Dries Mertens

Belgisch voetballer

Dries Mertens (Leuven, 6 mei 1987) is een Belgische voetballer die bij voorkeur als aanvaller speelt. Hij verruilde in 2013 PSV voor Napoli, waar hij anno 2020 een cultstatus bereikt heeft.[1][2] In maart 2011 maakte Mertens zijn debuut in het Belgische nationale elftal.

Dries Mertens
Mertens spelend op het WK 2018.
Mertens spelend op het WK 2018.
Persoonlijke informatie
Volledige naam Dries Mertens
Bijnaam Ciro[1][2]
Geboortedatum 6 mei 1987
Geboorteplaats Leuven, Vlag van België België
Lengte 169[3] cm
Been Rechts
Positie Aanvaller
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Italië SSC Napoli
Rugnummer 14
Contract tot 30 juni 2022
Jeugd
1996–1998
1998–2003
2003–2005
Vlag van België Stade Leuven
Vlag van België RSC Anderlecht
Vlag van België KAA Gent
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2005–2007
2005–2006
2006–2007
2007–2009
2009–2011
2011–2013
2013–
Vlag van België KAA Gent
Vlag van België Eendracht Aalst
Vlag van Nederland AGOVV
Vlag van Nederland AGOVV
Vlag van Nederland FC Utrecht
Vlag van Nederland PSV
Vlag van Italië SSC Napoli
0(0)
14(4)
35(2)
73(28)
65(16)
62(37)
309(125)
Interlands **
2004
2011–
Vlag van België België -17
Vlag van België België
4(0)
90(18)
Erelijst
2008–2009
2009–2010
2009–2010
Gouden Stier
David di Tommaso-trofee
Zilveren Schoen

* Bijgewerkt op 8 december 2019
** Bijgewerkt op 16 november 2019
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

ClubcarrièreBewerken

JeugdBewerken

Mertens is de zoon van Herman en Marijke Mertens. Zijn vader was zelf een ex-topturner en sportleerkracht in het secundair onderwijs. Hij is zelfs Belgisch kampioen geweest.[4]

Dries Mertens maakte eerst deel uit van de jeugdopleiding van Stade Leuven (nu Oud-Heverlee Leuven). Als vierjarige ging hij mee met zijn oudere broer Jeroen, die eveneens bij Leuven speelde. Daarna speelde hij van zijn elfde tot zijn achttiende van RSC Anderlecht. Hij speelde er onder meer samen met Sven Kums. Bij die laatste club werd hij weggestuurd omdat hij niet goed genoeg was en te klein werd bevonden. Hij zocht in 2005 zijn heil dan maar in de jeugd van KAA Gent, waar hij onder de vleugels van Etienne De Wispelaere terecht kwam. Hij speelde er bij de tweede ploeg. Bij Gent twijfelden ze ook aan hem, door zijn gestalte en gebrek aan fysieke kracht.[5]

Mertens is goed bevriend met voetballer en streekgenoot Denis Odoi, met wie hij samen bij Stade Leuven en RSC Anderlecht speelde. In Landen speelde hij bij een zaalvoetbalploegje samen met onder andere Odoi en Mirallas. Toen ze vijftien waren, mochten ze niet meer van hun club bij dit clubje spelen.

Verhuur aan Eendracht AalstBewerken

In het seizoen 2005/06 werd na nieuwjaar De Wispelaere (zijn coach van bij de Gentse beloften) hoofdcoach bij Eendracht Aalst. Mertens werd op voorspraak van de nieuwe coach door KAA Gent voor een half jaar verhuurd aan Aalst, op dat moment een derdeklasser. Ook de beloftevolle jongeren Steve De Ridder en Ludovic Buysens werden overgeheveld van Gent naar Aalst. Bij Aalst is Mertens pas sterker beginnen te worden.[6] Hij kwam voor het eerst in zijn nog jonge carrière in het eerste elftal. In veertien wedstrijden scoorde hij daar vier keer. Tevens werd hij verkozen tot beste speler dat seizoen bij Eendracht Aalst.[7]

