Formule 1 in 1961

raceseizoen

Het Formule 1-seizoen 1961 was het 12de FIA Formula One World Championship seizoen. Het begon op 14 mei en eindigde op 8 oktober na acht races.

12e Formule 1-seizoen (1961)
Volgende: 1962
Vorige: 1960
Phil Hill (l) en Jackie Stewart (r), 1991
Algemene informatie
Races 8
Coureurs 53
Constructeurs 14
Verdedigend
kampioen
Vlag van Nieuw-Zeeland Jack Brabham (coureurs)
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Cooper (constructeurs)
Eindstand coureurs
1e plaats Vlag van de Verenigde Staten Phil Hill 34
(1e titel)
2e plaats Vlag van Duitsland Wolfgang von Trips 33
3e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Stirling Moss 21
Eindstand constructeurs
1e plaats Vlag van Italië Ferrari 40
(1e titel)
2e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Lotus 32
3e plaats Vlag van Duitsland Porsche 22
Portaal  Portaalicoon   Autosport

Phil Hill werd voor het eerst wereldkampioen. Ferrari behaalde voor het eerst het constructeurskampioenschap. Wolfgang von Trips eindigde als vice-wereldkampioen maar verongelukte tijdens de Grand Prix van Italië na een botsing met Jim Clark. Ook vijftien toeschouwers kwamen hierbij om het leven. Er werden voor het eerst negen punten toegekend aan de winnaar van een race. Nadat Firestone zich had terug getrokken werden voor het eerst in de geschiedenis van de Formule 1 banden geleverd door slechts één fabrikant, dit jaar reden alle teams met Dunlop-banden.


KalenderBewerken

Ronde Grand Prix Circuit Plaats Datum
1 GP van Monaco   Circuit de Monaco Monte Carlo 14 mei
2 GP van Nederland   Circuit Park Zandvoort Zandvoort 22 mei
3 GP van België   Circuit de Spa-Francorchamps Stavelot 18 juni
4 GP van Frankrijk   Circuit de Reims-Gueux Reims 2 juli
5 GP van Groot-Brittannië   Aintree Circuit Aintree 15 juli
6 GP van Duitsland   Nürburgring Nordschleife Nürburg 6 augustus
7 GP van Italië   Autodromo Nazionale Monza Monza 10 september
8 GP van de Verenigde Staten   Watkins Glen International Watkins Glen (New York) 8 oktober

Opmerking: De GP van de Verenigde Staten zou oorspronkelijk op de Riverside International Raceway in Riverside (Californië) verreden worden maar werd zes weken voor de geplande datum verplaatst naar het Watkins Glen International circuit onder andere vanwege verwachte bezoekersaantallen en prijsgeld.[1]

AfgelastBewerken

De Grand Prix van Marokko werd voor het derde jaar op rij afgelast vanwege geldproblemen bij de organisatie.[2][3]

Ronde Grand Prix Circuit Plaats Originele datum
9 GP van Marokko   Ain-Diab Circuit Ain-Diab 29 oktober

Resultaten en klassementBewerken

Grands PrixBewerken

Ronde Grand Prix Poleposition Snelste ronde Winnende coureur Winnende constructeur Banden Verslag
1   GP van Monaco   Stirling Moss   Stirling Moss
  Richie Ginther
  Stirling Moss   Lotus-Climax D Verslag
2   GP van Nederland   Phil Hill   Jim Clark   Wolfgang von Trips   Ferrari D Verslag
3   GP van België   Phil Hill   Richie Ginther   Phil Hill   Ferrari D Verslag
4   GP van Frankrijk   Phil Hill   Phil Hill   Giancarlo Baghetti   Ferrari D Verslag
5   GP van Groot-Brittannië   Phil Hill   Tony Brooks   Wolfgang von Trips   Ferrari D Verslag
6   GP van Duitsland   Phil Hill   Phil Hill   Stirling Moss   Lotus-Climax D Verslag
7   GP van Italië   Wolfgang von Trips   Giancarlo Baghetti   Phil Hill   Ferrari D Verslag
8   GP van de Verenigde Staten   Jack Brabham   Jack Brabham   Innes Ireland   Lotus-Climax D Verslag

PuntentellingBewerken

Punten worden toegekend aan de top zes geklasseerde coureurs.

Positie 1e 2e 3e 4e 5e 6e
Punten coureurs 9 6 4 3 2 1
Punten constructeurs 8 6 4 3 2 1

Klassement bij de coureursBewerken

Slechts de beste vijf van de acht resultaten telden mee voor het kampioenschap, resultaten die tussen haakjes staan telden daarom niet mee voor het kampioenschap. Bij "Punten" staan de getelde kampioenschapspunten gevolgd door de totaal behaalde punten tussen haakjes.

