Marouane Fellaini

Belgisch voetballer

Marouane Fellaini Bakkioui (Etterbeek, 22 november 1987) is een Belgische voetballer van Marokkaanse afkomst die doorgaans als middenvelder speelt. Hij verruilde Manchester United in de zomer van 2018 voor Shandong Luneng. Fellaini speelde tussen 2007 en 2019 87 interlands voor het Belgisch voetbalelftal waarin hij 18 keer tot scoren kwam.

Marouane Fellaini
Marouane Fellaini 2018.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Marouane Fellaini Bakkioui
Bijnaam Perminator
Big Fella
Hairo
Screech
Felli
Geboortedatum 22 november 1987
Geboorteplaats Etterbeek, Vlag van België België
Lengte 194 cm
Been Rechts
Positie Middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Vlag van China Shandong Luneng
Rugnummer 27
Contract tot 30 juni 2022
Jeugd
1994–1997
1997–2000
2000–2002
2002–2004
2004–2006
Vlag van België RSC Anderlecht
Vlag van België RAEC Mons
Vlag van België R. Francs Borains
Vlag van België Sporting Charleroi
Vlag van België Standard Luik
Senioren *
Seizoen Club W 0(G)
2006–2008
2008–2013
2013–2019
2019–
Vlag van België Standard Luik
Vlag van Engeland Everton FC
Vlag van Engeland Manchester United
Vlag van China Shandong Luneng
64 0(9)
141 (25)
119 (12)
22 0(8)
Interlands **
2004–2005
2006
2006–2007
2007–2019
Vlag van België België –18
Vlag van België België –19
Vlag van België België –21
Vlag van België België
3 0(0)
6 0(1)
7 0(0)
87 (18)

* Bijgewerkt op 1 december 2019
** Bijgewerkt op 7 maart 2019
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

ClubcarrièreBewerken

JeugdBewerken

Fellaini, wiens Marokkaanse ouders uit Tanger komen, werd geboren in het Brusselse Etterbeek. Zijn vader, Abdellatif Fellaini, voetbalde in de jaren 70 als doelman voor onder andere Londerzeel SK, FC Eclair en de Marokkaanse eersteklasser IR Tanger. Fellaini werd op zevenjarige leeftijd opgenomen in de jeugdopleiding van RSC Anderlecht. Tijdens zijn opleiding bij paars-wit werd hij verwezen naar de provinciale reeksen. Omdat Fellaini het liefst in de nationale reeksen wou voetballen, verliet hij in 1997 de club.[1] Via de Henegouwse clubs RAEC Mons, R. Francs Borains en Sporting Charleroi belandde hij uiteindelijk in 2004 bij Standard Luik. Op zeventienjarige leeftijd tekende hij er zijn eerste profcontract.

Standard LuikBewerken

In het seizoen 2006/07 was hij samen met Steven Defour, Axel Witsel en Milan Jovanović een van de nieuwe gezichten in de selectie van Standard. Hij maakte zijn debuut onder trainer Johan Boskamp. De box-to-box middenvelder groeide meteen uit tot een vaste waarde bij de Rouches. Op 26 mei 2007 bereikte hij met Standard de bekerfinale. De Rouches verloren daarin met 1-0 van Club Brugge. In 2007 kon Fellaini rekenen op interesse van Manchester United, Real Madrid, Aston Villa, Tottenham Hotspur en Bayern München.[2] Even dreigde hij Standard te verlaten via de wet van '78, maar uiteindelijk tekende Fellaini toch bij.[3] In zijn tweede seizoen voor Standard veroverde hij met zijn ploeggenoten de landstitel. Dit was voor Standard de eerste landstitel in 25 jaar. Na afloop van het seizoen kreeg hij de Ebbenhouten Schoen en greep hij net naast de trofee voor Profvoetballer van het Jaar.[4]

In de zomer van 2008 veroverde Fellaini met Standard de Supercup, al kwam hij zelf niet in actie in het duel tegen Anderlecht. In de voorrondes van de Champions League speelde hij wel. Standard speelde tegen Liverpool in zowel in de heen- als de terugwedstrijd met 0-0 gelijk. Uiteindelijk dolven de rouches na verlengingen het onderspit.

