Hoofdmenu openen

Instorting van het World Trade Center

instorting van het World Trade Center in New York op 11 september 2001
Twin Towers van het World Trade Center gezien vanuit het oosten, voor en na instorting van de South Tower

De Twin Towers van het World Trade Center in New York stortten in bij de terroristische aanslagen op 11 september 2001 nadat twee door terreurorganisatie al-Qaida gekaapte Boeings 767 door de kapers in de 110 verdiepingen tellende torens gevlogen werden. Bij de aanslagen op het World Trade Center kwamen in totaal 2.763 mensen om het leven, inclusief passagiers en kapers. 1.643 lichamen werden reeds geïdentificeerd.[1][2] Een derde vliegtuig stortte neer op het Pentagon en een vierde vloog richting Witte Huis, maar stortte voortijdig neer nabij Shanksville: United Airlines-vlucht 93.

De torens bezweken onder de berokkende schade door de twee passagiersvliegtuigen - American Airlines-vlucht 11 en United Airlines-vlucht 175 - waarbij respectievelijk de oostzijde van de South Tower en de zuidzijde van de North Tower - voorzien van radio- en televisieantenne - als eerste inzakten. Het tijdsbestek tussen beide instortingen bedroeg 29 minuten; de South Tower stortte in om 9:59 uur, de North Tower om 10:28 uur. Het Marriott World Trade Center, dat aan de voet van het complex werd omsloten door de Twin Towers, werd geheel verpletterd. In de vooravond stortte het 7 World Trade Center in als gevolg van toegebrachte schade na de neergang van de naastgelegen North Tower. Het 4 World Trade Center, 5 World Trade Center en 6 World Trade Center - de zwarte gebouwen aan de voet van het complex - liepen onherstelbare schade op en werden gesloopt.

De complete verwoesting van de Twin Towers van het World Trade Center voltrok zich in een tijdspanne van 1:42 uur en was een progressieve instorting, ook wel pancake collapse. In geval van progressieve instorting faalt een primair constructie-element, waardoor aangrenzende structurele elementen het begeven en structureel falen wordt veroorzaakt.[3] Een jaar na de aanslagen concludeerde Federal Emergency Management Agency (FEMA) dat het structureel falen van de Twin Towers tot stand kwam wegens "de impact van de vliegtuigen, resulterend in lokaal verval" en vervolgens door "gesmolten staal dat de structuur onherstelbaar verzwakte".[4]

Aanval op het World Trade CenterBewerken

  Zie Terroristische aanslagen van 11 september 2001 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
 
World Trade Center na inslag van United Airlines-vlucht 175

In de ochtend van 11 september 2001 werden vier passagiersvliegtuigen gekaapt met als doel vier afzonderlijke doelwitten aan te vallen. Twee vliegtuigen boorden zich in de Twin Towers van het World Trade Center in Lower Manhattan in New York.

De eerste inslag vond plaats om 8:46 uur plaatselijke tijd (UTC-5), waarbij de noordzijde van de North Tower van het World Trade Center (WTC 1) werd geraakt door American Airlines-vlucht 11 aan een snelheid van 710 km/u.[5] 9/11, een documentaire van de broers Jules en Gédéon Naudet over een lokaal brandweerkorps, kon enkele seconden na impact de ontploffing van het vliegtuig registreren.[6][7] Tussen de 93e en 96e verdieping was de kern van het gebouw volledig verwoest, waardoor de last werd gedragen door onderliggende verdiepingen.

 
Inslagzones van American Airlines-vlucht 11 (links) en United Airlines-vlucht 175 (rechts); perimeter (buitenste vlak) en kern (liften en trappenhuizen)

Een kwartier na de eerste inslag boorde United Airlines-vlucht 175 zich om 9:03 uur - komende vanuit het zuidwesten - in de zuidzijde van de South Tower van het World Trade Center (WTC 2). In tegenstelling tot de eerste inslag was het vliegtuig in strak dalende lijn en werd in duikvlucht een snelheid gehaald van 870 km/u.[5]

