Formule 1 in 1985

raceseizoen

Het Formule 1-seizoen 1985 was het 36ste FIA Formula One World Championship seizoen. Het begon op 7 april en eindigde op 3 november na zestien races.

36e Formule 1-seizoen (1985)
Volgende: 1986
Vorige: 1984
Alain Prost won zijn eerste titel in 1985
Algemene informatie
Races 16
Coureurs 36
Constructeurs 18
Verdedigend
kampioen
Vlag van Oostenrijk Niki Lauda (coureurs)
Vlag van het Verenigd Koninkrijk McLaren (constructeurs)
Eindstand coureurs
1e plaats Vlag van Frankrijk Alain Prost 73
(1e titel)
2e plaats Vlag van Italië Michele Alboreto 53
3e plaats Vlag van Finland Keke Rosberg 40
Eindstand constructeurs
1e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk McLaren 90
(3e titel)
2e plaats Vlag van Italië Ferrari 82
3e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Williams 71
Portaal  Portaalicoon   Autosport

KalenderBewerken

De Grand Prix van Australië stond vond het eerst op de kalender van de Formule 1.
De Grand Prix van België zou eerst plaats vinden op 2 juni Op 31 mei tijdens de vrije trainingen kwam het slechts 10 dagen eerder nieuw aangebrachte asfalt los in de bochten. Daarop werd besloten de Grand Prix later in het jaar te rijden waarmee de Grand Prix niet officiëel afgelast werd.[1]

Ronde Grand Prix Circuit Plaats Datum
1 GP van Brazilië   Circuit van Jacarepagua Rio de Janeiro 7 april
2 GP van Portugal   Autódromo do Estoril Estoril 21 april
3 GP van San Marino   Autodromo Dino Ferrari Imola 5 mei
4 GP van Monaco   Circuit de Monaco Monte Carlo 19 mei
5 GP van Canada   Circuit Gilles Villeneuve Montreal (Quebec) 16 juni
6 GP van de Verenigde Staten Oost   Stratencircuit Detroit Detroit (Michigan) 23 juni
7 GP van Frankrijk   Circuit Paul Ricard Le Castellet 7 juli
8 GP van Groot-Brittannië   Silverstone Circuit Silverstone 21 juli
9 GP van Duitsland   Nürburgring GP-Strecke Nürburg 4 augustus
10 GP van Oostenrijk   Österreichring Spielberg 18 augustus
11 GP van Nederland   Circuit Park Zandvoort Zandvoort 25 augustus
12 GP van Italië   Autodromo Nazionale Monza Monza 8 september
13 GP van België   Circuit de Spa-Francorchamps Stavelot 15 september
14 GP van Europa   Brands Hatch West Kingsdown 6 oktober
15 GP van Zuid-Afrika   Kyalami Grand Prix Circuit Midrand 19 oktober
16 GP van Australië   Stratencircuit van Adelaide Adelaide 3 november

Opmerking:
De Grand Prix van Europa zou oorspronkelijk op een stratencircuit worden verreden in Rome in de wijk Esposizione Universale di Roma (EUR) op 13 oktober maar werd verplaatst naar Brands Hatch en een week eerder verreden.[2]

AfgelastBewerken

Er zouden oorspronkelijk 19 Grands Prix verreden worden. De drie voorlopige (V) Grands Prix hieronder genoemd werden al eerder afgelast.

  • De Grand Prix van Dallas, gepland als seizoensopener, werd afgelast vanwege zorgen over de veiligheid en financiële problemen bij de organisatie.[2]
  • De Grand Prix van Japan stond op de voorlopige kalender maar werd afgelast omdat het aanpassen van het circuit in Suzuka te veel tijd in beslag zou nemen. Het zou nog twee jaar duren voordat er een Grand Prix in Suzuka werd verreden.[2]
  • De Grand Prix van de Verenigde Staten werd voor de derde keer op rij afgelast en werd vervangen door de Grand Prix van Europa.[3]
  • De Grand Prix van Hongarije op het stond op een voorlopige kalender maar werd afgelast omdat de plannen voor een race in het Népliget park moeilijk uitvoerbaar waren. Er werd een beslissing genomen om een nieuw circuit te bouwen: de Hungaroring in Mogyoród buiten de stad Boedapest waar de eerste race werd gehouden in 1986.[2]
  • De Grand Prix van Spanje die op de voorlopige kalender stond en verreden zou worden in Fuengirola maar werd voor de tweede keer op rij afgelast, dit keer vanwege organisatoriche problemen.[2]
  • De Grand Prix van Mexico, gepland als seizoensafsluiter, werd afgelast vanwege de aardbeving die Mexico-Stad trof op 19 september.
Ronde Grand Prix Circuit Plaats Originele datum
1 GP van Dallas   Fair Park Circuit Dallas (Texas) 24 maart
V: 2 GP van Japan   Circuit Suzuka Suzuka 7 april
V: 15 GP van Hongarije   Népliget Park Circuit Boedapest 22 september
15 GP van de Verenigde Staten   Flushing Meadows Circuit New York (New York) 22 september
V: 17 GP van Spanje   Stratencircuit Fuengirola Fuengirola 13 oktober
19 GP van Mexico   Autódromo Hermanos Rodríguez Mexico-Stad 17 november