Op de laatste dag van de transferperiode van de zomer van 2008 tekende Fellaini een contract voor vijf seizoenen bij Everton. De club van manager David Moyes legde ruim €18.500.000,- op tafel voor de Luikse middenvelder.[5] Het was op dat moment de duurste Belgische transfer ooit. Ook voor Everton was het een recordtransfer.[6] Dit was zowel voor de speler als de club financieel een gouden zaak. Hij speelde 84 keer voor Standard en scoorde daarin 12 keer.

Op 21 januari 2009 werd de Gouden Schoen uitgereikt. Fellaini, die op dat moment al een half jaar voor Everton uitkwam, won de eerste stemronde met 179 punten. In de tweede stemronde kon hij als speler van Everton geen punten krijgen. Hij werd uiteindelijk derde na gewezen ploegmaats Axel Witsel en Milan Jovanović. Hij werd wel verkozen tot beste Belg in het buitenland.

EvertonBewerken

 
Fellaini (links) naast Patrice Evra op Old Trafford.

Op 14 september 2008 maakte Fellaini zijn officiële debuut voor Everton. Hij speelde toen mee in een competitiewedstrijd tegen Stoke City. Zijn eerste goal voor The Toffees maakte hij op 5 oktober tegen Newcastle United. Met Everton stond hij op 30 mei 2009 in de finale van de strijd om de FA Cup. Hij was pas de derde Belg die hierin slaagde na Nico Claesen (in 1987 met Tottenham en Philippe Albert (in 1998 met Newcastle). Daarin verloor de ploeg van coach David Moyes met 2-1 van Chelsea door goals van Didier Drogba en Frank Lampard. Fellaini speelde de volledige finale en leverde al na 25 seconden een assist af aan Louis Saha. dit was de snelste goal ooit in 128 Cup Finals.[7] Na afloop van het seizoen 2008/09 werd hij verkozen tot beste jongere van Everton.[8]

Fellaini speelde zich in Engeland niet alleen in de kijker door zijn potige stijl, maar evenzeer door zijn opvallend afrokapsel. Zijn haardos zette supporters aan om gelijkaardige pruiken aan te trekken en leverde hem bijnamen als "The Perminator" en "Hairo" op. Ook op sportief vlak ging het hem voor de wind. Fellaini groeide in zijn tweede seizoen in de Premier League uit tot een sterkhouder van Everton. Op 16 januari 2010 werd hij verkozen tot "Man van de Match" na een duel tegen Manchester City. Net geen maand later blesseerde hij zich na een tackle van Sotirios Kyrgiakos. Fellaini was voor de rest van het seizoen buiten strijd.[9]

Fellaini keerde terug voor het seizoen 2010/11, maar bijna exact een jaar na zijn vorige, zware blessure viel hij opnieuw uit. In een bekerduel tegen Chelsea blesseerde hij zich aan de enkel. Opnieuw stond hij maanden aan de kant.[10] Desondanks werd hij in april 2011 opnieuw gelinkt aan Manchester United.[11] In november 2011 verlengde hij zijn contract tot 2016.[12] Tijdens het begin van het seizoen 2012/13 werd snel duidelijk dat Marouane Fellaini zijn club Everton stilaan te zijn ontgroeid. Hij wil in de komende wintermercato al vertrekken in Goodison Park, of anders ten laatste volgende zomer. In 5 jaar Everton kwam hij 177 keer in actie. Hierin scoorde hij 33 keer.

Manchester UnitedBewerken

Op 2 september 2013 stapte Fellaini over van Everton naar Manchester United. Dat gebeurde letterlijk in de laatste minuut van de zomertransfermarkt. De Engelse club betaalde 27 miljoen pond (dat is omgerekend ruim €32.400.000,-) voor de stevige middenvelder. Bij Manchester werd hij opnieuw verenigd met coach David Moyes. Hij tekende er een contract voor 4 seizoenen met optie.[13] Hij debuteerde voor Manchester United op Old Trafford op 14 september 2013 als invaller in een 2-0 overwinning tegen Crystal Palace. Hij viel in de 62ste minuut in voor Anderson. Ook Adnan Januzaj, een andere Belg, maakte zijn officiële debuut in het shirt van Manchester United. Zijn eerste seizoen was echter geen succes. Fellaini kon de hoge verwachtingen die met zijn transfersom gepaard gingen niet inlossen. Bovendien zorgde blessureleed ervoor dat hij een groot deel van het seizoen mist (hij speelde slechts 16 competitiewedstrijden voor United). Ook Manchester United kende geen goed seizoen. De club greep naast een Europees ticket en zette nog voor het einde van het seizoen coach Moyes aan de deur.