Het vliegtuig raakte de zuidelijke façade in de rechterhoek, waardoor de oostvleugel werd gepenetreerd en het aftakelingsproces werd versneld. Het gewicht van de bovenliggende verdiepingen in de North Tower werd anders verdeeld omdat het gebouw hoger en centraler werd geraakt, waardoor tevens de belasting langer werd gedragen.[8]

Behalve de westelijke façade was de South Tower compleet verwoest tussen de 77e en 85e verdieping.[8]

Volgens het National Institute of Standards and Technology (NIST), verantwoordelijk voor het onderzoek naar bouwtechnische fouten die resulteerden in aanzienlijk verlies van mensenlevens, was in de North Tower sprake van een verspreiding van 10.000 gallon aan kerosine (37.860 liter), waardoor het aannemelijk is dat naast structurele beschadiging ook kantoormeubilair en apparatuur werd verwoest.[9] Zware brand ondermijnde nadien de kracht van de stalen draagconstructie van zowel de perimeter als de kern van de torens.[10]

Het speciale liftsysteem van de Twin Towers, uitgerust met "skylobbies", werd in beide gebouwen verwoest en ter hoogte van de inslagzone was slechts een trappenhuis aan de westzijde van de South Tower nog toegankelijk. Men kon de North Tower dus niet meer verlaten indien men zich in of boven de inslagzone bevond, maar ook aan de andere zijden van de South Tower kon men het gebouw als zodanig niet meer verlaten.[11][12] 14 mensen slaagden er in de South Tower te verlaten via het beschikbare trappenhuis ("Stairwell A"), onder wie Stanley Praimnath, terwijl velen niet op de hoogte waren dat het trappenhuis nog operationeel was.[13]

In de North Tower verspreidde het vuur zich later tot het restaurant Windows on the World, waar men stierf door asfyxie vanwege rookinademing.[14]

Verval en instortingBewerken

Progressieve instortingBewerken

 
Initiëring van instorting North Tower; buigmoment van gebinten tussen perimeter (links) en kern

Structurele ontaardingBewerken

In het onderzoeksrapport van NIST wordt vermeld dat beide gebouwen in zodanige mate uitbrandden dat bepaalde verdiepingen uiteindelijk bezweken, waaronder vrijwel alle hogere verdiepingen van de South Tower vanaf 9:37 uur, een halfuur na inslag.[15] Later werd melding gemaakt van de verslechterende toestand van de gebouwen door de luchtvaarteenheid van het New York City Police Department. Men begon in beide gebouwen te evacueren omstreeks 9:52 uur, toen brandweerlui vaststelden dat verschillende onderdelen "van het gebouw [South Tower] vielen".[15]

Nadat de vliegtuigen de gebouwen binnenvlogen, maar voordat de gebouwen instortten, bestonden de kernen van beide torens uit drie verschillende secties. Boven en onder de impactzones bestonden de kernen uit in wezen twee ingelaste, stalen buizen; het staal in die zones was onbeschadigd en had geen significante verhitting ondergaan. Het gedeelte ertussen had echter aanzienlijke schade opgelopen en hoewel niet warm genoeg om het te smelten, verzwakte het vuur desondanks het constructiestaal. De torens geraakten op een verschillende manier in verval. De toestand van de South Tower verslechterde sneller omdat het hoekige raakpunt van het vliegtuig ervoor zorgde dat oostelijke en zuidelijke perimeterkolommen alsmede het gedeelte ertussen - vloergebinten, spanten of andere structurele ondersteuning - zwaarder werden belast en gravitatie moeilijker kon worden verdeeld. In de North Tower was alleen de kern zwaar beschadigd, echter zou de kern deze secties in het laatste stadium van zijn verval alsnog beïnvloeden; met name wegens het momentum van zijn progressieve instorting waarbij verdiepingen razendsnel op elkaar vielen.

