 en toen de jaren 10 aantraden was de populariteit van het songfestival in Nederland inmiddels gedaald tot een dieptepunt. In 2009 werd na een onderzoek van EenVandaag duidelijk dat 67 procent van de Nederlanders niet wilde dat hun land in 2010 nog deel zou nemen aan het Eurovisiesongfestival.[2] Toen Nederland zich in 2012 voor de zevende keer op rij niet wist te kwalificeren, kwamen uit polls van Omroep Brabant en Zeelandnet.nl, allebei van 25 mei 2012, het resultaat dat ook hier de meerderheid er voor was dat Nederland moest stoppen met het songfestival: bij de poll van Omroep Brabant was het aantal mensen dat wilde stoppen zelfs 95 procent(!).[3][4] Een belangrijke, veelgehoorde reden in Nederland waarom het land zich de afgelopen jaren niet wist te kwalificeren, was dat Oost-Europese landen altijd elkaar punten geven en hun punten baseren op de relatie met een land i.p.v. een nummer. Dat de meeste winnaars in de jaren 00 van niet al te hoge kwaliteit waren, was nog een reden voor Nederland om niet meer mee te doen.

De negatieve reeks resultaten werd beëindigd door zangeres Anouk, die Nederland in 2013 met het lied Birds in de finale bracht. Daar eindigde zij met 114 punten op een 9e plaats. Hiermee bracht Anouk een omkeer teweeg in de publieke opinie over het Eurovisiesongfestival.

Aangemoedigd door het succes van Anouk deden Ilse DeLange en Waylon in 2014 mee, als de formatie The Common Linnets met het lied Calm after the storm.[5] Ook zij wisten een finaleplaats te halen en veroverden in de finale de 2e plaats: het beste resultaat voor Nederland sinds 1975 en met 238 punten tevens het hoogste puntentotaal ooit behaald door een Nederlandse inzending, totdat dit record werd verbroken door Duncan Laurence in 2019, die dit puntentotaal meer dan verdubbelde. In 2015 slaagde zangeres Trijntje Oosterhuis met het lied Walk along er niet in om het succes voort te zetten: zij strandde in de halve finale. Douwe Bob behaalde in 2016 weer een finaleplaats. Met Slow down behaalde hij in de finale 153 punten en eindigde op de 11e plaats. De Nederlandse deelnemer van 2017, meidengroep O'G3NE, behaalde met het nummer Lights and shadows eveneens de finale. Hierin behaalden de zusjes Vol 150 punten en werden ook 11e. In 2018 deed Waylon opnieuw mee, dit keer als als solo-artiest. Met Outlaw in 'em werd hij 18e met 121 punten.

In 2019 werd Nederland vertegenwoordigd door Duncan Laurence met het nummer Arcade. Aangezien Laurence niet echt een bekend iemand was in Nederland toen bekend werd dat hij naar Israël ging, was er nogal kritiek dat een 'nobody' Nederland ging vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival. Nadat het nummer begin maart bekend werd gemaakt, kwam Laurence echter op de 1e positie te staan bij de bookmakers en bleef van begin tot eind bovenaan staan in de (meeste) peilingen. Tijdens de finale stond Laurence bij de bookmakers met een monstervoorsprong voor op de nummers twee en drie (Italië en Zwitserland). Tijdens de puntentelling van de jury's kreeg Nederland als eerste land die avond 12 punten (van Portugal), maar gelijk daarna deed Nederland het een stuk minder goed bij de jury's dan vooraf werd verwacht: op een gegeven moment stond Laurence zelfs zesde tijdens de puntentelling. Aan het einde kreeg Nederland toch weer een aantal keer 12 punten en stond het land, nadat alle jurypunten verdeeld waren, op de derde plaats, achter Zweden en Noord-Macedonië. Toen de televoters 261 punten aan Nederland gaven, stond het land weer bovenaan. Toen Noord-Macedonië tegenvallend scoorde bij de televoters (58 punten tegenover 237 punten bij de jury's), kon alleen nog Zweden de mogelijke vijfde songfestivalzege van Nederland tegenhouden: het land had 253 punten nodig om van Nederland te winnen. Na een bloedstollende spanning kreeg Zweden echter maar 93 punten, waardoor Laurence het festival won met 498 punten en de eerste Nederlandse winnaar van het Eurovisiesongfestival werd sinds de overwinning van Teach-In in 1975.[6]