Tijdens de zomermaanden van 2014 werd Louis van Gaal aangesteld als de nieuwe manager van Manchester United. De Britse pers berichtte in diezelfde periode meermaals dat Fellaini andere oorden mocht opzoeken. De kopbalsterke middenvelder bleef uiteindelijk op Old Trafford en wist ook in het team van Van Gaal een plaats af te dwingen. In de zeges tegen Stoke City (2-1), Queens Park Rangers (0-2) en Tottenham Hotspur (3-0) scoorde hij telkens de openingstreffer. In 2015 scoorde hij tegen Brugge de 3-1 en daarmee mocht Manchester United naar de CL.

In het seizoen 2015/16 speelde Manchester United op 21 mei 2016 de FA Cup-finale tegen Crystal Palace op Wembley. Na 90 minuten stond het 1-1. United won in de verlengingen met 1-2. Fellaini speelde de volledige 120 minuten. Fellaini was eerder in de FA Cup al twee keer belangrijk voor The Red Devils. Eerst met een doelpunt in de kwartfinale tegen West Ham United, daarna met een goal in de halve finale tegen zijn oude club Everton.[14] Op 23 mei 2016, 2 dagen na het winnen van de FA-cup werd Van Gaal ontslagen, dit omwille van tegenvallende resultaten in de competitie (Manchester United werd pas vijfde). 4 dagen later werd de Portugees José Mourinho aangesteld.

Op 7 augustus 2016 speelde Manchester United de Engelse Supercup, beter bekend als de FA Community Shield, tegen kampioen Leicester City die met 2-1 gewonnen werd. Fellaini speelde de volledige wedstrijd. In januari 2017 raakte bekend dat de optie in zijn contract gelicht zou worden. Zo blijft hij nog tot medio 2018 op Old Trafford.[15] Op 26 februari 2017 speelde United de finale van de League Cup tegen Southampton. United wint de wedstrijd in extremis met 3-2 na 2 goals van Ibrahimović en 1 goal van Lingard. Fellaini begon op de bank en mocht in de slotminuut invallen voor Martial om de zege veilig te stellen.[16]

Marouane Fellaini scoorde in de halve finale van de Europa League het beslissende doelpunt tegen Celta de Vigo. Op 24 mei 2017 speelde hij met Manchester United de finale van de Europa League in het Friends Arena in Solna. Daarin werd Ajax met 2-0 verslagen. Fellaini stond de hele wedstrijd op het veld en gaf de assist aan Pogba voor de eerste goal. De Rode Duivel speelde alweer een imponerend sterke match voor de Red Devils. Vooral met het hoofd was Fellaini onverslaanbaar. Onze landgenoot won maar liefst 15 luchtduels, dat waren er drie meer dan alle Ajax-spelers samen. Dat is bovendien een nieuw record in de geschiedenis van de Europa League. Niet alleen een record van een finale, maar van alle wedstrijden ooit gespeeld in deze competitie. Hij werd verkozen tot “Man van de Match” van de finale.[17] Dit was meteen de derde beker in één seizoen die United in de lucht mocht steken. Fellaini is de tiende Belg in buitenlandse loondienst met een Europese trofee, de vijfde van de huidige generatie Rode Duivels.[18] In de competitie werd United pas zesde.

Op 8 augustus 2017 werd de UEFA Super Cup beslecht tegen Real Madrid. Fellaini begon op de bank en mocht na 56 minuten invallen voor Herrera. Hij kon echter niet verhinderen dat United met 2-1 de boot in ging. In het seizoen 2017/18 speelde United op 19 mei 2018 opnieuw de FA Cup-finale, ditmaal tegen Chelsea. De wedstrijd werd verloren met 1-0, na een penaltygoal van Eden Hazard. Fella kwam niet in actie omwille van een spierblessure.[19] In de competitie werd United dit seizoen vice-kampioen na stadsgenoot Manchester City. In juni 2018 verlengde Fellaini zijn aflopende contract tot de zomer van 2020. Mourinho verklaarde dat Fellaini belangrijke kwaliteiten heeft, die hij probeert in te zetten naargelang de situatie en wat het team nodig heeft. Hij speelde zowel als verdedigende middenvelder, als tweede aanvaller of als één van twee middenvelders.[20]

In het seizoen 2018/19 liep het niet goed voor United in de competitie. Tegenvallende resultaten waren hun deel waardoor half december 2018 de achterstand op de koploper van de Premier League opliep tot liefst negentien punten. Daarom werd Mourinho ontslagen en vervangen door Ole Gunnar Solskjaer, een oudgediende op Old Trafford. Dit had grote gevolgen voor Fellaini aangezien de Noorse coach geen fan was. Onder José Mourinho was de middenvelder nog een belangrijke kracht, onder Solskjaer komt hij amper nog aan de bak. Daarom werd hij op de transferlijst geplaatst.[21]

Fellaini speelde 177 wedstrijden voor United, waarin hij 22 keer het doel vond.