Resultaten en klassementBewerken

Grands PrixBewerken

Ronde Grand Prix Poleposition Snelste ronde Winnende coureur Winnende constructeur Banden Verslag
1   GP van Brazilië   Michele Alboreto   Alain Prost   Alain Prost   McLaren-TAG G Verslag
2   GP van Portugal   Ayrton Senna   Ayrton Senna   Ayrton Senna   Lotus-Renault G Verslag
3   GP van San Marino   Ayrton Senna   Michele Alboreto   Elio de Angelis   Lotus-Renault G Verslag
4   GP van Monaco   Ayrton Senna   Michele Alboreto   Alain Prost   McLaren-TAG G Verslag
5   GP van Canada   Elio de Angelis   Ayrton Senna   Michele Alboreto   Ferrari G Verslag
6   GP van de Verenigde Staten Oost   Ayrton Senna   Ayrton Senna   Keke Rosberg   Williams-Honda G Verslag
7   GP van Frankrijk   Keke Rosberg   Keke Rosberg   Nelson Piquet   Brabham-BMW P Verslag
8   GP van Groot-Brittannië   Keke Rosberg   Alain Prost   Alain Prost   McLaren-TAG G Verslag
9   GP van Duitsland   Teo Fabi   Niki Lauda   Michele Alboreto   Ferrari G Verslag
10   GP van Oostenrijk   Alain Prost   Alain Prost   Alain Prost   McLaren-TAG G Verslag
11   GP van Nederland   Nelson Piquet   Alain Prost   Niki Lauda   McLaren-TAG G Verslag
12   GP van Italië   Ayrton Senna   Nigel Mansell   Alain Prost   McLaren-TAG G Verslag
13   GP van België   Alain Prost   Alain Prost   Ayrton Senna   Lotus-Renault G Verslag
14   GP van Europa   Ayrton Senna   Jacques Laffite   Nigel Mansell   Williams-Honda G Verslag
15   GP van Zuid-Afrika   Nigel Mansell   Keke Rosberg   Nigel Mansell   Williams-Honda G Verslag
16   GP van Australië   Ayrton Senna   Keke Rosberg   Keke Rosberg   Williams-Honda G Verslag

PuntentellingBewerken

Punten worden toegekend aan de top zes geklasseerde coureurs.

Positie  1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten 9 6 4 3 2 1

Klassement bij de coureursBewerken

De elf beste resultaten van alle wedstrijden tellen mee voor de eindstand.
(legenda: "--" = niet deelgenomen , "nf" uitgevallen en niet geklasseerd, "ns" niet gestart, "dq" gediskwalificeerd, "nq" niet gekwalificeerd, "pq" niet geprekwalificeerd)