Pos. Coureur  MON  NED  BEL  FRA  GBR  DUI  ITA  VST Punten
1   Phil Hill 3 2P 1P 9PS   2P (3)PS   1 34 (38)
2   Wolfgang von Trips 4 1 2 DNF 1 2 DNFP 33
3   Stirling Moss 1PS 4 8 DNF DSQ 1 DNF DNF 21
4   Dan Gurney 5 10 6 2 7 7 2 2 21
5   Richie Ginther 2S 5 3S 15 3 8 DNF 16
6   Innes Ireland DNS DNF 4 10 DNF DNF 1 12
7   Jim Clark 10 3S 12 3 DNF 4 DNF 7 11
8   Bruce McLaren 6 12 DNF 5 8 6 3 4 11
9   Giancarlo Baghetti 1 DNF DNFS 9
10   Tony Brooks 13 9 13 DNF 9S DNF 5 3 6
11   Jack Brabham DNF 6 DNF DNF 4 DNF DNF DNFPS    4
12   John Surtees 11 7 5 DNF DNF 5 DNF DNF 4
13   Jackie Lewis 9 DNF DNF 9 4 3
14   Olivier Gendebien DNQ 4 11 3
15   Jo Bonnier 12 11 7 7 5 DNF DNF 6 3
16   Graham Hill DNF 8 DNF 6 DNF DNF DNF 5 3
17   Roy Salvadori 8 6 10 6 DNF 2
18   Maurice Trintignant 7 DNF 13 DNF 9 0
19   Carel Godin de Beaufort 14 11 DNF 16 14 7 0
20   Lorenzo Bandini DNF 12 DNF 8 0
21   Cliff Allison 8 DNS 0
  Roger Penske 8 0
23   Hans Herrmann 9 15 13 0
24   Peter Ryan 9 0
25   Masten Gregory DNQ DNS 10 12 11 DNF DNF 0
26   Henry Taylor DNQ DNS 10 DNF 11 0
27   Tim Parnell DNF 10 0
28   Hap Sharp 10 0
29   Tony Maggs 13 11 0
30   Michael May DNF 11 DNS 0
31   Ian Burgess DNS DNS 14 14 12 0
32   Renato Pirocchi 12 0
33   Trevor Taylor 13 0
34   Tony Marsh DNS DNF 15 0
35   Keith Greene 15 0
36   Gerry Ashmore DNF 16 DNF 0
37   Wolfgang Seidel DNS 17 DNF DNF 0
  Bernard Collomb DNF NC 0
  Lucien Bianchi DNQ DNF DNF DNF 0
  Willy Mairesse DNF DNF DNF 0
  Jack Fairman DSQ DNF 0
  Giorgio Scarlatti DNF 0
  Massimo Natili DNF 0
  Gaetano Starrabba DNF 0
  Ricardo Rodríguez DNF 0
  Nino Vaccarella DNF 0
  Roberto Bussinello DNF 0
  Brian Naylor DNF 0
  Roberto Lippi DNF 0
  Jim Hall DNF 0
  Lloyd Ruby DNF 0
  Walt Hansgen DNF 0
  André Pilette DNQ 0
Pos. Coureur  MON  NED  BEL  FRA  GBR  DUI  ITA  VST Punten
Resultaat
Winnaar
Tweede plaats
Derde plaats
Gefinisht (punten behaald)
Gefinisht (geen punten behaald)
Niet geklasseerd (NC)
Uitgevallen (DNF)
Niet gekwalificeerd (DNQ)
Gediskwalificeerd (DSQ)
Niet gestart (DNS)
Gewond (INJ)
Uitgesloten (EX)
Teruggetrokken (WD)
Niet deelgenomen (blanco cel)
P Pole position
S Snelste ronde

Klassement bij de constructeursBewerken

Per race telt alleen het beste resultaat mee voor de constructeur.
De vijf beste resultaten tellen mee voor het kampioenschap, resultaten die tussen haakjes staan telden daarom niet mee voor het kampioenschap. Bij "Punten" staan de getelde kampioenschapspunten gevolgd door de totaal behaalde punten tussen haakjes.

Pos. Constructeur  MON  NED  BEL  FRA  GBR  DUI  ITA  VST Punten
1   Ferrari (2S) 1P 1PS 1PS 1P (2PS) 1PS 40 (52)
2   Lotus-Climax 1PS 3S 8 3 10 1 10 1 32
3   Porsche 5 10 (6) 2 5 7 2 2 22 (23)
4   Cooper-Climax (6) (6) 5 5 4 (5) 3 4PS 14 (18)
5   BRM-Climax 13 8 13 6 9S DNF 5 3 7
6   Cooper-Maserati 7 DNF 13 12 DNF 8 0
7   Gilby-Climax 15 0
  De Tomaso-OSCA DNF DNF 0
  De Tomaso-Alfa Romeo WD DNF 0
  Lotus-Maserati DNF 0
  JBW-Climax WD DNF 0
  Emeryson-Maserati DNQ WD DNQ 0
  MBM-Porsche WD 0
  Ferguson-Climax DSQ 0
Pos. Constructeur  MON  NED  BEL  FRA  GBR  DUI  ITA  VST Punten
Resultaat
Winnaar
Tweede plaats
Derde plaats
Gefinisht (punten behaald)
Gefinisht (geen punten behaald)
Niet geklasseerd (NC)
Uitgevallen (DNF)
Niet gekwalificeerd (DNQ)
Gediskwalificeerd (DSQ)
Niet gestart (DNS)
Gewond (INJ)
Uitgesloten (EX)
Teruggetrokken (WD)
Niet deelgenomen (blanco cel)
P Pole position
S Snelste ronde