Shandong Luneng TaishanBewerken

Op 1 februari 2019 maakte Fellaini de overstap van Manchester United ondanks interesse van AC Milaan naar de Chinese club Shandong Luneng Taishan voor een kleine €12.000.000,-. Fellaini had 10,5 seizoenen in de Premier League gespeeld. Hij tekent er een contract voor 3 jaar en krijgt er een 'monsterloon'. Hij wordt er ploegmaat van Graziano Pellè, een Italiaans ex-international. Zo werd Fellaini de derde landgenoot in China na Yannick Ferreira Carrasco (Dalian Yifang) en Mousa Dembélé (Guangzhou R&F FC).[22]

Met Shandong Luneng eindigde hij op de vierde plaats in de competitie en bereikte hij de bekerfinale. Persoonlijk kende hij een goed seizoen. Hij kwam tot 12 goals en 5 assists in 33 wedstrijden.

ClubstatistiekenBewerken

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Supercup Internationaal League Cup Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2006/07 Standard Luik   Eerste klasse 30 3 7 1 3 0 40 4
2007/08 31 6 5 1 3 0 39 7
2008/09 3 0 0 0 0 0 2 0 5 0
Club totaal 64 9 12 2 0 0 8 0 - - 84 11
2008/09 Everton   Premier League 30 8 4 1 0 0 1 0 35 9
2009/10 23 2 2 0 7 1 2 0 34 3
2010/11 20 1 3 1 2 1 25 3
2011/12 34 3 6 1 3 1 43 5
2012/13 31 11 4 1 1 0 36 12
2013/14 3 0 0 0 1 1 4 1
Club totaal 141 25 19 4 - - 7 1 10 3 177 33
2013/14 Manchester United   Premier League 16 0 0 0 5 0 0 0 21 0
2014/15 27 6 4 1 0 0 31 7
2015/16 18 1 6 2 8 1 2 0 34 4
2016/17 28 1 3 1 1 0 11 1 4 1 47 4
2017/18 16 4 3 0 0 0 3 1 0 0 22 5
2018/19 14 0 1 0 0 0 5 1 1 1 21 2
Club totaal 119 12 17 4 1 0 32 4 7 2 176 22
2019 Shandong Luneng   Super League 22 8 3 1 0 0 8 4 0 0 33 13
Club totaal 22 8 3 1 0 0 8 4 0 0 33 13
Totaal 346 57 51 11 1 0 55 9 17 5 470 79

InterlandcarrièreBewerken

 
Fellaini in duel met Clint Dempsey tijdens Verenigde Staten-België (29 mei 2013).

Marouane Fellaini werd in België geboren en speelde als tiener voor de nationale jeugdploegen van België. In 2007 nam hij met de beloften van België deel aan het EK -21 in Nederland. Na een 2-2 gelijkspel tegen het gastland werd België tweede in zijn groep. Daardoor mochten de jonge Duivels naar de halve finale en waren ze zeker van een deelname aan de Olympische Spelen in Peking. Op de Olympische Spelen kwam België sterk voor de dag. De Rode Duivels verloren in hun eerste wedstrijd nipt van Brazilië. Fellaini kreeg na 87 minuten wel een rode kaart en kwam later in het toernooi niet meer in actie. Nadien won België van China en Nieuw-Zeeland. In de kwartfinale versloeg het Belgisch elftal Italië, waar toen onder meer Sebastian Giovinco, Riccardo Montolivo en Giuseppe Rossi deel uitmaakten van de selectie. België versloeg de Azzurri met 2-3. In de halve finale bleek Nigeria een maatje te groot, België verloor met 4-1. In de strijd om de bronzen medaille verloren de Duivels opnieuw tegen het Brazilië van Ronaldinho, Marcelo, Diego en Rafinha.

