Formule 1 in 1989

raceseizoen
(Doorverwezen vanaf Formule 1/1989)

Het Formule 1-seizoen 1989 was het 40ste FIA Formula One World Championship seizoen. Het begon op 26 maart en eindigde op 5 november na zestien races.

  • Alain Prost pakte zijn derde, erg omstreden wereldtitel.
  • 1989 betekende het eind van het turbo-tijdperk. Ferrari reed voor het eerst opnieuw met een 12-cilindermotor.
40e Formule 1-seizoen (1989)
Volgende: 1990
Vorige: 1988
Voor de derde maal werd Alain Prost kampioen
Algemene informatie
Races 16
Coureurs 46
Constructeurs 19
Verdedigend
kampioen
Vlag van Brazilië Ayrton Senna (coureurs)
Vlag van het Verenigd Koninkrijk McLaren (constructeurs)
Eindstand coureurs
1e plaats Vlag van Frankrijk Alain Prost 76
(3e titel)
2e plaats Vlag van Brazilië Ayrton Senna 60
3e plaats Vlag van Italië Riccardo Patrese 40
Eindstand constructeurs
1e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk McLaren 141
(5e titel)
2e plaats Vlag van het Verenigd Koninkrijk Williams 77
3e plaats Vlag van Italië Ferrari 59
Portaal  Portaalicoon   Autosport

KalenderBewerken

Ronde Grand Prix Circuit Plaats Datum
1 GP van Brazilië   Circuit van Jacarepagua Rio de Janeiro 26 maart
2 GP van San Marino   Autodromo Enzo e Dino Ferrari Imola 23 april
3 GP van Monaco   Circuit de Monaco Monte Carlo 7 mei
4 GP van Mexico   Autódromo Hermanos Rodríguez Mexico-Stad 28 mei
5 GP van de Verenigde Staten   Stratencircuit Phoenix Phoenix (Arizona) 4 juni
6 GP van Canada   Circuit Gilles Villeneuve Montreal (Quebec) 18 juni
7 GP van Frankrijk   Circuit Paul Ricard Le Castellet 9 juli
8 GP van Groot-Brittannië   Silverstone Circuit Silverstone 16 juli
9 GP van Duitsland   Hockenheimring Hockenheim 30 juli
10 GP van Hongarije   Hungaroring Mogyoród 13 augustus
11 GP van België   Circuit de Spa-Francorchamps Stavelot 27 augustus
12 GP van Italië   Autodromo Nazionale Monza Monza 10 september
13 GP van Portugal   Autódromo do Estoril Estoril 24 september
14 GP van Spanje   Circuito Permanente de Jerez Jerez de la Frontera 1 oktober
15 GP van Japan   Circuit Suzuka Suzuka 22 oktober
16 GP van Australië   Stratencircuit van Adelaide Adelaide 5 november


Resultaten en klassementBewerken

Grands PrixBewerken

Ronde Grand Prix Poleposition Snelste ronde Winnende coureur Winnende constructeur Banden Verslag
1   GP van Brazilië   Ayrton Senna   Ricardo Patrese   Nigel Mansell   Ferrari G Verslag
2   GP van San Marino   Ayrton Senna   Alain Prost   Ayrton Senna   McLaren-Honda G Verslag
3   GP van Monaco   Ayrton Senna   Alain Prost   Ayrton Senna   McLaren-Honda G Verslag
4   GP van Mexico   Ayrton Senna   Nigel Mansell   Ayrton Senna   McLaren-Honda G Verslag
5   GP van de Verenigde Staten   Ayrton Senna   Ayrton Senna   Alain Prost   McLaren-Honda G Verslag
6   GP van Canada   Alain Prost   Jonathan Palmer   Thierry Boutsen   Williams-Renault G Verslag
7   GP van Frankrijk   Alain Prost   Maurício Gugelmin   Alain Prost   McLaren-Honda G Verslag
8   GP van Groot-Brittannië   Ayrton Senna   Nigel Mansell   Alain Prost   McLaren-Honda G Verslag
9   GP van Duitsland   Ayrton Senna   Ayrton Senna   Ayrton Senna   McLaren-Honda G Verslag
10   GP van Hongarije   Ricardo Patrese   Nigel Mansell   Nigel Mansell   Ferrari G Verslag
11   GP van België   Ayrton Senna   Alain Prost   Ayrton Senna   McLaren-Honda G Verslag
12   GP van Italië   Ayrton Senna   Alain Prost   Alain Prost   Ferrari G Verslag
13   GP van Portugal   Ayrton Senna   Gerhard Berger   Gerhard Berger   Ferrari G Verslag
14   GP van Spanje   Ayrton Senna   Ayrton Senna   Ayrton Senna   McLaren-Honda G Verslag
15   GP van Japan   Ayrton Senna   Alain Prost   Alessandro Nannini   Benetton-Ford G Verslag
16   GP van Australië   Ayrton Senna   Satoru Nakajima   Thierry Boutsen   Williams-Renault G Verslag

