West Ham United FC

voetbalclub uit Verenigd Koninkrijk

West Ham United is een Engelse voetbalclub uit het oosten van Londen dat haar thuiswedstrijden speelt in het Olympisch Stadion.

West Ham United
West Ham United FC
Naam West Ham United Football Club
Bijnaam The Hammers
The Irons
The Bubbles
Opgericht 1895
Plaats Londen
Stadion Olympisch Stadion
Capaciteit 62.500
Voorzitter Vlag van Engeland David Sullivan
Eigenaar Vlag van Engeland David Sullivan (38,8%)
Vlag van Tsjechië Daniel Křetínský (27%)
Vlag van Engeland familie Gold (25,1%)
Vlag van Engeland Albert 'Tripp' Smith (8%)
Andere (1,1%)
Vicevoorzitter Vlag van Engeland Karren Brady
Trainer Vlag van Schotland David Moyes
Kledingmerk Vlag van Engeland Umbro
Competitie Vlag van Engeland Premier League
Tenue
Alternatief
Geldig voor 2023/24
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Geschiedenis bewerken

Oprichting bewerken

De voorloper van West Ham United werd in 1895 opgericht als Thames Ironworks, een bedrijfsteam van scheepsbouwbedrijf Thames Ironworks and Shipbuilding Company. Die club was zelf een opvolger van Old Castle Swifts. In 1900 scheidde de club zich af van het bedrijf en nam het de huidige naam aan; West Ham United. Enkele jaren later, in 1904, namen ze Boleyn Ground in gebruik dat meer dan honderd jaar hun thuisbasis zou blijven.

West Ham United nam in 1919 voor het eerst deel aan de Engelse Football League, waarin het in 1923 naar het hoogste niveau promoveerde. In dat jaar waren ze ook verliezend finalist van de eerste FA Cup-finale op Wembley. De club kende wisselende successen in de First Division voordat het in 1932 degradeerde naar de Second Division. Syd King, tot op heden de langst dienende hoofdtrainer van de club, werd na de degradatie op straat gezet. De degradatie bezorgde King mentale problemen wat resulteerde in overmatig alcohol verbruik tot dat hij uiteindelijk een eind aan zijn leven maakte. De Hammers speelde voor een periode van dertig jaar voornamelijk op het tweede niveau. In 1958 keerde het terug in de First Division.

Gloriejaren bewerken

Onder leiding van Ron Greenwood, die in 1961 werd aangesteld, bereikte de club haar eerste grote successen. Zo werd in 1964 voor het eerst de FA Cup gewonnen. Een jaar later volgde het op een na grootste succes uit de clubhistorie: de Europacup II werd gewonnen. Op Wembley werd TSV 1860 München met 2-0 verslagen. Enkele spelers waren in 1966 een belangrijk onderdeel van het WK-winnende elftal van Engeland, waaronder aanvoerder Bobby Moore, Geoff Hurst en Martin Peters. Alle drie hadden ook de jeugdopleiding van de club doorlopen.

Na een moeilijke start van het seizoen 1974/75 besloot Greenwood een stap omhoog te zetten en zijn voormalig assistent John Lyall aan te stellen als hoofdtrainer. Onder Lyall werd in 1975 wederom de FA Cup-finale bereikt nadat het stadsgenoot Fulham met 2-0 had verslagen. Een jaar later stond West Ham United tegenover Anderlecht in de finale om de UEFA Cup Winners' Cup, maar deze werd met 4-2 verloren.

Heen en weer bewerken

Slechts twee jaar later degradeerde de club van het hoogste niveau, maar desondanks bleef Lyall aan als manager en wist de club naar een nieuw succes te leiden. In 1980 werd, vooralsnog, de laatste nationale prijs gewonnen toen het Arsenal versloeg in de eindstrijd om de FA Cup en een jaar later keerde het team terug op het hoogste niveau. De beste prestatie in de competitie werd in 1983 neergezet met een groep spelers die later The Boys of 86 werden genoemd. Het team eindige toen op een derde plaats in de competitie.