Verhuur aan AGOVV ApeldoornBewerken

Na een halfjaar bij Aalst ging hij terug naar KAA Gent. Daar gaven ze de indruk dat het allemaal voor niets was geweest. Hij ging terug naar af: het tweede elftal. Trainer Georges Leekens zag het niet in Dries Mertens. Ze haalden onder andere zijn lengte aan, terwijl er met Boussoufa iemand rondliep die ongeveer even groot was als hij. Hij moest zijn geluk ergens anders beproeven. Als jonge speler moet je spelen om stappen te kunnen zetten. Zijn makelaar Gunther Jacob ging op zoek in Nederland. Gent verhuurde Mertens aan de Nederlandse tweedeklasser AGOVV Apeldoorn, dit op voorspraak van technisch manager Ted van Leeuwen.[8] In Apeldoorn kwam hij Sherjill Mac-Donald tegen, die hij nog kende van bij Anderlecht. Het voetbal in Nederland is er meer gemaakt voor lichtvoetigen, en er worden kansen gegeven aan de jeugd. Mertens zette er een stap achteruit om er later twee vooruit te zetten.[9]

In zijn eerste seizoen werd de destijds 19-jarige middenvelder annex aanvaller een van de smaakmakers. Hij wist twee maal het net te vinden in 35 wedstrijden. Mertens groeide in Apeldoorn uit tot een publiekslieveling. Het publiek genoot van zijn creativiteit en lichtvoetigheid.

AGOVV ApeldoornBewerken

Na de huurperiode was AGOVV Apeldoorn overtuigd en besloot Mertens te contracteren. Hij kreeg er een contract tot medio 2010 bij de club van coach John Van Den Brom. Apeldoorn nam hem over voor slechts €46.000,-.[10] In het seizoen 2007/08 werd Mertens steeds beter. Hij werd een van de populairste spelers uit de Eerste divisie. Snel daarop werd Mertens, op 21-jarige leeftijd aanvoerder bij de club uit Apeldoorn. Hij scoorde dat seizoen vijftien keer in 38 wedstrijden. Bij Apeldoorn speelde hij samen met de Belgen Nacer Chadli en Christian Kabeya. Kabeya werd gezien als het grootste talent, daarna Chadli en vervolgens Mertens. Mertens speelde hoofdzakelijk op links, Chadli op rechts.[11]

In het daaropvolgende seizoen, seizoen 2008/09, was Mertens wederom de smaakmaker bij AGOVV Apeldoorn. Hij viel op door zijn passes, acties en schoten. In dat seizoen scoorde hij dertien keer in 35 wedstrijden. Aan het einde van dat seizoen won Mertens de 'Gouden Stier' (Beste talent uit de Eerste divisie). Hét moment was misschien wel die goal vanop 45 meter.[12] Op 25 mei 2009 kondigde Mertens aan te willen vertrekken. Er was voldoende interesse uit de eredivisie. In totaal scoorde Mertens in drie seizoenen voor AGOVV dertig keer in 108 wedstrijden.

FC UtrechtBewerken

Nadat Mertens bekend had gemaakt dat hij ging vertrekken bij AGOVV Apeldoorn, werd bekend dat FC Utrecht de Belg contracteerde voor €600.000,-. Mertens tekende een contract in de Domstad tot medio 2014, met een optie voor nog twee bijkomende jaren.[13] Hij verkoos Utrecht boven AZ omdat hij daar meer speelminuten kon krijgen.

Een flinke stap, maar Mertens ging in Stadion Galgenwaard vrolijk verder met het maken van doelpunten en het geven van assists. Hij paste zich moeiteloos aan. Op 1 augustus 2009 debuteerde Mertens bij FC Utrecht én tevens in de Eredivisie tegen RKC Waalwijk. Zijn eerste doelpunten maakte hij op 16 augustus 2009 teven VVV-Venlo. De wedstrijd eindigde op 2-2, twee goals van Dries. Tijdens zijn eerste seizoen bij FC Utrecht maakte hij deel uit van de ploeg die na vier jaar weer Europees voetbal haalde. Hij scoorde zes keer en was 34 basisspeler. Mertens kreeg aan het eind van het seizoen de David di Tommaso-trofee, voor FC Utrechts meest waardevolle speler van het seizoen in de ogen van de supporters. Dries Mertens eindigde op de tweede plek, na Luis Suárez (Ajax) in de verkiezing Nederlands voetballer van het jaar. Hiervoor ontving hij de Zilveren Schoen. Hij maakte indruk met technische hoogstandjes en een pak assists. Het podium werd afgesloten met Demy De Zeeuw als derde.[14]