PuntentellingBewerken

Punten worden toegekend aan de top zes geklasseerde coureurs.

Plaats 1 2 3 4 5 6
Punten 9 6 4 3 2 1

Klassement bij de coureursBewerken

De elf beste resultaten van alle wedstrijden tellen mee voor de eindstand.
(legenda: "--" = niet deelgenomen , "nf" uitgevallen en niet geklasseerd, "ns" niet gestart, "dq" gediskwalificeerd, "nq" niet gekwalificeerd, "pq" niet geprekwalificeerd)

pos. naam land team BRA SMA MON MEX USA CAN FRA GBR DUI HON BEL ITA POR SPA JAP AUS tot.[1]
1 Alain Prost   McLaren 2 2 2 5 1 nf 1 1 2 4 2 1 2 3 nf nf 76 (81)
2 Ayrton Senna   McLaren 11 1 1 1 nf 7 nf nf 1 2 1 nf nf 1 dq nf 60
3 Riccardo Patrese   Williams 15 nf 15 2 2 2 3 nf 4 nf nf 4 nf 5 2 3 40
4 Nigel Mansell   Ferrari 1 nf nf nf nf dq 2 2 3 1 3 nf dq -- nf nf 38
5 Thierry Boutsen   Williams nf 4 10 nf 6 1 nf 10 nf 3 4 3 nf nf 3 1 37
6 Alessandro Nannini   Benetton 6 3 8 4 nf dq nf 3 nf nf 5 nf 4 nf 1 2 32
7 Gerhard Berger   Ferrari nf nf -- nf nf nf nf nf nf nf nf 2 1 2 nf nf 21
8 Nelson Piquet   Lotus nf nf nf 11 nf 4 8 4 5 6 nq nf nf 8 4 nf 12
9 Jean Alesi   Tyrrell -- -- -- -- -- -- 4 nf 10 9 -- 5 -- 4 nf nf 8
10 Derek Warwick   Arrows 5 5 nf nf nf nf -- 9 6 10 6 nf nf 9 6 nf 7
11 Eddie Cheever   Arrows nf 9 7 7 3 nf 7 nq 12 5 nf nq nf nf 8 nf 6
12 Stefan Johansson   Onyx pq pq pq nf nf dq 5 pq nf nf 8 pq 3 pq pq pq 6
13 Michele Alboreto   Tyrrell/Larrousse 10 nq 5 3 nf nf -- -- nf nf nf nf 11 pq pq pq 6
14 Johnny Herbert   Tyrrell/Benetton 4 11 14 15 5 nq -- -- -- -- nf -- nq -- -- -- 5
15 Pierluigi Martini   Minardi nf nf nf nf nf nf nf 5 9 nf 9 7 5 nf -- 6 5
16 Mauricio Gugelmin   March 3 nf nf nq nf nf nc nf nf nf 7 nf 10 nf 7 7 4
17 Andrea de Cesaris   Scuderia Italia 13 10 13 nf 8 3 nq nf 7 nf 11 nf nf 7 10 nf 4
18 Stefano Modena   Brabham nf nf 3 10 nf nf nf nf nf 11 nf nq 14 nf nf 8 4
19 Alex Caffi   Scuderia Italia pq 7 4 13 nf 6 nf nq nf 7 nf 11 nf nf 9 nf 4
20 Martin Brundle   Brabham nf nf 6 9 nf pq pq nf 8 12 nf 6 8 nf 5 nf 4
21 Satoru Nakajima   Lotus 8 nc nq nf nf nq nf 8 nf nf nq 10 7 nf nf 4 3
22 Christian Danner   Rial 14 nq nq 12 4 8 nq nq nq nq nq 29 nq -- -- -- 3
23 Emanuele Pirro   Benetton -- -- -- -- -- -- 9 11 nf 8 10 nf nf nf nf 5 2
24 René Arnoux   Ligier nq nq 12 14 nq 5 nf nq 11 nq nf 9 13 nq nq nf 2