Ondanks het succes degradeerde West Ham United in 1989 weer, waarna Lyall na een 34-jarig dienstverband ontslagen werd. Voormalig speler Billy Bonds nam het, na een korte periode onder leiding van Lou Macari, over. In zijn eerste volledige seizoen als hoofdtrainer van The Hammers promoveerde de club terug naar het hoogste niveau. Het jaar erop speelde het wederom op het tweede niveau, maar keerde met een sterke prestatie in de competitie direct weer terug. Hiermee belandde het voor het eerst in de recent geïntroduceerde Premier League.

Op 10 augustus 1994 werd oud-speler Harry Redknapp aangesteld aan hoofdtrainer van West Ham United. Het dienstverband van Redknapp werd gekenmerkt door de hoge roulatie van spelers en de attractieve speelstijl. Zo speelden onder andere Rio Ferdinand, Stuart Pearce, Paolo Di Canio en Ian Wright voor de club. In 1999 eindigde het team op de vijfde positie in de Premier League, de beste prestatie sinds 1986. Aan het eind van de seizoen wisten ze ook de UEFA Intertoto Cup te winnen door het Franse Metz te verslaan. Na de verkoop van Ferdinand aan Leeds United begonnen de prestaties onder Redknapp te wankelen, nadat hij het verdiende geld niet succesvol wist te investeren in nieuwe spelers. In juni 2001 verlieten Redknapp en zijn assistent Frank Lampard sr. de club. Als gevolg hiervan verruilde Frank Lampard jr. West Ham United voor Chelsea.

Glenn Roeder volgde Redknapp op en eindigde in zijn eerste seizoen op de zevende positie. In 2003 moest hij korte tijd een stap terugdoen vanwege gezondheidsproblemen. De club degradeerde in dat jaar ondanks het behalen van 42 punten uit 38 wedstrijden. Belangrijke spelers, waaronder Di Canio en Joe Cole vertrokken als gevolg van de degradatie. Roeder keerde kort terug, maar werd op 24 augustus 2003 ontslagen na een nederlaag tegen Rotherham United.

Alan Pardew werd voor 380 duizend pond overgenomen van Reading en bouwde een nieuw team op met onder andere Nigel Reo-Coker en Marlon Harewood. In zijn eerste seizoen verloren ze de play-off finale van Crystal Palace. Met Bobby Zamora, Matthew Etherington, Chris Powell en Brian Deane in de ploeg wisten ze in 2005 de play-off finale wel te winnen. Na de terugkeer in de Premier League werd het team negende, maar het hoogte punt van het seizoen 2005/06 was het bereiken van de FA Cup-finale. Die finale ging, na een 3-3 gelijkspel, door strafschoppen verloren tegen Liverpool. Omdat Liverpool zich al had geplaatst voor de UEFA Champions League mocht West Ham United als verliezend finalist deelnemen aan de UEFA Cup. Die zomer wist de club Carlos Tévez en Javier Mascherano te strikken. Een IJslands consortium onder leiding van Eggert Magnússon kocht de club in november 2006.[1] De zakenman bood met zijn landgenoot Björgólfur Gudmundsson in totaal 85 miljoen pond (125,8 miljoen euro) om de club in handen te krijgen. "Het aanbod zal de waarden en geschiedenis van West Ham als leidende club in Londen in de toekomst blijven beschermen", verklaarde voorzitter Terry Brown op de eigen website. Magnússon was op dat moment ook voorzitter van de nationale voetbalbond van IJsland. Pardew werd na een reeks slechte resultaten aan de kant gezet door The Irons. West Ham United wist aan degradatie te ontsnappen nadat het zeven van haar laatste negen wedstrijd won, inclusief 1-0 overwinningen op Arsenal en Champions League-winnaar Manchester United.