In augustus 2010 verlengde hij zijn contract tot aan de zomer van 2014.[15] In het seizoen 2010/11 was Mertens wederom een sleutelspeler bij FC Utrecht. Hij scoorde tien goals in 31 wedstrijden. Op 29 januari 2011 werd bekend dat Ajax, na het vertrek van Luis Suárez, interesse in Dries Mertens had. Een dag later wees FC Utrecht een eerste bod van Ajax op zijn sterspeler af.[16]

In de zomer waren zowel Ajax als zijn jeugdclub RSC Anderlecht geïnteresseerd, maar ze waren niet bereid de hoge transfersom te betalen. Later meldde PSV zich voor Mertens. FC Utrecht wees het eerste bod van ruim €10.000.000,- voor het duo Dries Mertens en Kevin Strootman af.

PSV EindhovenBewerken

 
Mertens in het shirt van PSV in 2012.

Op 28 juni 2011 bereikte PSV een akkoord met FC Utrecht. Mertens ging net als ploeggenoot Kevin Strootman naar PSV.[17] De transfersom voor de twee spelers samen werd door de NOS geschat op ongeveer €13.000.000,-. Het talentvolle duo was al snel uitgeleerd bij FC Utrecht. Beide spelers waren op dat ogenblik internationals. Mertens tekende net als Strootman een contract voor 5 jaar bij PSV. Hij krijgt er het rugnummer 14. Mertens moest de naar Rusland vertrokken Balázs Dzsudzsák vervangen.

Hij debuteerde op 5 juli 2011 in het shirt van PSV. Hij viel in de tweede helft in tijdens een oefenwedstrijd uit bij RKSV Halsteren, die PSV met 0-10 won. Mertens scoorde zelf de 0-8 en de 0-9.[18] Zijn officiële debuut voor PSV maakte hij 7 augustus 2011 in een met 3-1 verloren competitiewedstrijd, uit bij AZ. Mertens scoorde bij een achterstand van 2-0 PSV's enige doelpunt. Tijdens de wedstrijd PSV-Excelsior (6-1 winst) exact drie weken later scoorde hij voor het eerst drie keer in één wedstrijd en gaf hij één assist. In zijn eerste 5 competitiewedstrijden vond Mertens 7 maal het net. Mertens scoorde op 24 september 2011 (dit was de zevende speeldag) tijdens een 7-1-overwinning op Roda JC liefst vier keer in één wedstrijd.[19] Met elf doelpunten in de eerste zeven competitieduels had Mertens zijn totaal van vorig seizoen bij FC Utrecht al overtroffen. Dat gaf zijn razendsnelle ontwikkeling en aanpassing in Eindhoven aan. Hij werd als speler gekenmerkt door iemand die niet alleen voetbalt voor zichzelf, maar ook voor zijn club en zijn medespelers. Hij mocht zich halverwege het seizoen de meest waardevolle speler in de Eredivisie noemen. In 33 competitiewedstrijden samen maakte hij 21 doelpunten. Hiermee werd hij vierde in de topschuttersstand. In de top van de Eredivisie kwam Mertens dus helemaal los.

Mertens maakte op donderdag 15 september 2011 zijn eerste 'Europese' doelpunt voor PSV. In een thuiswedstrijd tegen Legia Warschau in het kader van de UEFA Europa League scoorde hij na 21 minuten de enige goal van de wedstrijd. In 11 Europese wedstrijden was hij goed voor drie doelpunten.