Marcel Bezençon AwardsBewerken

Sinds 2002 worden jaarlijks de Marcel Bezençon Awards uitgereikt. Deze prijzen zijn vernoemd naar de bedenker van het Eurovisiesongfestival. Nederland wist tot nog toe vier van deze Awards te winnen.[7]

Jaar Artiest Lied Prijs
2003 Esther Hart One more night Artistic Award
2014 The Common Linnets Calm after the storm Artistic Award
Composer Award
2019 Duncan Laurence Arcade Press Award

BijzonderhedenBewerken

  • Corry Brokken en Sandra Reemer zijn ieder drie keer voor Nederland uitgekomen en zijn daarmee recordhouder.
  • Het allereerste songfestivalliedje ooit was een Nederlandse inzending. Jetty Paerl opende namelijk namens Nederland het allereerste songfestival in 1956 met haar liedje De vogels van Holland. De resultaten van het songfestival van 1956 zijn overigens nooit bekendgemaakt.
  • Anneke Grönloh was in 1964 namens Nederland de eerste Aziatische deelnemer die op het songfestival aantrad.
  • Milly Scott was in 1966 namens Nederland de eerste zwarte deelnemer die op het songfestival aantrad.
  • Corry Brokken is de enige artiest die op het songfestival de eerste en de laatste plaats wist te behalen, in respectievelijk 1957 en 1958.
  • In 1970 had Nederland de meidengroep Hearts of Soul afgevaardigd, maar omdat het songfestivalreglement nog niet voorzag in optredende groepen, werd de groepsnaam voor het festival tijdelijk veranderd in "Patricia en The Hearts of Soul".
  • In totaal heeft Nederland zes keer het songfestival geopend. Naast het eerste songfestival in 1956 gebeurde dat ook in 1965, 1967, 1970, 1975 en 2001.
  • In 2000 werd de rechtstreekse uitzending van het Eurovisiesongfestival in Nederland afgebroken voor de berichtgeving rondom de Vuurwerkramp in Enschede. De televoting kon hierdoor niet plaatsvinden, waardoor de Nederlandse punten gegeven moesten worden door een vakjury. Het jaar daarop, vlak voor de editie van 2001, werd de show alsnog integraal uitgezonden.

Nederlandse deelnamesBewerken

 
Teach-In vertrekt vanaf Schiphol voor het Eurovisiesongfestival 1975
 
Anouk behaalde in Malmö voor het eerst in 9 jaar de finale namens Nederland. (2013)
 
The Common Linnets werden namens Nederland 2e in Kopenhagen (2014)
 