25 Jonathan Palmer   Tyrrell 7 6 9 -- 9 nf 10 nf nf 13 14 nf 6 10 nf nq 2
26 Olivier Grouillard   Ligier 9 dq nf 8 nq nq 6 7 nf nq 13 nf nq nf nf nf 1
27 Gabriele Tarquini   AGS -- 8 nf 6 7 nf nf pq pq pq pq pq pq pq pq pq 1
28 Luis Perez-Sala   Minardi nf nf nf nq nf nf nq 6 nq nf 15 8 12 nf nf nq 1
29 Philippe Alliot   Larrousse 12 nf nf nc nf nf nf nf nf pq 16 nf 9 6 nf nf 1
Ivan Capelli   March nf nf 11 nf nf nf nf nf nf nf 12 nf nf nf nf nf 0
Éric Bernard   Larrousse -- -- -- -- -- -- 11 nf -- -- -- -- -- -- -- -- 0
Bertrand Gachot   Onyx/Rial -- pq pq pq -- pq 13 12 nq nf nf nf -- -- nq nq 0
Nicola Larini   Osella dq 12 pq pq pq nf pq nf pq pq pq nf pq nf nf nf 0
Martin Donnelly   Arrows -- -- -- -- -- -- 12 -- -- -- -- -- -- -- -- -- 0
Piercarlo Ghinzani   Osella pq pq pq pq pq pq pq pq pq nf pq pq pq nf pq nf 0
Bernd Schneider   Zakspeed nf pq pq pq pq pq pq pq -- pq pq pq pq pq nf pq 0
JJ Lehto   Onyx -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- pq nf pq nf 0
Yannick Dalmas   AGS nq nf nq nq nq nq -- pq pq pq pq pq pq pq pq pq 0
Pierre-Henri Raphanel   Coloni/Rial pq pq nf -- pq -- pq pq pq -- nq nq nq nq nq nq 0
Paolo Barilla   Minardi -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- nf -- 0
Gregor Foitek   Eurobrun/Rial nq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq -- -- nq -- -- 0
Volker Weidler   Rial pq -- pq pq pq pq pq -- dq nq -- -- -- -- -- -- 0
Aguri Suzuki   Zakspeed pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq pq 0
Joachim Winkelhock   AGS pq pq -- pq pq pq -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- 0
Oscar Larrauri   Eurobrun -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- pq pq pq pq pq 0
Enrico Bertaggia   Coloni -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- pq 0

Klassement bij de constructeursBewerken

pos. team + motor tot.
1 McLaren-Honda 141
2 Williams-Renault 77
3 Ferrari 59
4 Benetton-Ford 39
5 Tyrrell-Ford 16
6 Lotus-Judd 15
7 Arrows-Ford 13
8 Scuderia Italia-Ford 8
9 Brabham-Judd 8
10 Minardi-Ford 6
11 Onyx-Ford 6
12 March-Judd 4
13 Ligier-Ford 3
14 Rial-Ford 3
15 AGS-Ford 1
15 Lotus-Lamborghini 1

De overige teams (Eurobrun, Osella, Zakspeed en Coloni) behaalden geen punten in het wereldkampioenschap.

Zie de categorie 1989 in Formula One van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.