De Spaanse sportkrant Marca had op 27 december 2011 een lijst gepubliceerd met de twintig grootste revelaties van de eerste seizoenshelft. Daarbij was er plaats voor één Belg: Dries Mertens. Hij was in het gezelschap van onder andere Toni Kroos (Bayern München), Robert Lewandowski (Borussia Dortmund) en Olivier Giroud (Montpellier).[20]

Op 8 april 2012 speelde PSV de finale van de TOTO KNVB Beker (Beker van Nederland) tegen Heracles Almelo in de De Kuip van Rotterdam. De wedstrijd werd met 3-0 in het voordeel van PSV beslecht. Dries Mertens begon in de basis en scoorde de 2-0. Hij verloor bij het scoren van dit doelpunt in een duel met doelman Remko Pasveer twee voortanden.[21] Een maand later vond Pasveer een van de tanden terug onder de hechtingen, die hij gekregen had na de aanvaring met Mertens.[22] Mertens werd net voor het einde van de wedstrijd vervangen door Memphis Depay. In de gehele bekercompetitie was hij belangrijk met drie goals in vijf wedstrijden.

Op 5 augustus 2012 wint PSV de Johan Cruijff Schaal (Nederlandse supercup) tegen Ajax met 4-2. Mertens speelde de volledige wedstrijd, gaf een assist voor het eerste doelpunt, maar scoorde zelf niet.

In het seizoen 2012/13 was Mertens weer belangrijk voor PSV. Op 30 september 2013 scoorde Mertens opnieuw 3 keer in de 0-6 overwinning op het veld van VVV-Venlo. Eredivisie-debutant Jürgen Locadia nam de 3 andere doelpunten voor zijn rekening. Hij speelde dat seizoen 29 competitiewedstrijden waarin hij 16 keer de netten deed trillen.[23] In alle competities samen scoorde hij dat seizoen 18 keer voor de "lampenclub", waardoor hij minder productief was dan zijn eerste seizoen in Eindhoven. Op 9 mei 2013 speelde PSV, met Dries Mertens in de basis, opnieuw de Bekerfinale. Ditmaal werd de finale uitgevochten tegen AZ. De wedstrijd ging met 2-1 verloren.

Bij PSV groeide Mertens in twee seizoenen uit tot een zeer productieve speler, die zowel belangrijk was qua gescoorde doelpunten als assists.[24] In zijn twee seizoenen bij PSV was Mertens een basisspeler. Hij speelde veelal als aanvaller op de linkerflank. Hij maakte zijn opwachting in 88 officiële wedstrijden. Hierin wist hij 45 maal te scoren en was hij goed was voor 43 assists.[25] In het tweede jaar van zijn Eindhovense periode diende Memphis Depay zich steeds nadrukkelijker aan als concurrent op de linksbuiten.[26]

SSC NapoliBewerken

Op 24 juni 2013 werd bekend dat Napoli €9.500.000,- had betaald om Mertens van PSV over te nemen, een relatief laag bedrag gezien zijn prestaties in Eindhoven (ter vergelijking: Strootman vertrok die zomer voor het dubbele naar AS Roma). Het bedrag kon door prestatiebonussen oplopen tot €10.000.000,-.[27] Mertens tekende een 5-jarig contract bij de Italiaanse topclub, waar hij ging spelen onder de nieuwe Spaanse trainer Rafael Benítez. Naast Mertens werden onder meer José Callejón, Pablo Armero, Gonzalo Higuaín en Raúl Albiol aangetrokken door voorzitter Aurelio De Laurentiis, dit om een gooi naar de eerste Scudetto sinds het Maradonna tijdperk eind jaren tachtig.