Gianfranco Zola werd op 11 september 2008 de eerste niet-Britse hoofdtrainer van West Ham United, nadat zijn voorgang was opgestapt uit onvrede over de verkoop van Anton Ferdinand en George McCartney aan Sunderland. De club was in acute geldnood gekomen nadat Icesave, de bank van eigenaar Gudmundsson, werd genationaliseerd en hij al zijn geld kwijt was. De club eindigde dat seizoen op de negende positie en werd in juni 2009 verkocht. Na een sterke start van het seizoen 2009/10 belandde de club in een gevecht tegen degradatie. Twee wedstrijden voor het einde van het seizoen wisten ze nog een seizoen in de Premier League veilig te stellen met 35 punten uit 38 wedstrijden. Voormalig Chelsea-trainer Avram Grant tekende als opvolger van Zola een vierjarig contract bij de club, maar de resultaten bleven tegenvallen met het team zelden buiten de degradatiezone. Desondanks bereikten ze de halve finale van de League Cup en de kwartfinale van de FA Cup.

Op 15 mei 2011 degradeerde de club naar het Championship en werd Grant na slechts een seizoen ontslagen. Sam Allardyce werd aangetrokken als zijn vervanger en wist de club via de play-offs terug naar de Premier League te brengen. Het won de beslissende wedstrijd met 2-1 van Blackpool.

In de Premier League stond het halverwege het seizoen op de achtste plaats, maar eindigde het uiteindelijk op de twaalfde plaats. Op 22 maart 2013 sloot West Ham United een 99-jarige huurovereenkomst voor het Olympisch Stadion, waarmee er een einde zou komen aan het verblijf op Boleyn Ground.

In het seizoen 2013/14 eindigde The Hammers op de dertiende plaats en bereikte het de halve finale van de League Cup, die verloren ging tegen de latere winnaars Manchester City. Ondanks de negatieve sentimenten rondom de speelstijl onder Allardyce bleef hij nog een seizoen aan en begeleidde het team naar de twaalfde plaats op de ranglijst. Enkele minuten na de laatste wedstrijd van het seizoen, op 24 mei 2015, maakte de club bekend dat Allardyce zijn contract niet zou worden verlengd.

Voormalig West Ham United-speler Slaven Bilić volgde de Engelsman op en eindigde in zijn eerste seizoen op de zevende plaats. Gedurende het seizoen verbrak het team verschillende records van hun Premier League prestaties. Zo haalde het het hoogste aantal punten ooit (62), het hoogste aantal gescoorde doelpunten (65), de minste verloren wedstrijden in een seizoen (8) en het laagste aantal uit-nederlagen (5). Het was ook het laatste seizoen – na 112 jaar – op de Boleyn Ground, voor de verhuizing naar het Olympisch Stadion.

Na de verhuizing bewerken

Het eerste seizoen in het nieuwe stadion werd afgesloten op de elfde plaats en moest het na afloop van die jaargang afscheid nemen van sterspeler Dimitri Payet. Het daaropvolgende seizoen werd slecht begonnen en kostte Bilić zijn baan. David Moyes kreeg de taak het team te behouden voor de Premier League. Een lastige klus die uiteindelijk resulteerde in de dertiende plaats op de ranglijst. Desondanks kreeg Moyes geen nieuw contract aangeboden en verliet hij de club op 16 mei 2018.

Manuel Pellegrini, voormalig hoofdtrainer van Manchester City, tekende op 22 mei 2018 een driejarig contract als hoofdtrainer van The Hammers. Ondanks wisselende resultaten eindigde het team op de tiende plaats en een slechte start van het nieuwe seizoen resulteerde in het ontslag van de Chileen in december 2019. Wederom werd Moyes aangesteld als trainer van de club. Met Moyes aan het roer begon het team beter te presteren en verzekerde het zich van nog een seizoen op het hoogste niveau. Het seizoen erop, 2021/22, wisten ze zich te plaatsen voor de UEFA Europa League door, tegen de verwachtingen in, als zesde te eindigen. Op 12 juni 2021 werd Moyes beloond met een nieuw, driejarig contract.

