Hoofdmenu openen

Johan De Muynck (wielrenner)

Belgisch wielrenner

Johan De Muynck (Waarschoot, 30 mei 1948) is een Belgisch wielrenner. Zijn grootste overwinning behaalde hij in 1978 toen hij de Ronde van Italië won. Daarmee is hij tot op heden de laatste mannelijke Belgische wielrenner die een van de drie 'Grote Rondes' won.

Johan De Muynck
Johan De Muynck, 2019
Johan De Muynck, 2019
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 30 mei 1948
Geboorteplaats Vlag van België Waarschoot, België
Sportieve informatie
Discipline(s) Weg
Beste prestaties
Ronde van Vlaanderen 13e (1971, 1978)
Parijs-Roubaix 12e (1974)
Ronde van Lombardije 8e (1977)
Ronde van Italië 1e (1978)
2 etappezeges
Ronde van Frankrijk 4e (1980)
Ronde van Spanje 7e (1980)
WK op de weg 12e (1980)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Jonge rennerBewerken

Johan De Muynck groeide op in Waarschoot en had 6 broers en zussen.[1] Op zijn 14e moest hij gaan werken in een fabriek om mee voor inkomsten te zorgen. Hij ging fietsen om aan het grijze arbeidersleven te ontsnappen.

In 1970 mocht hij met de nationale ploeg in het Andesgebergte in Colombia oefenen, waar hij ontdekte dat hij ook kon klimmen. Hij werd in 1971 profrenner bij de Flandriaploeg waarin ook wereldkampioen Jean-Pierre Monseré en Roger De Vlaeminck waren. In 1972 nam hij deel aan zijn eerste 'Grote Ronde': de Ronde van Frankrijk. Na een valpartij moest hij op de vierde dag al opgeven. De Muynck was geen klassieke renner, maar zou in 1973 wel de Brabantse Pijl als eerste grote eendagswedstrijd op zijn palmares mogen schrijven.

HoogtepuntBewerken

Na drie jaar Flandria trok Johan De Muynck naar Italië. Hij reed er voor de ploeg Brooklyn, waar ook landgenoten Roger De Vlaeminck en Patrick Sercu actief waren. De Muynck toonde in 1976 dat hij het rondewerk aankon door drie etappes in de Ronde van Romandië te winnen en de eindzege binnen te halen. In 1976 werd hij tweede in de Ronde van Italië, op 19 seconden van de overwinnaar, Felice Gimondi. De Muynck begon als wisselkopman en knecht voor Roger De Vlaeminck. Ploeggenoten De Vlaeminck en Sercu wonnen tijdens de rit 4 en 3 ritten en ook De Muynck zou een rit winnen. Tijdens het verloop van de Giro bleek De Muynck sterker dan De Vlaeminck, maar mocht hij niet doorrijden.[2] Kort voor het eind gaf De Vlaeminck op. De Muynck had mede hierdoor minder ploeggenoten. Hij zou uiteindelijk drie dagen in de roze leiderstrui rijden, maar viel tijdens de voorlaatste rit en liep door gebrek aan ploegenhulp te veel achterstand op. Op de slotdag was er nog een tijdrit en korte rit in Milaan. Na de tijdrit zou De Muynck al zijn leiderstrui aan de eindwinnaar Gimondi moeten afgeven. De gemiste eindzege was de grootste ontgoocheling van Johan De Muynck over heel zijn carrière. De vete met Roger De Vlaeminck zou ook blijven.

Twee jaar later maakte De Muynck de overstap naar de Italiaanse wielerploeg Bianchi-Faema van Felice Gimondi die zijn laatste jaar zou rijden. De Giro was een succes voor de ploeg met 3 ritwinsten voor Rik Van Linden en een voor De Muynck. Op de proloog na zou de roze leiderstrui steeds in handen van de ploeg zijn. De Muynck verloor de trui niet meer na zijn ritzege en werd in Milaan de eindwinnaar. Hij werd hiermee de laatste Belgische winnaar in de Giro.[3] In 1979 startte hij als rugnummer 1 in Giro maar reed hij een anonieme ronde.

Nadagen en oud-rennerBewerken

De Muynck werd tijdens zijn Italiaanse periode voor de tweede keer vader en besloot naar België terug te keren. In 1980 en 1981 reed hij voor de Belgische Splendorploeg. De Giro werd vervangen door de Ronde van Frankrijk waar hij het niet slecht deed met een vierde en zevende plaats. Hij mocht in 1980 voor de derde keer mee met de Belgische ploeg naar het wereldkampioenschap. Na twee jaar beëindigde De Muynck zijn carrière bij de Franse ploeg La Redoute-Motobécane van Jef Braeckevelt.[4]

Toen Johan De Muynck eind 1983 op wielerpensioen ging, werd hij vertegenwoordiger in bakkerijgrondstoffen, een job die hij 30 jaar lang zou uitvoeren. Hij is getrouwd en heeft twee dochters. In 2018 werd hij n.a.v. 70ste verjaardag gehuldigd door het bestuur van zijn woonplaats Waarschoot. Hij werd de tweede ereburger van de gemeente [5] en er kwam ook een fietsroute die naar hem genoemd werd. In 2019 werd een koersfiets van De Muynck in KOERS. Museum van de Wielersport opgenomen.

Belangrijkste overwinningenBewerken

1973

1975

1976

  • 2e etappe Ronde van Romandië
  • 4e etappe Ronde van Romandië
  • 5e etappe deel B Ronde van Romandië
  • Eindklassement Ronde van Romandië
  • Combinatieklassement Ronde van Romandië
  • 6e etappe Giro d'Italia

1977

1978

  • 3e etappe Giro d'Italia
  • Eindklassement Giro d'Italia
  • 4e etappe Midi Libre

Resultaten in voornaamste wedstrijdenBewerken

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1971
1972 opgave  
1973 33e  
1974 36e  
1975
1976   ↑ (1) 
1977 opgave  
1978   ↑ (1) 
1979 19e   opgave  
1980 4e   7e  
1981 7e  
1982 28e  
1983 opgave  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Parijs-Tours Waalse Pijl Brabantse Pijl WK op de weg Wereld­ranglijsten
1971 13e
1972 45e 28e 30e
1973  
1974 39e 23e 12e 32e 26e
1975 21e 10e
1976 14e 16e 27e 85e 13e (SPP)
1977 8e   18e (SPP)
1978 13e 9e 25e 11e (SPP)
1979
1980 43e 33e 12e 22e (SPP)
1981 45e 52e 9e 67e 71e
1982
1983 46e

PloegenBewerken