Een jaar voor de Olympische Spelen had Fellaini al zijn debuut gemaakt voor de Rode Duivels. Het was toenmalig bondscoach René Vandereycken die hem voor het eerst selecteerde. Fellaini kon ook voor Marokko kiezen, maar opteerde voor zijn geboorteland. Zijn eerste interland speelde hij op 7 februari 2007. België verloor toen met 0-2 van Tsjechië, Fellaini speelde de volledige 90 minuten. De Marokkaanse Belg werd meteen een vaste waarde onder Vandereycken, die zich met de Rode Duivels niet wist te plaatsen voor het EK 2008 en het WK 2010. Vandereycken werd ontslagen, maar ook onder diens opvolgers Franky Vercauteren en Dick Advocaat werd hij regelmatig geselecteerd. Later, onder Georges Leekens, vormde hij samen met Timmy Simons en gewezen ploegmaat Axel Witsel een driehoek op het middenveld. Ook onder vorig bondscoach Marc Wilmots was hij een vaste waarde.

Op het WK 2014 in Brazilië werd Fellaini in de 64ste minuut tijdens de groepswedstrijd tegen Algerije ingezet als invaller voor Mousa Dembélé. Fellaini maakte in de 70ste minuut de gelijkmaker (1-1) met een kopbal. Tegen Rusland stond hij in de basis. België won met 1-0, een goal van Divock Origi. Tegen Zuid-Korea stond hij eveneens in de basis. Er werd gewonnen met 0-1. Zowel tegen de Verenigde Staten in de 8ste finale (2-1 na verlengingen) als in de kwartfinale tegen Argentinië stond de rijzige verdediger 90 minuten op het veld. De Belgen werden uitgeschakeld door een sterker Argentijns elftal met 1-0.

Onder bondscoach Roberto Martínez was Fellaini eveneens een vaste waarde. Hij was belangrijk in de kwalificatie voor het EK 2016. Zo scoorde hij 2 maal tegen Cyprus en 1 maal tegen Israël en Bosnië en Herzegovina. Tegen Italië, de eerste groepswedstrijd op het EK stond Fella in de basis. De wedstrijd werd echter met 0-2 verloren, waardoor hij in de 2 volgende groepswedstrijden uit het elftal verdween. Tegen Hongarije, een wedstrijd in de 8ste finale mocht hij invallen. België won met 4-0. Tegen Wales in de kwartfinale mocht hij eveneens invallen. België verloor met 3-1 en was uitgeschakeld.

Op het EK 2018 in Rusland was Fellaini alweer belangrijk! Zo scoorde hij de 2-2 met een harde kopbal, zijn handelsmerk, in 8ste finale tegen Japan. België won de wedstrijd in de toegevoegde tijd met 3-2 na een magistrale counter die afgewerkt werd door Nacer Chadli. In de kwartfinale werd Brazilië geklopt met een sterke Fellaini in de basis. Het werd 1-2. In de halve finale tegen Frankrijk werd verloren met 1-0. Fellaini mocht hierin invallen. In de troostfinale werd met 2-0 gewonnen tegen Engeland zonder Fellaini. Zo behaalde België voor het eerst in zijn geschiedenis een (bronzen) medaille op een WK.

Na het WK werd Fellaini nog opgeroepen voor de kwalificaties van Nations League '18/'19, een nieuw in het leven geroepen toernooi. Op 7 maart 2019, net voor de EK Kwalificatie 2020 beëindigde hij zijn interlandcarrière. Fellaini speelt op dat ogenblik voor het Chinese Shandong Luneng. Big Fella kwam 12 jaar uit voor de Rode Duivels.[23]. Hij kwam tot 18 doelpunten in 87 interlands voor de Rode Duivels. Hij kreeg 97 selecties.

Begin december 2019 maakte Fellaini bekend dat hij zich weer beschikbaar stelt voor de Rode Duivels met het oog op het EK.

InterlandsBewerken

Bijgewerkt t.e.m. 10 juli 2018 [24]

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  Standard Luik
Kampioen Eerste klasse 2007/08
Belgische Supercup 2008
  Manchester United
  UEFA Europa League 1x 2016/17
  FA Cup 2015/16
  League Cup 2016/17
  FA Community Shield 2016
Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
  België
Wereldkampioenschap voetbal 1x   2018
Individueel

Externe linksBewerken

Voorganger:
Mohammed Tchité
Ebbenhouten Schoen
2008
Opvolger:
Mbark Boussoufa
  Zie de categorie Marouane Fellaini van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.