NIST concludeerde dat de impact van de vliegtuigen de kern van de North Tower doorsneed en ten dele de kern van de South Tower, maar ook dat afgescheiden warmte-isolatie en breed verspreide kerosine over meerdere verdiepingen de structuur van de torens nog meer verzwakte.[10] Een ongebruikelijk grote hoeveelheid kerosine - die temperaturen van wel 1.000 graden Celsius bereikte - verzwakte de kern en de perimeter resulterend in afnemende brandwerendheid. Zwaar beschadigde verdiepingen zakten in of werden naar binnen getrokken, inwaartse buiging van de perimeterkolommen en falen van de zuidelijke façade van de North Tower en oostzijde van de South Tower veroorzakend, waarna de progressieve ineenstorting van beide torens zou worden geïnitieerd.[10]

InitiëringBewerken

 
7 World Trade Center na de instorting van de Twin Towers
 
Ruïnes van Marriott World Trade Center en South Tower

In beide torens, vooral in de North Tower, werden de kernkolommen langzaam verpletterd en moest een kruipdeformatie uit bovenliggende verdiepingen worden doorstaan. Ten aanzien van de South Tower waren kernkolommen slechts wankel in het zuiden en oosten van het gebouw.[16] Hoewel het bovenste gedeelte naar beneden dreigde te komen, verdeelden zware horizontale steunbalken, functionerend als gebinte teneinde door potentiële windbelasting veroorzaakte structurele onbalans van de perimeterkolommen kon worden tegengegaan, in eerste instantie het gewicht naar de kern van de gebouwen. De gebinten of steunbalken verhitten, verbogen en knakten echter per getroffen verdieping en dat in beide gevallen. In het geval van de South Tower zorgde dit ervoor dat de oostelijke façade, waarop de meeste belasting rustte, verboog en vervolgens kantelde - zoals te zien is tijdens de instorting - waarna de last van bovenaf terug werd overgedragen aan de falende kern en de progressieve structurele instorting werd geïnitieerd.[17]

Volgens ingenieurs konden de Twin Towers in staat worden geacht om de aanslagen te overleven, maar bezweken de torens op een verschillende manier door toedoen van zware brand. Perimeter en kern - althans de verzwakking van stalen kolommen in beide secties - oefenden invloed op elkaar uit doordat het gedeelte ertussen zich als zwakke schakel openbaarde; de steunbalken of gebinten. In de South Tower vond een inzakking plaats van het oostelijke gebinte tussen de kern en de perimeter - inclusief het meesleuren van het exterieur, namelijk pilaren gemaakt van aluminium -, waardoor de inwaartse beweging van de perimeterkolommen tot stand kwam. In het geval van de North Tower bezweken louter de kernkolommen onder verhitting, zwakke verdeling van gravitatie en belasting, waardoor gebinten en perimeterkolommen - hoewel in de North Tower beter beschermd - het begaven onder druk van de kern en de zuidelijke kant van het gebouw op dezelfde manier in- en voorwaarts boog als de oostelijke kant van de South Tower en met vergelijkbare gevolgen.[17]

De South Tower stortte in om 9:59 uur, de North Tower om 10:28 uur. Tijdens de instortingen ontwikkelde zich een paddenstoelwolk; een sequentie van explosies die werd veroorzaakt door op elkaar vallend puin. De vallende massa zorgde voor compressie van lucht en dwong puin uit de ramen omdat de onderliggende verdiepingen achter elkaar faalden.[10] Enkele gebouwen in de omgeving werden hierdoor getroffen, waaronder het World Financial Center - met name het Three World Financial Center - en het Deutsche Bank Building.[18][19] Laatstgenoemde werd na tien jaar ontmanteld en gesloopt.[20]

Het Marriott World Trade Center - het hotel aan de voet van het complex dat na de bomaanslag op het World Trade Center op 26 februari 1993 structureel werd verstevigd wegens zware beschadiging - werd aanvankelijk in twee stukken terneergedrukt door de instorting van de South Tower, waarna de ineenstorting van de North Tower het gebouw compleet vernielde.[21] Het 7 World Trade Center, het wijnrode gebouw ten noorden van de Twin Towers, stortte in de namiddag op dezelfde manier in als de Twin Towers na opgelopen schade vanwege de ineenstorting van de North Tower. Als gevolg van de instorting van het 7 World Trade Center werd het naburige Verizon Building zwaar getroffen, maar dit gebouw uit 1927 kon worden gered.[22]