Nadat West Ham United de groepsfase met Dinamo Zagreb, KRC Genk en Rapid Wien had overleefd en Sevilla en Olympique Lyon had verslagen eindigde het Europese avontuur in de halve finale tegen de latere winnaar Eintracht Frankfurt. Aan het einde van het Premier League-seizoen wisten The Hammers zich wederom te verzekeren van Europees voetbal, maar ditmaal voor de UEFA Europa Conference League. Na achttien jaar trouwe dienst nam aanvoerder Mark Noble na dit seizoen afscheid van de club.

Het sportieve succes in de Premier League bleef uit in het seizoen 2022/23, maar de club wist wel door te dringen tot de finale van de UEFA Europa Conference League. Na overwinningen op RSC Anderlecht, AA Gent en AZ wist het in de finale ook Fiorentina te verslaan, waardoor het voor het eerst sinds 1980 weer een grote prijs wist te winnen.

Erelijst bewerken

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
European Cup Winners Cup 1x 1965
UEFA Europa Conference League 1x 2023
UEFA Intertoto Cup 1x 1999
International Soccer League 1x 1963
Nationaal
Championship 2x 1958, 1981
FA Cup 3x 1964, 1975, 1980
FA Charity Shield 1x 1964
Western Football League 1x 1907
Football League War Cup 1x 1940
Southern Professional Floodlit Cup 1x 1956
London Challenge Cup 9x 1925, 1926, 1930, 1947, 1949, 1953, 1957, 1968, 1969
Essex Professional Cup 3x 1951, 1955 (beker gedeeld), 1959

Clubcultuur bewerken

Tenue bewerken

Sponsoren bewerken

Periode Kledingsponsor Shirtsponsor
1976-1980 Admiral
1980-1983 Adidas
1983-1987 AVCO Trust
1987-1989 Scoreline
1989-1993 Bukta BAC Windows
1993-1997 Pony Dagenham Motors
1997-1999 Dr. Martens
1999-2003 Fila
2003-2007 Reebok Jobserve
2007-2008 Umbro XL.com
2008-2010 SBOBET
2010-2013 Macron
2013-2015 Adidas Alpari FX
2015- Umbro Betway

Rivaliteit bewerken

West Ham United heeft een sterke rivaliteit met een aantal andere voetbalclubs. De meeste van deze clubs spelen in Londen, met name de buren Tottenham Hotspur, Arsenal en Chelsea, dat het eeuwenoude oosten versus het westen sublimeert. De rivaliteit werd vooral aangewakkerd door West Ham spelers die vertrokken naar Tottenham.

De sterkste en oudste rivaliteit is met Millwall. De twee partijen zijn de plaatselijke rivalen, ze zijn beide gevormd rond de scheepswerven Thames Ironworks en Millwall Ironworks. Ze waren rivalen met dezelfde contracten en de spelers woonden op dezelfde locatie. De vroege historie van de beide clubs is in elkaar verweven, West Ham bewees dat ze succesvoller waren bij de derby's. Het resultaat dat West Ham promoveerde en Millwall achterbleef, Millwall weigerde bij de jonge Football League aan te sluiten. Terwijl West Ham naar de top steeg en de FA Cup- finale speelde, in de jaren twintig werd de rivaliteit geïntensiveerd tijdens stakingen die gestart werden door de East End.

De rivaliteit tussen West Ham en Millwall heeft geleid tot aanzienlijk veel geweld, het is een van de meest beruchte clashes in de wereld van het voetbalhooliganisme. De teams moesten tegen elkaar in de tweede ronde van de League Cup op 25 augustus 2009. Het was de eerste keer in vier jaar dat de teams tegen elkaar speelden, en de eerste in de League Cup. Kleine opstootjes buiten het stadion zorgden voor gevechten 1,5 kilometer rond het stadion. Met ernstig letsel, schade aan persoonlijke eigendommen en vele arrestaties. Door het geweld werd het spel een tijd lang stilgelegd. West Ham United won de wedstrijd met 3-1 na verlenging door treffers van Junior Stanislas (2) en Zavon Hines. Voor Milwall had Neil Harris de score geopend op Upton Park.