Duncan Laurence zorgde voor de eerste Nederlandse overwinning in 44 jaar (2019)
Jaar Artiest Titel Fin. Ptn. Semi Ptn. Taal
  1956 Jetty Paerl De vogels van Holland ?[8] ? Nederlands
Corry Brokken Voorgoed voorbij ?[8] ? Nederlands
  1957 Corry Brokken Net als toen 1 31 Nederlands
  1958 Corry Brokken Heel de wereld 9 1 Nederlands
  1959 Teddy Scholten 'n Beetje 1 21 Nederlands
  1960 Rudi Carrell Wat een geluk 12 2 Nederlands
  1961 Greetje Kauffeld Wat een dag 10 6 Nederlands
  1962 De Spelbrekers Katinka 13 0 Nederlands
  1963 Annie Palmen Een speeldoos 13 0 Nederlands
  1964 Anneke Grönloh Jij bent mijn leven 10 2 Nederlands
  1965 Conny Vandenbos 't Is genoeg 11 5 Nederlands
  1966 Milly Scott Fernando en Filippo 15 2 Nederlands
  1967 Thérèse Steinmetz Ring-dinge-ding 14 2 Nederlands
  1968 Ronnie Tober Morgen 16 1 Nederlands
  1969 Lenny Kuhr De troubadour 1 18 Nederlands
  1970 Hearts Of Soul Waterman 7 7 Nederlands
  1971 Saskia & Serge Tijd 6 85 Nederlands
  1972 Sandra & Andres Als het om de liefde gaat 4 106 Nederlands
  1973 Ben Cramer De oude muzikant 14 69 Nederlands
  1974 Mouth & MacNeal I see a star 3 15 Engels
  1975 Teach-In Ding-a-dong 1 152 Engels
  1976 Sandra Reemer The party's over 9 56 Engels
  1977 Heddy Lester De mallemolen 12 36 Nederlands
  1978 Harmony 't Is O.K. 13 37 Nederlands
  1979 Xandra Colorado 12 51 Nederlands
  1980 Maggie MacNeal Amsterdam 5 93 Nederlands
  1981 Linda Williams Het is een wonder 9 51 Nederlands
  1982 Bill van Dijk Jij en ik 16 8 Nederlands
  1983 Bernadette Sing me a song 7 66 Nederlands
  1984 Maribelle Ik hou van jou 13 34 Nederlands
  1986 Frizzle Sizzle Alles heeft ritme 14 40 Nederlands
  1987 Marcha Rechtop in de wind 5 83 Nederlands
  1988 Gerard Joling Shangri-la 9 70 Nederlands
  1989 Justine Pelmelay Blijf zoals je bent 15 45 Nederlands
  1990 Maywood Ik wil alles met je delen 15 25 Nederlands
  1992 Humphrey Campbell Wijs me de weg 9 67 Nederlands
  1993 Ruth Jacott Vrede 6 92 Nederlands
  1994 Willeke Alberti Waar is de zon 23 4 Nederlands
  1996 Maxine & Franklin Brown De eerste keer 7 78 Nederlands
  1997 Mrs. Einstein Niemand heeft nog tijd 22 5 Nederlands
  1998 Edsilia Rombley Hemel en aarde 4 151 Nederlands
  1999 Marlayne One good reason 8 71 Engels
  2000 Linda Wagenmakers No goodbyes 13 40 Engels
  2001 Michelle Out on my own 18 16 Engels
  2003 Esther Hart One more night 13 45 Engels
  2004 Re-union Without you 20 11 6 146 Engels
  2005 Glennis Grace My impossible dream X X 14 53 Engels
  2006 Treble Amambanda X X 20 23 Verzonnen en Engels
  2007 Edsilia Rombley On top of the world X X 21 38 Engels
  2008 Hind Your heart belongs to me X X 13 27 Engels
  2009 De Toppers Shine X X 17 11 Engels
  2010 Sieneke Ik ben verliefd (sha-la-lie) X X 14 29 Nederlands
  2011 3JS Never alone X X 19 13 Engels
  2012 Joan Franka You and me X X 15 35 Engels
  2013 Anouk Birds 9 114 6 75 Engels
  2014 The Common Linnets Calm after the storm 2 238 1 150 Engels
  2015 Trijntje Oosterhuis Walk along X X 14 33 Engels
  2016 Douwe Bob Slow down 11 153 5 197 Engels
  2017 O'G3NE Lights and shadows 11 150 4 200 Engels
  2018 Waylon Outlaw in 'em 18 121 7 174 Engels
  2019 Duncan Laurence Arcade 1 498 1 280 Engels
  2020 X X
Kleur Betekenis
Eerste plaats
Tweede plaats
Derde plaats
Laatste plaats
Gastland

Het songfestival op Nederlandse bodemBewerken

Het Eurovisiesongfestival heeft vier keer in Nederland plaatsgevonden:

1958, Hilversum
De regel dat een winnend land het songfestival van het jaar erop mag organiseren, was voor het eerst van kracht in 1958. In dat jaar nam Nederland de organisatie op zich als gevolg van de overwinning in 1957. Het festijn vond op 12 maart plaats in de AVRO-studio's in Hilversum en werd gepresenteerd door Hannie Lips.
1970, Amsterdam
Nederland was in 1969 een van de vier winnende landen, naast Frankrijk, gastland Spanje en het Verenigd Koninkrijk. Er werd geloot tussen Frankrijk en Nederland; het Verenigd Koninkrijk had het evenement in 1968 al georganiseerd en Spanje wilde niet twee keer achter elkaar.[9] Het festival ging uiteindelijk naar Amsterdam. Op 21 maart was het RAI Congrescentrum decor van dit festival. De presentatie was in handen van Willy Dobbe.
1976, Den Haag
In 1976 keerde het songfestival terug naar Nederlandse bodem nadat Teach-In in 1975 voor Nederland het festijn had gewonnen. Het vond plaats op 3 april in het Congresgebouw in Den Haag. Voormalig winnares Corry Brokken nam de presentatie op zich. Teach In-zangeres Getty Kaspers reikte aan het eind van de avond de prijs uit aan de winnaars.
1980, Den Haag
Het laatste songfestival dat in Nederland heeft plaatsgevonden was dat van 1980. De winnaar van 1979, Israël, zag van de organisatie af omdat het festival aldaar zou plaatsvinden op een nationale rouwdag. Ook de nummers twee en drie van 1979, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, bedankten voor de eer. Uiteindelijk nam Nederland de organisatie op zich. Het Haagse Congresgebouw werd wederom het decor en de presentatie was in handen van Marlous Fluitsma.

Verder is er tweemaal sprake van geweest dat Nederland het festival zou organiseren:

  • Omdat Nederland in 1959 opnieuw het festival won, kreeg het in 1960 wederom de organisatie toegewezen. De NTS deed hier echter afstand van omdat de productiekosten te hoog zouden zijn. Het songfestival ging daarom naar het land dat in 1959 als tweede was geëindigd, het Verenigd Koninkrijk.
  • In 2001 werd het Eurovisiesongfestival gewonnen door Estland, maar dit land gaf aan niet over de financiële middelen en de technische knowhow te beschikken het festival in 2002 te organiseren. Hierop toonde Nederland interesse om het festival op zich te nemen. Dat was opvallend, aangezien Nederland in 2002 zelf niet mocht meedoen. Uiteindelijk werd het festival toch in Estland gehouden.

Eurovision in ConcertBewerken

 
Edsilia Rombley zingt On top of the world tijdens een openingsfeest van het Songfestival in 2007

Eurovision in Concert is een evenement dat ieder jaar gehouden wordt in de periode voorafgaand aan het songfestival. Verschillende songfestivaldeelnemers van het betreffende jaar komen dan naar Amsterdam om met elkaar kennis te maken en er op te treden met hun inzending. De eerste editie vond plaats in 2009, naar aanleiding van de vijftigste deelname van Nederland aan het Eurovisiesongfestival. In 2013 was de Nederlandse act zelf opvallend genoeg niet aanwezig. In 2017 telde het evenement een recordaantal van 34 deelnemers.

Jaar Plaats Zaal Presentatie
2009 Amsterdam Marcanti Marga Bult, Maggie MacNeal en Cornald Maas
2010 Westzaan Lexion Venue Marga Bult en Cornald Maas
2011 Amsterdam Club Air Esther Hart, Cornald Maas en Sascha Korf
2012 Amsterdam Melkweg Ruth Jacott en Cornald Maas
2013 Amsterdam Melkweg Marlayne Sahupala en Linda Wagenmakers
2014 Amsterdam Melkweg Sandra Reemer en Cornald Maas
2015 Amsterdam Melkweg Edsilia Rombley en Cornald Maas
2016 Amsterdam Melkweg Hera Björk en Cornald Maas
2017 Amsterdam Melkweg Selma Björnsdóttir en Cornald Maas
2018 Amsterdam AFAS Live Edsilia Rombley en Cornald Maas
2019 Amsterdam AFAS Live Marlayne en Cornald Maas