AnalysesBewerken

Instorting van South- en North TowerBewerken

 
Inslagzones van de Twin Towers, North Tower (rechts) en South Tower

InstortingsprocesBewerken

Beide gebouwen vielen symmetrisch naar beneden, hoewel er ook sprake was van enige kanteling van het bovenliggende gedeelte en considerabele doorbraak van bouwelementen naar buiten toe. In beide gevallen faalde het gedeelte van het gebouw dat door de vliegtuigen was beschadigd, waardoor de verdiepingen boven de impactzone op de onbeschadigde structuur eronder vielen.

Perimeterkolommen werden verzwakt door verhitting en terwijl ze inzakten, trokken ze de buitenmuren naar binnen. Terwijl de instorting vorderde werkte stof en puin op verschillende verdiepingen zich een weg naar buiten onder impuls van de voortschrijdende vernietiging, veroorzaakt door thermiek vanuit de bovenliggende verdiepingen. Beide gebouwen raakten gemiddeld na tien seconden algeheel het grondoppervlak.[23][24]

Tijdens de ineenstorting bleven grote delen van de perimeterkolommen en mogelijks de kernen zonder enige zijdelingse steun achter, waardoor ze naar buiten geduwd werden door een toenemende stapel puin. Het resultaat was dat de buitenmuren (exterieur of hoeksteen) zich ruim verspreidden en andere, naburige gebouwen raakten. Verbindingen tussen interieur en exterieur braken af, waardoor veel panelen willekeurig verspreid lagen.[25]

Een analyse van NIST toont aan dat het staalskelet van kernkolommen uit lagere verdiepingen hooguit 25 seconden bleef overeind staan, zoals ook duidelijk te zien was na de instorting van de North Tower toen een stalen fragment enkele seconden boven het puin van het gebouw uitstak. Dat laatste was een bewijs dat het staal van de kern sterker was dan het staal van de omtrek of perimeter. Vanaf de impactzone duurde het falen van de kern dus langer dan het falen van de perimeter.[26] Na de instorting van de torens bleef voornamelijk rechtstaand, geprefabriceerd staal van de perimeter over.

BrandwerendheidBewerken

Na de aanslagen verdiepten ingenieurs van de American Society of Civil Engineers (ASCE) zich in het structureel falen van de Twin Towers. Een analyse van ASCE toont aan dat vrijwel alle kern- en perimeterkolommen in de omgeving van de getroffen verdiepingen door oververhitting hun draagkracht verloren en de gebouwen als zodanig waren gedoemd om in te storten. De oorzaak was volgens ASCE een consequentie van langdurig verwarmen van de kern- en perimeterkolommen, die zeer hoge temperaturen moesten weerstaan. Verhitting bracht deformatie van kruip teweeg, resulterend in buiging of knikken van perimeter- en kernkolommen. Kruip heeft doorgaans een funeste invloed op het draagvermogen van een constructie. Het smeltpunt van staal is ongeveer 1500 graden Celsius. Normale branden met koolwaterstof genereren temperaturen tot ongeveer 1100 graden Celsius.

NIST rapporteerde maximale temperaturen van ongeveer 1000 graden Celsius in het World Trade Center. Indien staal temperaturen van 1000 graden Celsius bereikt, neemt de sterkte af tot ongeveer 10 procent van de waarde van de kamertemperatuur. Staal dat onbeschermd is, als de brandwerendheid is verdreven, kan een zeer hoge temperatuur bereiken binnen de tijdsperiode dat branden zich verspreiden. Aldus werd verbuiging van ondersteunende bouwelementen met ontbrekende vuurvastheid van materialen verwacht onder de vuurintensiteit en duur waargenomen door NIST.[27]

Een vuurzee die werd veroorzaakt door kerosine had als gevolg dat constructiestaal werd blootgesteld aan temperaturen van meer dan 800 graden Celsius. Het verhittingsproces werd volgens ASCE versneld door verlies van thermische isolatie.[28] Iets meer dan de helft van de perimeter- en kernkolommen in de kritieke verdiepingen konden het gewicht van bovenaf niet langer dragen dan uiteindelijk geconstitueerde tijd, waardoor het bovenste gedeelte stelselmatig naar beneden kwam. In het geval van de South Tower gebeurde dat 56 minuten na inslag, in de North Tower bezweek de constructie na 1:42 uur. Het onderliggende gedeelte was in beide gevallen niet in staat het gewicht op te vangen.