Stadion bewerken

Boleyn Ground bewerken

  Zie Boleyn Ground voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Boleyn Ground was de officiële naam van het stadion van de Engelse voetbalclub West Ham United. De club was in 1904 naar de locatie in Upton Park verhuisd, en huurde het van de gemeente. Het stadion zelf werd ook wel Upton Park genoemd. Na afloop van het seizoen 2015/16 verhuisde de club naar het Olympisch Stadion.

Olympisch Stadion bewerken

  Zie Olympisch Stadion (Londen) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Eerste elftal bewerken

Selectie bewerken

Nr. Naam Nationaliteit Geb. datum Sinds Contract Vorige club
Doelmannen
1 Łukasz Fabiański   Polen 18-04-1985 2018 2024   Swansea City
23 Alphonse Areola   Frankrijk 27-02-1993 2022 2027   Paris Saint-Germain
49 Joseph Anang   Engeland 08-07-2000 2021 2024
Verdedigers
2 Ben Johnson   Engeland 24-01-2000 2020 2024
3 Aaron Cresswell   Engeland 15-12-1989 2014 2024   Ipswich Town
4 Kurt Zouma   Frankrijk 27-10-1994 2021 2025   Chelsea
5 Vladimír Coufal   Tsjechië 22-08-1992 2020 2024   Slavia Praag
15 Konstantinos Mavropanos   Griekenland 11-12-1997 2023 2028   Stuttgart
21 Angelo Ogbonna   Italië 23-05-1988 2015 2024   Juventus
24 Thilo Kehrer   Duitsland 21-09-1996 2022 2026   Paris Saint-Germain
27 Nayef Aguerd   Marokko 30-03-1996 2022 2027   Stade Rennais
33 Emerson Palmieri   Italië 03-08-1994 2022 2026   Chelsea
Middenvelders
7 James Ward-Prowse   Engeland 01-11-1994 2023 2027   Southampton
8 Pablo Fornals   Spanje 22-02-1996 2019 2024   Villarreal
10 Lucas Paquetá   Brazilië 27-08-1997 2022 2027   Olympique Lyon
14 Mohammed Kudus   Ghana 02-08-2000 2023 2028   Ajax
19 Edson Álvarez   Mexico 24-10-1997 2023 2028   Ajax
28 Tomáš Souček   Tsjechië 27-02-1995 2020 2024   Slavia Praag
32 Conor Coventry   Ierland 25-03-2000 2021 2024
Aanvallers
9 Michail Antonio   Engeland 28-03-1990 2015 2024   Nottingham Forest
17 Maxwel Cornet   Ivoorkust 27-09-1996 2022 2027   Burnley
18 Danny Ings   Engeland 23-07-1992 2023 2025   Aston Villa FC
20 Jarrod Bowen   Engeland 20-12-1996 2020 2025   Hull City
22 Saïd Benrahma   Algerije 10-08-1995 2021 2026   Brentford
45 Divin Mubama   Engeland 25-10-2004 2023 2024

Laatste update: 2 september 2023

Staf bewerken

Naam Nationaliteit Functie Sinds Contract Vorige club
Technische Staf
David Moyes   Schotland Hoofdtrainer 2019 2024   Sunderland
John Heitinga   Nederland Assistent-trainer 2023   Ajax
Billy McKinlay   Schotland Assistent-trainer 2021   Sunderland
Henry Newman   Engeland Assistent-trainer 2023
Kevin Nolan   Engeland Assistent-trainer 2020   Notts County
Mark Robson   Engeland Assistent-trainer 2023
Xavi Valero   Spanje Keeperstrainer 2018   Hebei