Mertens begon, net als bij PSV, ook bij Napoli op de linkerflank, in het 4-2-3-1 systeem van de Spaanse tacticus Rafael Benítez. Op 25 augustus 2013 debuteerde hij als invaller in een thuiswedstrijd tegen Bologna. De wedstrijd werd met 3-0 gewonnen. In de herfst van 2013 lijkt Mertens met drie basisplaatsen op rij zijn draai te vinden bij de Italianen. Op speeldag tien, op 30 oktober 2013 maakte hij zijn eerste doelpunt voor Napoli in de Serie A, dit tegen Fiorentina. Hij scoorde de beslissende 1-2 die voor de drie punten zorgde. Het was pas de vijfde keer dat hij in de basis mocht beginnen. Op 6 januari 2014 scoorde hij voor het eerst twee goals in één wedstrijd tegen Sampdoria, een wedstrijd die gewonnen werd met 2-0. Hij scoorde op 30 maart 2014 het tweede doelpunt in de 2-0 overwinning tegen competitieleider Juventus.[28] Op de laatste speeldag scoorde hij terug twee keer tegen Hellas Verona. Hij gaf toen ook twee assists in de 5-1 overwinning. Omdat de spelerskern zo ruim was werd er veel geroteerd onder de Spaanse coach. Toch was hij in zijn eerste seizoen in Italiaanse loondienst goed voor 33 competitiewedstrijden waarin hij 11 doelpunten wist te scoren. Zijn goals wist hij telkens te vieren met een hartje, zijn handelsmerk. Met ook nog eens 12 assists had Mertens een stevig aandeel in de derde plaats van Napoli. Mertens werd meestal uitgespeeld als linksbuiten, maar soms ook als schaduwspits. Opmerkelijk was dat Mertens speelde nauwelijks hele wedstrijden. Gemiddeld stond hij tijdens dat eerste seizoen 55 minuten per wedstrijd op het veld.

Op 3 mei 2014 werd de finale van de Coppa Italia (Italiaanse Bekerfinale) gespeeld tussen Napoli en Fiorentina in het Stadio Olimpico in Rome. De wedstrijd werd ontsiert door een schietpartij met dodelijke afloop. Mertens begon de wedstrijd als bankzitter, maar mocht het laatste halfuur invallen voor Marek Hamsik. Hij verzekerde de bekerwinst door in de toegevoegde tijd de 3-1 einduitslag op het bord te zetten.[29] Voor Mertens was dit meteen zijn eerste prijs in Italiaanse loondienst. In de bekercompetitie was Mertens belangrijk met twee goals in vier wedstrijden.

De wedstrijd om de Supercoppa (Italiaanse Supercup) tussen landskampioen Juventus en bekerwinnaar Napels werd op 22 december 2014 beslecht in het Jassim Bin Hamad-stadion in de Qatarese hoofdstad Doha. Zo is het in Italië wel meer de gewoonte dat deze wedstrijd in het buitenland afgewerkt werd. Na 90 minuten stond er 1-1 op het scorebord in de Qatarese hoofdstad. Mertens mocht in de 79e minuut invallen voor aanvoerder en draaischijf Marek Hamsik. Na 120 minuten was de partij op 2-2 geëindigd. Gonzalo Higuain deed twee maal de netten trillen voor de Zuid-Italianen. Napoli haalde het in de bloedstollende strafschoppenreeks met 6-5. Mertens zag zijn strafschop in deze reeks gestopt worden door Gianluigi Buffon die goed de hoek in dook. Het was uiteindelijk Kalidou Koulibaly (ex-Genk) die de beslissende strafschop binnenschoot.[30]

In zijn tweede seizoen (het seizoen 2014/15) moest hij veelal genoegen nemen met een rol als invaller. Lorenzo Insigne, een echte Napolitaan, speelde meestal op zijn geliefkoosde positie. Beide spelers hebben hetzelfde uiterlijk en dezelfde speelstijl. Op het einde van het seizoen begon Mertens belangrijker te worden voor het team met vier basisplaatsen en drie goals. Uiteindelijk kreeg hij in de competitie slechts 17 keer basisplaatsen en mocht hij 14 keer invallen. Hij maakte hierin zes competitiegoals. Napoli eindigde dat seizoen bovendien teleurstellend als vijfde in de Serie A, terwijl de club na een jarenlange crisis weer titelaspiraties had. Tijdens de zomer van 2015 werd Mertens nadrukkelijk gelinkt met een transfer naar Internazionale, waar hij de naar Stoke vertrokken Xherdan Shaqiri zou moeten opvolgen. Napels wou hem echter niet verkopen.[31]