Beschadigde verdiepingen desintegreerden, waarbij het falen van de verbindingen tussen gebinten en kolommen gepaard ging met verbuiging van de perimeter- en kernkolommen en een algehele knikbeweging van het stalen frame van de gebouwen. Het bovenste gedeelte kwam volgens ASCE klem te zitten in een verlaten gedeelte van de ingelaste, stalen structuur. Het onderliggende gedeelte werd opnieuw beïnvloed door een progressief en massaal falen aan een hogere snelheid. Beide wolkenkrabbers van het World Trade Center waren ontworpen voor trotsering van een ingeslagen Boeing 707, maar niet voor de impact van een Boeing 767, wat evenwel het geval was bij de aanslagen.[28]

StaalanalyseBewerken

Metallurgisch onderzoek door Federal Emergency Management Agency (FEMA) reveleerde dat de materiaaleigenschappen van de verschillende staalsoorten gebruikt voor constructie van de Twin Towers van het World Trade Center, noodzakelijk voor het modelleren van de impact van de vliegtuigen, consistent waren met de specificaties die in de bouwplannen waren vereist. Het staal van het frame en het perliet van de kernkolommen waren microstructureel. Sterkere staalsoorten in de perimeterkolommen werden geblust. Noch tests met hoge snelheid noch teruggevonden componenten brachten enig uitsluitsel over broos falen. Materiaaleigenschappen aangaande brandwerendheid waren consistent met regulier constructiestaal.

 
World Trade Center na de aanslagen

FEMA bestudeerde tevens de instorting van beide torens. Na inslag van American Airlines-vlucht 11 was de North Tower aanvankelijk in staat de belasting te verdelen onder de resterende elementen om een stabiele toestand te handhaven. Deze terugkeer naar een stabiele conditie blijkt ook uit het feit dat de structuur 1:42 uur in beschadigde toestand bleef staan. De globale sterkte van de structuur was echter ernstig aangetast.[29]

Hoewel de structuur mogelijk in deze verzwakte toestand voor onbepaalde tijd had kunnen blijven staan, had deze sinds de inslag een beperkt vermogen om extra belasting te weerstaan en zou deze mogelijk zijn ingestort als gevolg van zware belasting, veroorzaakt door hevige windkracht of aardbevingen. Volgens het agentschap is het plausibel dat de North Tower extra belasting en schade heeft ondervonden als gevolg van het instorten van de South Tower. De precieze omvang van dergelijke schade is niet bekend, maar omvatte waarschijnlijk gebroken raam- en gevelelementen langs de zuidelijke façade van het gebouw - alwaar het puin van de South Tower zich bevond. De eerste gebeurtenis was volgens FEMA voldoende ernstig om ineenstorting te veroorzaken, namelijk de vuurzee na de impact van American Airlines-vlucht 11.[29]

Constructie van de Twin TowersBewerken

  Zie World Trade Center (1973-2001)#Constructie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
 
Resterende perimeterkolommen South Tower

Hoewel de gebouwen werden ontworpen om enorme statische last te doorstaan, boden ze weinig weerstand tegen het gedeelte boven de beschadigde verdiepingen. Constructiesystemen reageren heel anders op statische en dynamische belastingen, maar in het geval van de Twin Towers werd genoeg energie geproduceerd om een niet te stoppen instorting te starten.