Laatste update: 5 september 2023

Overzichtslijsten bewerken

Eindklasseringen vanaf 1947 bewerken

  • 1947 12e
    Second Division
  • 1948 6e
    Second Division
  • 1949 7e
    Second Division
  • 1950 19e
    Second Division
  • 1951 13e
    Second Division
  • 1952 12e
    Second Division
  • 1953 14e
    Second Division
  • 1954 13e
    Second Division
  • 1955 8e
    Second Division
  • 1956 16e
    Second Division
  • 1957 8e
    Second Division
  • 1958 1e
    Second Division
  • 1959 6e
    First Division
  • 1960 14e
    First Division
  • 1961 16e
    First Division
  • 1962 8e
    First Division
  • 1963 12e
    First Division
  • 1964 14e
    First Division
  • 1965 9e
    First Division
  • 1966 12e
    First Division
  • 1967 16e
    First Division
  • 1968 12e
    First Division
  • 1969 8e
    First Division
  • 1970 17e
    First Division
  • 1971 20e
    First Division
  • 1972 14e
    First Division
  • 1973 6e
    First Division
  • 1974 18e
    First Division
  • 1975 13e
    First Division
  • 1976 18e
    First Division
  • 1977 17e
    First Division
  • 1978 20e
    First Division
  • 1979 5e
    Second Division
  • 1980 7e
    Second Division
  • 1981 1e
    Second Division
  • 1982 9e
    First Division
  • 1983 8e
    First Division
  • 1984 9e
    First Division
  • 1985 16e
    First Division
  • 1986 3e
    First Division
  • 1987 15e
    First Division
  • 1988 16e
    First Division
  • 1989 19e
    First Division
  • 1990 7e
    Second Division
  • 1991 2e
    Second Division
  • 1992 22e
    First Division
  • 1993 2e
    First Division
  • 1994 13e
    Premier League
  • 1995 14e
    Premier League
  • 1996 10e
    Premier League
  • 1997 14e
    Premier League
  • 1998 8e
    Premier League
  • 1999 5e
    Premier League
  • 2000 9e
    Premier League
  • 2001 15e
    Premier League
  • 2002 7e
    Premier League
  • 2003 18e
    Premier League
  • 2004 4e
    First Division
  • 2005 6e
    Championship
  • 2006 9e
    Premier League
  • 2007 15e
    Premier League
  • 2008 10e
    Premier League
  • 2009 9e
    Premier League
  • 2010 17e
    Premier League
  • 2011 20e
    Premier League
  • 2012 3e
    Championship
  • 2013 10e
    Premier League
  • 2014 13e
    Premier League
  • 2015 12e
    Premier League
  • 2016 7e
    Premier League
  • 2017 11e
    Premier League
  • 2018 13e
    Premier League
  • 2019 10e
    Premier League
  • 2020 16e
    Premier League
  • 2021 6e
    Premier League
  • 2022 7e
    Premier League
  • 2023 14e
    Premier League

In 1992 invoering van de Premier League en opheffing van de Fourth Division; in 2004 opheffing van de First, Second en Third Division.