pos. naam land team BRA POR SMR MON CAN VSO FRA GBR DUI OOS NED ITA BEL EUR ZAF AUS tot.
1 Alain Prost   McLaren 1 nf dq 1 3 nf 3 1 2 1 2 1 3 (4) 3 nf 73 (76)
2 Michele Alboreto   Ferrari 2 2 nf 2 1 3 nf 2 1 3 4 13 nf nf nf nf 53
3 Keke Rosberg   Williams nf nf nf 8 4 1 2 nf 12 nf nf nf 4 3 2 1 40
4 Ayrton Senna   Lotus nf 1 7 nf 16 nf nf 10 nf 2 3 3 1 2 nf nf 38
5 Elio de Angelis   Lotus 3 4 1 3 5 5 5 nc nf 5 5 6 nf 5 nf dq 33
6 Nigel Mansell   Williams nf 5 5 7 6 nf ns nf 6 nf 6 11 2 1 1 nf 31
7 Stefan Johansson   Ferrari 7 8 6 nf 2 2 4 nf 9 4 nf 5 nf nf 4 5 26
8 Nelson Piquet   Brabham nf nf 8 nf nf 6 1 4 nf nf 8 2 5 nf nf nf 21
9 Jacques Laffite   Ligier 6 nf nf 6 8 12 nf 3 3 nf nf nf 11 nf -- 2 16
10 Niki Lauda   McLaren nf nf 4 nf nf nf nf nf 5 nf 1 nf -- -- nf nf 14
11 Thierry Boutsen   Arrows 11 nf 2 9 9 7 9 nf 4 8 nf 9 10 6 6 nf 11
12 Patrick Tambay   Renault 5 3 3 nf 7 nf 6 nf nf 10 nf 7 nf 12 -- nf 11
13 Marc Surer   Brabham -- -- -- -- 15 8 8 6 nf 6 10 4 8 13 nf nf 5
14 Derek Warwick   Renault 10 7 10 5 nf nf 7 5 nf nf nf nf 6 nf -- nf 5
15 Philippe Streiff   Ligier/Tyrrell -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- 10 9 8 nf 3 4
16 Stefan Bellof   Tyrrell -- 6 nf dq 11 4 13 11 8 7 nf -- -- -- -- -- 4
17 Andrea de Cesaris   Ligier nf nf nf 4 14 10 nf nf nf nf nf -- -- -- -- -- 3
18 Ivan Capelli   Tyrrell -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- nf -- 4 3
19 René Arnoux   Ferrari 4 -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- 3
20 Gerhard Berger   Arrows nf nf nf nf 13 11 nf 8 7 nf 9 nf 7 10 5 6 3
Martin Brundle   Ligier 8 nf 9 10 12 nf nf 7 10 -- 7 8 13 nf 7 nf 0
Huub Rothengatter   Osella -- -- -- -- -- -- -- -- nf 9 nc nf nc -- nf 7 0
John Watson   McLaren -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- 7 -- -- 0
Pierluigi Martini   Minardi nf nf nf -- nf nf nf nf 11 nf nf nf 12 nf nf 8 0
Riccardo Patrese   Alfa Romeo nf nf nf nf 10 nf 11 9 nf nf nf nf nf 9 nf nf 0
Eddie Cheever   Alfa Romeo nf nf nf nf 17 9 10 nf nf nf nf nf nf 11 nf nf 0
Piercarlo Ghinzani   Osella/Toleman 12 9 nc nq nf nf 15 nf -- ns nf ns nf nf nf nf 0
Philippe Alliot   RAM 9 nf nf nq nf nf nf nf nf nf nf nf nf nf -- -- 0
Jonathan Palmer   Zakspeed -- nf nf 11 -- -- nf nf nf nf nf -- -- -- -- -- 0
Manfred Winkelhock   RAM 13 nc nf nq nf nf 12 nf nf -- -- -- -- -- -- -- 0
Teo Fabi   Toleman -- -- -- nf nf nf 14 nf nf nf nf 12 nf nf nf nf 0
François Hesnault   Brabham/Renault nf nf nf nq -- -- -- -- nf -- -- -- -- -- -- -- 0
Alan Jones   Lola -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- nf -- nf ns nf 0
Mauro Baldi   Spirit nf nf nf -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- 0
Christian Danner   Zakspeed -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- nf nf -- -- 0
Kenny Acheson   RAM -- -- -- -- -- -- -- -- -- nf -- -- -- -- -- -- 0

Klassement bij de constructeursBewerken

pos. team + motor tot.
1 McLaren-TAG 90
2 Ferrari 82
3 Williams-Honda 71
4 Lotus-Renault 71
5 Brabham-BMW 26
6 Ligier-Renault 23
7 Renault 16
8 Arrows-BMW 14
9 Tyrrell-Ford 4
10 Tyrrell-Renault 3

De overige teams (Minardi, Alfa Romeo, RAM, Osella, Toleman, Spirit, Lola en Zakspeed) behaalden geen punten in het wereldkampioenschap.

Zie de categorie 1985 in Formula One van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.