De Twin Towers, gebouwd van 1966 tot 1973 en opgeleverd in april 1973, werden ontworpen als ingelaste stalen structuren. Bovendien had architect Minoru Yamasaki hoogtevrees, waardoor hij koos voor smalle ramen.[30] Talrijke geprefabriceerde stalen "perimeterkolommen" zorgden voor een groot deel van de sterkte en zwaartekrachtbelasting van de constructie, net als de stalen kolommen van de kern. Boven de 10e verdieping bevonden zich 59 perimeterkolommen langs elk vlak van het gebouw en in de kern bevonden zich langs elk vlak nog eens 47 zware, stalen "kernkolommen". Alle liften en trappenhuizen bevonden zich in de kern, waardoor een grote kolomvrije ruimte overbleef tussen de kern en de perimeter die werd overbrugd met geprefabriceerde vloerbedekking. Gebinten of steunbalken bevonden zich tussen de kern en de perimeter en dat in beide gebouwen. Het innovatieve systeem werd bedacht door civiel ingenieur Leslie E. Robertson.[31]

De vloeren bestonden uit 10 cm dikke betonnen platen en een raster van spanten ondersteunde de vloeren met dwarsverbindingen op de betonplaat voor composiet.[32] De spanten hadden een lange overspanning van 18 meter en een korte van 11 meter. De spanten verbonden de perimeterkolommen met weer alternatieve kolommen. De vloeren waren verbonden met platen met elastische dempers, waardoor de gebouwen een zware wind konden weerstaan.[32]

Beide torens bevatten steunbalken tussen de 107e en 110e verdieping, bestaande uit zes balken langs de lange as van de kern en vier langs de korte as. Dit systeem maakte een geoptimaliseerde verdeling van de belasting mogelijk tussen de perimeterkolommen en de kern, met verbeterde prestaties tussen de verschillende materialen van flexibel staal en hard beton - een samenballing van de kern -, wat ook grotendeels de radio- en televisieantenne op de North Tower ondersteunde.[33]

Instorting van 7 World Trade CenterBewerken

  Zie 7 World Trade Center voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Brand na instorting North TowerBewerken

 
7 World Trade Center, het wijnrode gebouw, in 2000
 
Kolom 79 (omcirkeld) initieerde de instorting van 7 World Trade Center

Het 7 World Trade Center raakte zwaar beschadigd na de instorting van de North Tower. De zuidelijke façade van de 47 verdiepingen tellende en trapeziumvormige toren brandde in de namiddag uit, met als resultaat massaal structureel falen ongeveer 7 uur na de neergang van de North Tower om 17:20 uur lokale tijd.[34][35] De branden in het 7 World Trade Center werden ontstoken als gevolg van de impact van puin door de ineenstorting van de North Tower, die 110 meter ten zuiden van het gebouw gesitueerd was - Six World Trade Center (dat geheel werd verpletterd) scheidde de wolkenkrabbers van elkaar.

Puin veroorzaakte structurele schade aan de zuidwestelijke façade van het 7 World Trade Center, in het bijzonder tussen verdiepingen 7 en 17. De noordelijke façade die is te zien op de eerste foto, was onaangetast van buitenaf. De branden werden op minstens 10 verdiepingen ontstoken; alleen de branden op verdiepingen 7 tot 9 en op verdiepingen 11 tot 13 wakkerden verder aan en duurden tot de tijd van instorting.[35]

Het lijkt er volgens FEMA niet op dat de ineenstorting van de North Tower op significante wijze het dak of de oost-, west- en noordgevel van de toren heeft beïnvloed. Er was echter de toegebrachte schade aan de zuidwestelijke hoek van de toren, met name ter hoogte van de verdiepingen 8 tot 20, 24, 25 en 39 tot 46.[36]

Verspreiding van de brand was volgens het NIST samenhangend met gewone branden. Indien er een watervoorziening voor het automatische sprinklersysteem beschikbaar was geweest en het sprinklersysteem op de juiste manier werd gebruikt, is het zeer waarschijnlijk dat de branden in het 7 World Trade Center onder controle konden worden gehouden en de ineenstorting als dusdanig had voorkomen kunnen worden. Het broodnodige water of de toevoer was echter afwezig.[37]