Seizoensresultaten vanaf 1971 bewerken

Seizoensresultaten 1970-heden
Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch
1970–1971 20 22 First Division 42 10 14 18 47–60 34
1971–1972 14 22 First Division 42 12 12 18 47–51 36
1972–1973 6 22 First Division 42 17 12 13 67–53 46
1973–1974 18 22 First Division 42 11 15 16 55–60 37
1974–1975 13 22 First Division 42 13 13 16 58–59 39
1975–1976 18 22 First Division 42 13 10 19 48–71 36
1976–1977 17 22 First Division 42 11 14 17 46–65 36
1977–1978 20 22 First Division 42 12 8 22 52–69 32
1978–1979 5 22 Second Division 42 18 14 10 70–39 50
1979–1980 7 22 Second Division 42 20 7 15 54–43 47
1980–1981 1 22 Second Division 42 28 10 4 79–29 66
1981–1982 9 22 First Division 42 14 16 12 66–57 58
1982–1983 8 22 First Division 42 20 4 18 68–62 64
1983–1984 9 22 First Division 42 17 9 16 60–55 60
1984–1985 16 22 First Division 42 13 12 17 51–68 51
1985–1986 3 22 First Division 42 26 6 10 74–40 84
1986–1987 15 22 First Division 42 14 10 18 52–67 52
1987–1988 16 21 First Division 40 9 15 16 40–52 42
1988–1989 19 20 First Division 38 10 8 20 37–62 38
1989–1990 7 24 Second Division 46 20 12 14 80–57 72
1990–1991 2 24 Second Division 46 24 15 7 60–34 87
1991–1992 22 22 First Division 42 9 11 22 37–59 38
1992–1993 2 24 Second Division 46 26 10 10 81–41 88
1993–1994 13 22 Premier League 42 13 13 16 47–58 52
1994–1995 14 22 Premier League 42 13 11 18 44–48 50
1995–1996 10 20 Premier League 38 14 9 15 43–52 51
1996–1997 14 20 Premier League 38 10 12 16 39–48 42
1997–1998 8 20 Premier League 38 16 8 14 56–57 56
1998–1999 5 20 Premier League 38 16 9 13 46–53 57
1999–2000 9 20 Premier League 38 15 10 13 52–53 55
2000–2001
details
15 20 Premier League 38 10 12 16 45–50 42 25.697
2001–2002
details
7 20 Premier League 38 15 8 15 48–57 53 31.358
2002–2003
details
18 20 Premier League 38 10 12 16 42–59 42 58.336
2003–2004
details
4 24 First Division 46 19 17 10 67–45 74 31.167
2004–2005
details
6 24 Championship 46 21 10 15 66–56 73 27.403
2005–2006
details
9 20 Premier League 38 16 7 15 52–55 55 33.743
2006–2007
details
15 20 Premier League 38 12 5 21 35–59 41 34.719
2007–2008
details
10 20 Premier League 38 13 10 15 42–50 49 34.601
2008–2009
details
9 20 Premier League 38 14 9 15 42–45 51 33.700
2009–2010
details
17 20 Premier League 38 8 11 19 47–66 35 33.683
2010–2011
details
20 20 Premier League 38 7 12 19 43–70 33 33.404
2011–2012
details
3 24 Championship 46 24 14 8 81–48 86[2] 30.923
2012–2013
details
10 20 Premier League 38 12 10 16 45–53 46 34.720
2013–2014
details
13 20 Premier League 38 11 7 20 40–51 40 34.197
2014–2015
details
12 20 Premier League 38 12 11 15 44–47 47 34.846
2015–2016
details
7 20 Premier League 38 16 14 8 65–51 62 34.910
2016–2017
details
11 20 Premier League 38 12 9 17 47–64 45 56.972
2017–2018 13 20 Premier League 38 10 12 16 48–68 42 56.885
2018–2019 10 20 Premier League 38 15 7 16 52–55 52 58.336
2019–2020 16 20 Premier League 38 10 9 19 49–62 39 44.155
2020–2021 6 20 Premier League 38 19 8 11 62-47 65 59.736
2021–2022 7 20 Premier League 38 16 8 14 60-51 56 58.513
2022–2023 14 20 Premier League 38 11 7 20 42-55 40 62.462

West Ham in Europa bewerken

  Zie Lijst van Europese wedstrijden van West Ham United FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

West Ham United FC speelt sinds 1964 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. De editie die West Ham United heeft gewonnen is dik gedrukt:

2015/16, 2016/17, 2021/22, 2023/24
2022/23
1964/65, 1965/66, 1975/76, 1980/81
1999/00, 2006/07
1999

Bekende (oud-)Hammers bewerken

Spelers bewerken

  Zie Lijst van spelers van West Ham United FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Speler van het Jaar (Hammer of the Year) bewerken

Trainers bewerken

  Zie Lijst van trainers van West Ham United FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Varia bewerken

  • Steve Harris (oprichter en bassist van Iron Maiden) had de kans prof te worden bij West Ham United, maar verkoos een muziekcarrière.[bron?] Een gouden zet zo bleek. Steve is nog steeds een enorme supporter van West Ham en voetbalt in zijn vrije tijd. De zweetbandjes die hij om zijn pols draagt tijdens optredens, dragen naast zijn naam ook de clubkleuren van West Ham. Het logo van de voetbalclub staat op zijn basgitaar.[3]

Externe link bewerken

Zie de categorie West Ham United FC van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.