Songfestival Sing AlongBewerken

In mei 2015 werd er ter ere van 60 jaar Eurovisiesongfestival een Songfestival Sing Along gehouden in de Ziggo Dome, waarbij er meegezongen kon worden met verschillende Nederlandse inzendingen en internationale deelnemers uit het verleden. Optredens werden verzorgd door onder meer Edsilia Rombley, Ruth Jacott, Marlayne Sahupala, Lenny Kuhr, Johnny Logan, Brotherhood of Man, Alexander Rybak en Emmelie de Forest.

Nationaal SongfestivalBewerken

  Zie Nationaal Songfestival voor het hoofdartikel over dit onderwerp. Hier worden ook de auteurs en componisten van de Nederlandse inzendingen vermeld.

Het Nationaal Songfestival (afgekort NSF) is het Nederlandse concept om de kandidaat voor het Eurovisiesongfestival aan te duiden. Het werd voor het eerst gehouden in 1956, toen de zeven deelnemende landen aan het allereerste songfestival door de EBU werden verplicht om een nationale voorronde te organiseren. In dat eerste jaar mocht behalve het winnende lied ook de nummer twee naar het Eurovisiesongfestival. Winnares Corry Brokken en nummer twee Jetty Paerl werden de eersten die Nederland op het Eurovisiesongfestival mochten vertegenwoordigen.

Door de jaren heen heeft het Nationaal Songfestival vele formats gekend. Vaak werd een grote televisieshow gehouden waaraan verschillende artiesten deelnamen, terwijl in andere jaren de artiest al intern gekozen was en alleen het lied nog gekozen moest worden. Dit laatste was het geval in 1993, 1994, 2007, 2009 en 2011. In 2010 was het lied al gecomponeerd en kon men kiezen tussen verschillende vertolkers. Vaak is er sprake van een vakjury, wiens punten gecombineerd worden met de stemmen van de kijkers. In 2010 kwamen het publiek en de vakjury er niet uit. De componist van het lied, Pierre Kartner, moest toen tegen zijn wil in zelf de vertolker van het lied kiezen, waarbij hij na enige twijfel koos voor Sieneke. Sinds 2013 worden de Nederlandse inzendingen (zowel de artiest als het lied) helemaal intern gekozen. In 1980 en 2008 werd de Nederlandse inzending eveneens door een interne commissie geselecteerd. In 1961 en 1963 werd het Nationaal Songfestival niet op televisie uitgezonden vanwege een staking. In 1985, 1991, 1995 en 2002 werd er helemaal geen nationale voorronde gehouden omdat Nederland in die jaren niet meedeed aan het Eurovisiesongfestival.

Soms worden ook de liedjes die niet winnen en dus niet worden ingezonden worden voor het Eurovisiesongfestival, een succes. Nederland werd driemaal uitgeroepen tot winnaar van het OGAE Second Chance Contest.

TelevisiecommentatorenBewerken

 
Willem van Beusekom gaf 17 keer het Nederlands commentaar

Het Nederlandse commentaar is lang in handen geweest van Willem van Beusekom. Hij gaf zeventien keer het Nederlands commentaar. Tussen 2004 en 2010 was Cornald Maas de commentator, maar de TROS beëindigde de samenwerking met Maas nadat deze een voor de TROS onacceptabel Twitterbericht had verstuurd. Maas werd vervangen door Jan Smit, maar keerde terug in 2014, als vervanger voor Daniël Dekker.

Een overzicht van de Nederlandse commentatoren door de jaren heen:

In 1985 en 1991 is het Eurovisiesongfestival vanwege Dodenherdenking niet op de Nederlandse televisie uitgezonden. Nederland nam toen ook niet deel aan het festival. In 1985 was het Songfestival alleen te zien via het satellietproject Olympus. Deze uitzending vond plaats in de ochtend na het festival en werd van commentaar voorzien door Gerrit den Braber.