InitiëringBewerken

Uiteindelijk bereikten de branden de noordoostelijke zone van het gebouw. De sequentie die de globale ineenstorting van het 7 World Trade Center veroorzaakte, betekende het begin van het knikken of buigen van een centraal gelegen kritieke stalen binnenkolom in die omgeving. De bewuste kolom (nr. 79, zie foto) ter hoogte van de 14e verdieping was niet meer ondersteund nadat door brand veroorzaakte schade leidde tot een opeenstapeling van lokaal falen. Het knikken van deze specifieke kolom leidde tot een verticaal falen tot aan het dak en leidde tot het knikken van aangrenzende binnenste kolommen ten zuiden van de verzwakte kolom.[37]

Het penthouse linksboven op het dak (rechtsboven kolom nr. 79, zie foto 2) stortte van buitenaf gezien als eerste in en sleurde vervolgens de rest van het gebouw mee.[35] Ondersteunende bouwelementen zoals spanten en liggers speelden volgens FEMA in tegenstelling tot de Twin Towers geen belangrijke rol bij de ineenstorting.[36]

De schade door het puin van de North Tower heeft dan weer weinig effect gehad op het initiëren van de ineenstorting van het gebouw. Het 7 World Trade Center had in eerste instantie schade weerstaan die resulteerde in doorsnijding van de zeven buitenste kolommen, en heeft vervolgens branden doorstaan op verschillende verdiepingen en dit gedurende bijna zeven uur.[35]

FEMA maakte net als het NIST in zijn analyse gewag van een gebrekkig sprinklersysteem, en ontdekte voorts dat het gebouw slechts tot op de 5e verdieping was beschermd.

Geen van de ruimtes met elektrische apparatuur in het gebouw was beschermd tegen zware brand. Het sprinklersysteem in de toren was resistent voor "lichte dreiging".[36]

Het puin beschadigde het vuurbestendige materiaal dat werd aangebracht op de stalen kolommen en liggers, maar dan louter in de buurt van de structurele schade door de ineenstorting van de North Tower. Die zone was ver verwijderd van de geknikte kolom (nr. 79, zie foto) die de instorting initieerde. Volgens het NIST zou de toren ook zonder de schade zijn ingestort door branden met dezelfde kenmerken als die op 11 september 2001.[35]

NasleepBewerken

 
The Sphere (centraal) na de instorting van de Twin Towers

Bij de instorting van de Twin Towers vielen 2.753 burgerlijke slachtoffers. Ingeborg Lariby is het enige Nederlandse slachtoffer en Patrice Braut het enige Belgische slachtoffer.[1][38][39] Voorts kwam een grote hoeveelheid asbest uit de torens vrij, waardoor een significant aantal slachtoffers en hulpverleners jaren later stierven aan asbestkanker.[40][41] Ook traden andere langetermijneffecten van de aanslagen op, zoals de World Trade Center-hoest en verhoogde niveaus van astma, sinusitis, refluxziekte en posttraumatische stressstoornis.[42][43] De ineenstorting van de Twin Towers van het World Trade Center veroorzaakte enorme stofwolken die Manhattan dagenlang bedekten. Manhattan werd opnieuw "ademveilig" verklaard door United States Environmental Protection Agency op 18 september 2001.[44]

Het ruimen van puin op en rond alsmede het leeghalen van de locatie - waarna het bouwproces van het nieuwe complex een aanvang nam - duurde acht maanden. St. Nicholas Greek Orthodox Church werd compleet verwoest, maar wordt heropgebouwd op de locatie van het nieuwe World Trade Center. The Sphere van beeldhouwer Fritz Koenig, dat op Austin J. Tobin Plaza tussen het originele World Trade Center stond, werd in zwaarbeschadigde toestand geborgen en dient nu als monument in Liberty Park.[45]

Momenteel wordt op de World Trade Center site een nieuw complex opgetrokken ter vervanging van de verwoeste gebouwen. Het One World Trade Center, het hoofdgebouw van het nieuwe complex, werd ingehuldigd op 3 november 2014. De voltooiing van het nieuwe complex wordt verwacht in 2022, na de bouw van het Two World Trade Center.[46][47]

Zie ookBewerken

Bronnen en referentiesBewerken