Ondanks dat bij Napels coach Rafael Benítez vervangen werd door Maurizio Sarri werd Mertens in zijn derde seizoen bij Napoli weer voornamelijk gebruikt als invaller. In de Europa League wedstrijden kreeg hij meestal wel de kans om zich te tonen. Hier scoorde hij dan ook vijf doelpunten in zes wedstrijden. In de Serie A kwam hij slechts tot zes keer aan de aftrap en mocht hij 28 keer invallen. Hierin scoorde hij 5 goals en gaf hij 5 assists. Volgens Sarri was Mertens uniek in die rol als joker omwille van zijn goede invalbeurten. Mertens stond op de linkerflank vooral in de schaduw van de Argentijnse topspits Gonzalo Higuaín, die dat seizoen liefst 36 keer scoorde in 35 competitieduels in de Serie A. Napoli eindigde in het eerste seizoen onder Sarri als tweede.

In het vierde seizoen werd Mertens regelmatiger een vaste waarde van het team. Door het vertrek van Higuaín naar Juventus F.C. en een langdurige blessure van diens opvolger Arkadiusz Milik werd Mertens op 19 oktober 2016 door Sarri als spits gebombardeerd. Een verrassende keuze, want de Rode Duivel speelde nooit eerder op die positie. Sarri geloofde in de kwaliteiten: beweeglijkheid, snelheid en doelgerichtheid. In zijn eerste wedstrijd als ‘nummer 9’ scoort Mertens meteen en lokte hij een strafschop uit in de met 2-3 verloren wedstrijd tegen Beşiktaş. Op 26 oktober 2016 stond hij voor het eerst in het punt in de competitie tegen Empoli. Hij scoorde de 1-0. De weken daarna had hij het moeilijk in de spits. Mertens moest wennen aan zijn nieuwe rol, waarin hij niet meer het overzicht en de tijd had zoals hij al die jaren gewend was aan de linkerkant. In december kwam hij pas echt los. Op 11 december 2016 maakte hij direct zijn eerste hattrick in de Serie A in een 0-5 uitoverwinning tegen Cagliari. Dit werd gevolgd door een vierklapper tegen Torino (5-2 overwinning), waaronder een hattrick in negen minuten. Vanaf dan werd Mertens anders bekeken in Italië.[32] Een doelpuntenmachine was geboren. Op 19 april 2016 scoorde hij zijn derde hattrick van het seizoen in de Serie A in een 1-7 uitoverwinning tegen Bologna. Tegen deze ploeg maakte Mertens bijna 3 jaar eerder zijn debuut bij Napoli. Ook Marek Hamšík maakte een hattrick in deze wedstrijd. Dries werd vice-topschutter in de Serie A met 28 doelpunten achter zijn naam. Dit was slechts één doelpunt minder dan de Bosnische spits Edin Dzeko van AS Roma. Mertens had echter twee wedstrijden minder gespeeld. Dries Mertens tekende na een fantastisch seizoen een contractverlenging met 2 seizoenen tot medio 2020. In de nieuwe overeenkomst zou een loonsverhoging tot €4.000.000,- per jaar zijn opgenomen, net als een transferclausule van minder dan €30.000.000,-, die pas in werking kon treden na het komende seizoen.[33] Hij stond in de belangstelling van Chelsea en Inter. Door zijn contractverlenging moest men daar op zoek naar nieuwe targets.

Op 25 oktober 2017 viert Mertens zijn eerste verjaardag als diepe spits. Sinds hij als op die positie speelt, is hij op dat ogenblik de meest beslissende ‘nummer 9’ van Europa. Om de 66 minuten zorgde hij voor een doelpunt of een assist. Daarmee deed hij in die periode beter dan toppers als Kane (74 minuten) en Cavani (76 minuten). Sinds zijn positiewissel scoorde Mertens in totaal 41 doelpunten en strooide hij met 19 assists. In de drie seizoenen als flankaanvaller kwam hij tot ‘slechts’ 38 goals.[34] Hij wordt sinds zijn transformatie van linksbuiten tot spits bijna nooit meer voortijdig van het veld gehaald door zijn trainer.[35]

In november 2018 veegde Dries Mertens het 82 jaar oud record van tabellen van "de best scorende Belg ooit in buitenlandse loondienst in competitieverband". Dit record stond al decennia lang op naam van Raymond Braine. En zeggen dat de Rode Duivel op dat ogenblik pas twee jaar spits was. Braine haalde zijn record bij Sparta Praag.[36]