In 1995 gaf Paul de Leeuw het commentaar en veroorzaakte commotie door zich zeer negatief uit te laten over de Israëlische inzending en daardoor verzuimde het liedje uit Malta aan te kondigen. Hij vond het Israëlische liedje een 'kutnummer' en dacht 'dat de hele familie Binnendijk als een gek op tafel staat te jubelen'.

In 2016 kwam Douwe Bob voor Nederland in actie in de eerste halve finale, om vervolgens tijdens de tweede halve finale samen met Jan Smit en Cornald Maas het commentaar te verzorgen. Hij heeft toen de inzending van Litouwen aangekondigd, maar ging toen terug naar zijn (tijdelijke) café.

PuntengeversBewerken

 
Na haar deelname in 1999 las Marlayne drie keer de Nederlandse punten voor. Zij heeft het vaakst deze taak namens Nederland verricht

Sinds 1994 worden de punten per communicatiesatelliet doorgegeven. De woordvoerders worden vanaf dan ook in beeld gebracht. De personen die namens de Nederlandse jury's en televoters de punten hebben voorgelezen, zijn meestal oud-deelnemers of televisiepersoonlijkheden. Sinds 2015 worden de punten doorgegeven door degene die het jaar ervoor deelnam aan het Songfestival.

Paul de Leeuw zorgde voor een gedenkwaardig moment in de puntentelling van 2006.[bron?] Terwijl de woordvoerders vanaf 2006 alleen nog de hoogste drie punten voorlezen, las hij als enige ook in rap tempo de punten 1 tot en met 7 voor. Daarnaast begroette hij presentator Sakis Rouvas met kalisperma in plaats van het Griekse kalispera, sprak hij Sakis aan als Tzatziki en gaf hij hem zijn telefoonnummer. Hij vond tevens dat het presentatorsduo op Will & Grace leek. In 2007 mocht De Leeuw opnieuw de punten voor Nederland voorlezen, maar hij had een waarschuwing gekregen van de EBU. Als hij in beeld verschijnt, wordt hij door de mensen in de zaal herkend en hij krijgt applaus. Hoewel hij dit jaar de punten op een beleefdere manier voorleest vergelijkt hij de Servische deelneemster met Kelly Osbourne. Voor de 12 punten heeft hij een verrassing in petto. De in de halve finale uitgeschakelde Edsilia Rombley verschijnt in beeld en roept dat de 12 punten voor Turkije zijn.

In 2011 mocht Mandy Huydts namens Nederland de punten doorgeven. Toen de twaalf punten naar Denemarken gingen, reageerde de leadzanger van A Friend in London met de woorden: "I want to fuck you!". De uitspraak leidde in Denemarken tot enige ophef.[12]

Zanger en acteur Tim Douwsma, die in 2014 namens Nederland de punten door mocht geven, kreeg na zijn verschijning op de Europese televisie massaal liefdesverklaringen van over de hele wereld en was tijdelijk "trending topic" op. Hij werd door heel Europa bekend als the dutch hot guy[13]

Toen Edsilia Rombley in 2015 de punten uitreikte, droeg ze daarbij de beruchte en gewaagde 'scheurjurk' die haar schoonzus Trijntje Oosterhuis enkele dagen daarvoor uiteindelijk toch niet had aangetrokken in de halve finale van het festival.[14]

DirigentenBewerken

 
Dolf van der Linden was dertien keer de Nederlandse dirigent op het Eurovisiesongfestival

Tot en met het songfestival van 1998 werden de liedjes met een live orkest ten gehore gebracht. De dirigenten bij de Nederlandse inzendingen waren:

De Zwitserse dirigent Fernando Paggi dirigeerde in 1956 ook de beide inzendingen van Nederland en Duitsland, omdat deze landen geen eigen dirigent naar Lugano afgevaardigd hadden.

In 1963 stuurde Nederland geen dirigent mee naar het songfestival, maar werd de Nederlandse inzending gedirigeerd door de Engelsman Eric Robinson.