In het tussenseizoen van 2019 besloot Mertens het laatste jaar van zijn contract bij Napoli uit te dienen, ondanks de grote belangstelling van andere clubs voor hem. Het was intussen al zijn zevende seizoen bij Napoli. Hij is op dat ogenblik, na Insigne, de langst dienende speler voor de Zuid-Italianen. Zijn motivatie was all-time topscorer worden bij Napoli, een record dat bij het begin van het seizoen 2019/20 in handen is van de Slowaak Marek Hamšík met 121 doelpunten. Mertens stond in het begin van dat seizoen derde in de eeuwige ranglijst met 109 doelpunten.[37] Op woensdag 23 oktober scoorde Mertens twee maal in de met 2-3 gewonnen Champions League wedstrijd tegen Red Bull Salzburg. Hiermee stak hij clublegende Maradona (115 doelpunten) voorbij en werd hij tweede in de eeuwige topschutter ranglijst bij Napoli.[38] Op 25 februari 2020 maakt Mertens tijdens de zestiende finale van de UEFA Champions League tegen FC Barcelona zijn 121ste doelpunt waardoor hij mederecordhouder wordt samen met Marek Hamšík. Mertens had hiervoor slechts 310 wedstrijden nodig, Hamsik ruim 520.[39] Op 13 juni 2020 scoorde hij de gelijkmaker tegen Inter in de return van de halve finale van de Coppa Italia. De uitbraak van het coronavirus gooide het Italiaanse voetbal op slot, maar in zijn eerste wedstrijd was het meteen raak voor Mertens. Dit was zijn 122e goal en zo werd Mertens alleen topschutter bij Napoli.[40] Op 17 juni 2020 tekent Mertens een nieuw contract voor twee jaar met optie voor een extra jaar bij Napoli. Hij wordt er een grootverdiener. Volgens Italiaanse media bedraagt het totale pakket, inclusief prestatiegericht bonussen meer dan €15.000.000,- gespreid over twee jaar. Normaal krijgen spelers van 33 jaar geen nieuw contract van de excentrieke voorzitter Aurelio De Laurentiis, maar voor Mertens werd een uitzondering gemaakt. Wanneer hij er een punt achter zet, wil de voorzitter Mertens graag bij de club houden, in een andere rol. Mertens wees voorstellen van Inter en Chelsea af. Hij volgde zijn hart.[41][42] Dezelfde dag van zijn contractverlening wint Mertens met Napoli de Coppa Italia. Het versloeg Juventus na het nemen van strafschoppen. De wedstrijd zelf eindigde op 0-0. Dries Mertens werd na een goed uur vervangen. Hij kon zijn stempel niet echt drukken. Mertens wint toch zijn tweede Italiaanse beker.[43]

StatistiekenBewerken

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Supercup Europa Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2005/2006 KAA Gent   Jupiler League 0 0 0 0 0 0 0 0
Eendracht Aalst   Derde klasse 14 4 0 0 14 4
Club totaal 14 4 0 0 14 4
2006/2007 AGOVV Apeldoorn   Eerste divisie 35 2 1 0 36 2
2007/2008 AGOVV Apeldoorn 38 15 0 0 38 15
2008/2009 35 13 2 1 37 14
Club totaal 108 30 3 1 111 31
2009/2010 FC Utrecht   Eredivisie 34 6 1 0 35 6
2010/2011 31 10 4 1 12 3 47 14
Club totaal 65 16 5 1 12 3 82 20
2011/2012 PSV Eindhoven   Eredivisie 33 21 5 3 11 3 49 27
2012/2013 29 16 3 1 1 0 6 1 39 18
Club totaal 62 37 8 4 1 0 17 4 88 45
2013/2014 SSC Napoli   Serie A 33 11 4 2 10 0 47 13
2014/2015 31 6 4 0 1 0 15 4 51 10
2015/2016 33 5 2 1 5 5 40 11
2016/2017 35 28 3 1 8 5 46 34
2017/2018 38 18 2 1 8 3 48 22
2018/2019 35 16 1 0 11 3 47 19
2019/2020 31 9 3 1 8 6 42 16
Club totaal 236 93 19 1 1 0 66 26 322 125
Carrière totaal 489 181 35 12 2 0 95 33 620 225

Bijgewerkt t/m 14 augustus 2020

InternationaalBewerken

 
Mertens viert samen met Witsel de gewonnen bronzen medaille op het WK 2018.

Mertens werd op 1 oktober 2010 voor het eerst opgeroepen voor het Belgisch voetbalelftal voor de EK-kwalificatiewedstrijden tegen Kazachstan en Oostenrijk. Tot een debuut kwam het nog niet, Mertens brak op de training voorafgaand aan de twee wedstrijden zijn middenvoetsbeentje, waardoor hij beide wedstrijden moest missen. Hij debuteerde op 9 februari 2011 in het oefenduel tegen Finland. Tijdens de wedstrijd België-Turkije (1-1) mocht hij invallen voor Hazard. Meteen daarna werd hij onderuit gehaald en kreeg België een strafschop (die het niet verzilverde).

Op 2 juni 2012 raakte Mertens in opspraak toen hij in een oefeninterland tegen Engeland, de Engelse verdediger Gary Cahill tegen de doelman Joe Hart aanduwde. Cahill liep hierdoor een kaakbreuk op, en moest dus een streep door het EK zetten.[44] Mertens kreeg voor deze actie slechts de gele kaart. In de derby der Lage Landen op 15 augustus 2012 viel hij in voor Nacer Chadli in de 67e minuut, op dat moment stond het Belgisch voetbalelftal op een 2-1 achterstand. Hij wist de Belgen in de 75e minuut door een knap doelpunt terug op gelijke hoogte te brengen. 3 en 5 minuten (77' en 80') later bood hij Romelu Lukaku de 3-2 en Jan Vertonghen de 4-2 aan.

WK 2014Bewerken

Op het WK 2014 in Brazilië viel Mertens in de openingswedstrijd van de Rode Duivels na de rust in voor Nacer Chadli. In de 80ste minuut scoorde hij het winnende doelpunt op aangeven van Eden Hazard. Goed voor een 2-1 zege tegen Algerije. België haalde op dat toernooi de kwartfinale, waar het uitgeschakeld werd door uiteindelijk finalist Argentinië.

EK 2016Bewerken

Tijdens de EK–kwalificatiewedstrijd op 16 november 2014 tegen Wales werd Mertens geblesseerd van het veld gedragen. Hij liep een hersenschudding op. Hij stond amper 15 minuten op het veld. In de laatste kwalificatiewedstrijd scoorde Mertens het eerste doelpunt. Mede hierdoor stond België eerste op de FIFA-wereldranglijst in november 2015. Kwalificatie werd afgedwongen door groepswinnaar te worden. Op het eindtoernooi haalde België opnieuw de kwartfinales, dit keer uitgeschakeld door Wales. Mertens was echter bij geen enkel doelpunt betrokken en speelde geen enkele keer een hele wedstrijd uit.

WK 2018Bewerken

Na het Europees kampioenschap kregen de Belgen een nieuwe bondscoach: Roberto Martínez. Onder hem bleef België ongeslagen in de kwalificatie voor het WK 2018. Mertens hielp hierbij door vijf doelpunten te scoren. Tegen Estland maakt hij er twee in één wedstrijd. In de openingswedstrijd van de Rode Duivels op het WK 2018, tegen Panama was hij trefzeker.

InterlandsBewerken

Bijgewerkt t.e.m. 8 september 2020.[45]

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  PSV
KNVB beker 1x 2011/12
Johan Cruijff Schaal 1x 2012
  Napoli
Coppa Italia 2x 2013/14, 2019/20
Supercoppa Italiana 1x 2014
Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
  België
Wereldkampioenschap voetbal 1x   2018
Individueel
2009 (in dienst van AGOVV)
2020 meeste goals aller tijden bij napoli

PrivéBewerken

Mertens trouwde in 2015 met Katrin Kerkhofs.[46]

Zie ookBewerken

Externe linkBewerken

  Zie de categorie Dries Mertens van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.