In 1969 was Dolf van der Linden niet betrokken bij het Eurovisiesongfestival en de Nederlandse preselectie. De reden van zijn afwezigheid is niet precies duidelijk. Mogelijk trok hij zich terug omdat het Songfestival dat jaar plaatsvond in het dictatoriale Spanje onder Franco. Zijn plaats werd ingenomen door Frans de Kok. Het jaar daarop nam Van der Linden zijn plaats weer in.

Nederlandse kijkcijfersBewerken

 
Vijf Nederlandse Songfestivaldeelnemers uit vijf decennia: Esther Hart (2003), Ben Cramer (1973), Marlayne (1999), Marga Bult (1987) en Anneke Grönloh (1964)

Halve finales:[bron?]

2004, 12 mei (deelname Re-union): 1.630.000
2005, 19 mei (deelname Glennis Grace): 1.631.000
2006, 18 mei (deelname Treble): 1.449.000
2007, 10 mei (deelname Edsilia Rombley): 1.645.000
2008, 20 mei (deelname Hind): 1.777.000
2009, 14 mei (deelname Toppers): 2.492.000
2010, 27 mei (deelname Sieneke): 2.452.000
2011, 12 mei (deelname 3JS): 2.012.000
2012, 24 mei (deelname Joan Franka): 2.119.000
2013, 14 mei (deelname Anouk): 3.769.000
2014, 6 mei (deelname The Common Linnets): 3.299.000
2015, 19 mei (deelname Trijntje Oosterhuis): 3.391.000, 21 mei: 964.000
2016, 10 mei (deelname Douwe Bob): 2.916.000
2017, 11 mei (deelname O'G3NE): 2.451.000
2018, 10 mei (deelname Waylon): 2.643.000
2019, 16 mei (deelname Duncan Laurence): 3.015.000

Finales:[bron?]

2003 (deelname Esther Hart): 3.836.000
2004 (deelname Re-union): 2.950.000
2005 (Nederland niet in de finale): 1.247.000
2006 (Nederland niet in de finale): 1.336.000
2007 (Nederland niet in de finale): 915.000
2008 (Nederland niet in de finale): 753.000
2009 (Nederland niet in de finale): 1.333.000
2010 (Nederland niet in de finale): 1.245.000
2011 (Nederland niet in de finale): 1.216.000
2012 (Nederland niet in de finale): 1.063.000
2013 (deelname Anouk): 4.890.000
2014 (deelname The Common Linnets): 5.149.000
2015 (Nederland niet in de finale): 1.995.000
2016 (deelname Douwe Bob): 4.286.000
2017 (deelname O'G3NE): 4.067.000
2018 (deelname Waylon): 3.021.000
2019 (deelname Duncan Laurence): 4.409.000

Gegeven en gekregen puntenBewerken

In de periode 1975-2019. Punten uit halve finales zijn in deze tabellen niet meegerekend. Vanaf 2016 zijn de punten van de jury en de televoting apart van elkaar opgeteld bij het huidige aantal punten.

Gegeven door NederlandBewerken

Plaats Land Punten
01   België 164
02   Zweden 162
03   Duitsland 149
04   Noorwegen 142
05   Denemarken 141
06   Zwitserland 134
07   Turkije 132
08   Israël 130
09   Ierland 127
10   Frankrijk 126
11   Verenigd Koninkrijk 106
12   Portugal 90
13   Griekenland 89
14   Italië 84
15   Oostenrijk 71
16   Armenië 66
17   Spanje 63
18   Cyprus 61
19   IJsland 58
20   Malta 50
21   Hongarije 47
22   Bosnië en Herzegovina 45
=   Luxemburg 45
24   Estland 44
=   Rusland 44
26   Finland 41
27   Australië 33
28   Oekraïne 31
=   Servië 31
30   Azerbeidzjan 28
31   Roemenië 27
32   Bulgarije 26
33   Joegoslavië 25
=   Polen 25
35   Tsjechië 21
36   Litouwen 19
37   Monaco 18
=   Kroatië 18
39   Servië en Montenegro 14
40   Slovenië 13
41   Letland 09
42   Noord-Macedonië 08
43   Moldavië 05
44   Georgië 02
45   Albanië 01
46   Andorra 00
=   Marokko 00
=   Montenegro 00
=   San Marino 00
=   Slowakije 00
=   Wit-Rusland 00

Gegeven aan NederlandBewerken

Plaats Land Punten
01   België 195
02   Ierland 156
03   Duitsland 150
04   Frankrijk 143
05   Oostenrijk 140
06   Zwitserland 133
07   Israël 131
08   Spanje 127
=   Zweden 127
10   Noorwegen 126
11   Denemarken 112
12   Portugal 110
13   Verenigd Koninkrijk 105
14   Finland 100
15   IJsland 80
16   Hongarije 79
=   Malta 79
18   Turkije 76
19   Estland 71
20   Griekenland 70
21   Polen 68
=   Slovenië 68
23   Litouwen 65
24   Italië 63
25   Luxemburg 61
26   Roemenië 59
27   Kroatië 55
28   Letland 54
29   Cyprus 49
30   Tsjechië 43
31   Noord-Macedonië 42
32   Australië 41
33   Joegoslavië 40
=   San Marino 40
35   Armenië 39
36   Georgië 33
37   Wit-Rusland 32
38   Rusland 27
39   Bulgarije 22
40   Moldavië 19
41   Bosnië en Herzegovina 18
=   Servië 18
=   Albanië 18
44   Monaco 16
45   Oekraïne 14
=   Azerbeidzjan 14
47   Slowakije 06
48   Montenegro 05
49   Andorra 00
=   Marokko 00
=   Servië en Montenegro 00

Twaalf punten gegeven aan NederlandBewerken

Aantal Land Wanneer
5   België 1998, 1999, 2013, 2018 (televoting), 2019 (televoting)
3   Frankrijk 1980, 1987, 2019 (jury)
  Oostenrijk 1980, 1996, 2017 (jury)
  Israël 1975, 1978, 2019 (jury)
2   Hongarije 1998, 2014
  IJsland 2014, 2016 (jury)
  Letland 2014, 2019 (jury)
  Litouwen 2014, 2019 (jury)
  Luxemburg 1980, 1988
  Noorwegen 1975, 2014
  Roemenië 2017 (jury), 2019 (televoting)
  Zweden 1975, 2019 (jury)
1   Duitsland 2014
  Estland 2014
  Griekenland 1988
  Ierland 1993
  Malta 1975
  Polen 2014
  Portugal 2019 (jury)
  Spanje 1975
  Turkije 1980
  Verenigd Koninkrijk 1975
  Zwitserland 1983

Twaalf punten gegeven door NederlandBewerken

(Vetgedrukte landen waren ook de winnaar van dat jaar.)

Jaar Land Jaar Land Jaar Land Jaar Land
1975   Luxemburg 1989   Denemarken 2003   Turkije 2017   Portugal (jury & televoting)
1976   Frankrijk 1990   Frankrijk 2004   Turkije 2018   Duitsland (jury & televoting)
1977   België 1991 Geen deelname 2005   Turkije 2019   Noorwegen (televoting)
  Zweden (jury)
1978   Israël 1992   Italië 2006   Turkije
1979   Frankrijk 1993   Portugal 2007   Turkije
1980   Duitsland 1994   Ierland 2008   Armenië
1981   Verenigd Koninkrijk 1995 Geen deelname 2009   Noorwegen
1982   Cyprus 1996   Ierland 2010   Armenië
1983   Israël 1997   Verenigd Koninkrijk 2011   Denemarken
1984   Frankrijk 1998   Duitsland 2012   Zweden
1985 Geen deelname 1999   Duitsland 2013   België
1986   Zwitserland 2000   Turkije 2014   Oostenrijk
1987   Ierland 2001   Estland 2015   België
1988   Denemarken 2002 Geen deelname 2016   Australië (jury)
  België (televoting)