Peter Van der Heyden

Belgisch voetballer

Peter Van der Heyden (Aalst, 16 juli 1976) is een Belgisch voormalig betaald voetballer die rond de eeuwwisseling bekend werd als aanvallende linksachter van SC Eendracht Aalst en vooral Club Brugge. Met Club Brugge won hij twee Belgische landstitels en twee Bekers.

Peter Van der Heyden [1]
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonlijke informatie
Bijnaam De Peet
Geboortedatum 16 juli 1976
Geboorteplaats Aalst, België
Lengte 183 cm
Positie Linksachter 1
Centrale verdediger 2
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 2016
Jeugd
1985–1994 Vlag van België KSC Lokeren
Senioren *
Seizoen Club W (G)
1994–1998
1998–2000
2000–2005
2005–2008
2008–2010
2010–2011
2011–2012
2012–2016
Vlag van België Denderleeuw
Vlag van België Eendracht Aalst
Vlag van België Club Brugge
Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
Vlag van Duitsland Mainz 05
Vlag van België Club Brugge
Vlag van België Beerschot AC
Vlag van België Knokke FC
63(5)
57(6)
150(8)
43(0)
25(1)
35(1)
33(0)
Interlands **
2001–2007 Vlag van België België 21(1)

* Bijgewerkt op 30 maart 2018
** Bijgewerkt op 21 januari 2010
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Van der Heyden kwam verder ook uit voor VfL Wolfsburg en Mainz 05 in Duitsland en opnieuw in België voor Beerschot AC. Hij was profvoetballer tussen 1998 en 2012. In 2016 zette Van der Heyden een punt achter zijn spelerscarrière bij Knokke op amateurniveau. Van der Heyden verzamelde 21 caps in het Belgisch voetbalelftal en maakte deel uit van de selectie voor het WK 2002.

ClubcarrièreBewerken

Doorbraak bij Club BruggeBewerken

Peter Van der Heyden speelde eerst op amateurniveau voor FC Denderleeuw in het seizoen 1997/1998. Het jeugdproduct van KSC Lokeren debuteerde op 22-jarige leeftijd bij toenmalig eersteklasser Eendracht Aalst, waar hij een defensie vormde met onder anderen Geoffrey Claeys, Georges Arts en David Van Hoyweghen.[2] Na twee jaar vertrok hij ietwat verrassend naar Club Brugge om er Vital Borkelmans als linksachter te vervangen.[3] Hij zou vijf seizoenen voor Brugge spelen. In die vijf seizoenen had de Aalstenaar acht doelpunten gemaakt. Op de korte termijn leek hij wel een kopie van Borkelmans, die elf jaar voor Brugge uitkwam.

In 2002 won Van der Heyden met de Beker, tegen Excelsior Moeskroen, zijn eerste trofee.[4] Van der Heyden viel, nog meer dan verdedigend, op met aanvallende impulsen en strakke voorzetten en werd onvervangbaar. De Brugse achterhoede werd Vlaams na het vertrek van de Congolees Hervé Nzelo-Lembi en vóór de komst van de Tsjech David Rozehnal: twee Oost-Vlaamse vleugelbacks; Aalstenaar Van der Heyden en Eeklonaar Olivier De Cock, en twee Vlaamse centrale verdedigers; West-Vlaming Birger Maertens en Antwerpenaar Philippe Clement. Het kwartet werd onder leiding van de Noorse trainer Trond Sollied kampioen in 2003. In de zomer van 2003 kreeg Van der Heyden er met de Serviër Ivan Gvozdenović een te duchten concurrent bij, maar hij hield Gvozdenović al bij al eenvoudig achter zich in de pikorde toen bleek dat Van der Heyden zijn vormpeil zeer hoog kon houden.[5] Gvozdenović werd toen vaker opgesteld als linkshalf.

Ik wil niet hautain overkomen, maar tussen 2000 en 2005 was Club onder het sportieve bewind van Trond Sollied bij manier van spreken onverslaanbaar. Onze groep dwong heel veel respect af en speelde bovenal zeer goed voetbal. De [bekerfinale] tegen Moeskroen [bijvoorbeeld] was voor ons eigenlijk [een niemendalletje]

— Peter Van der Heyden over zijn eerste periode bij Club Brugge onder Trond Sollied, in 2015 [6]

Aangezien hij aanvallend nauw betrokken werd, vond Van der Heyden veelal Ivan Gvozdenović, de Sloveen Nastja Čeh of de Roemeen Alin Stoica terug bij het samenspel. Voorjaar 2004 maakte "De Peet", zoals Van der Heyden binnen de ploeg werd genoemd, het vierde doelpunt van Club Brugge in de bekerfinale tegen de "Ivorianen van SK Beveren" (Beveren stelde tien Ivoriaanse spelers op die hun opleiding genoten in de academie van Jean-Marc Guillou). Brugge won de finale met 4–2.[7] Een seizoen later, het laatste van Sollied (tevens de enige trainer die de linksachter heeft gekend tijdens zijn eerste periode bij Club Brugge), werd Club Brugge — net als in 2003 — landskampioen. Van der Heyden, over wie al bekend was dat hij Brugge na het seizoen 2004/05 zou verlaten, speelde niet mee in de titelwedstrijd tegen RSC Anderlecht: zijn Canadese concurrent op linksachter daarentegen, Michael Klukowski, kwam in actie.[8]

Periode in DuitslandBewerken

In de zomer van 2005 vertrok Van der Heyden transfervrij naar VfL Wolfsburg in Duitsland, waar hij met Eric Gerets een Belgische trainer boven zich kreeg. De overgang naar het in de Bundesliga uitkomende VfL Wolfsburg was begin november 2004 reeds beklonken. Van der Heyden had de beslissing genomen om zijn aflopende contract bij Club Brugge niet meer te verlengen om zijn blik te verruimen. Brugge verdiende daardoor geen cent aan de verdediger die toen 2,5 miljoen euro waard was en die zich de voorbije jaren had opgeworpen tot een sterkhouder van het elftal. Van der Heyden ondertekende bij Wolfsburg een contract dat hem tot de zomer van 2008 in Duitsland hield.[9] Zijn eerste seizoen bij Wolfsburg verliep prima voor Van der Heyden: hij speelde 24 Bundesliga-wedstrijden.

Het jaar erna kreeg Klaus Augenthaler de sportieve leiding. De Aalsterse linksback kreeg van Augenthaler in exact de helft van de wedstrijden zijn kans: 18 Bundesliga-wedstrijden. In zijn laatste seizoen verhuisde hij helemaal naar het achterplan onder de nieuwe Duitse trainer: Felix Magath. Zowel onder Augenthaler als onder Magath sukkelde hij bovendien van de ene blessure in de andere.[10]

Van der Heyden kreeg — weliswaar uit tegen leider Bayern München — van Felix Magath nog slechts één keer minuten in de Bundesliga. Hij speelde over het hele seizoen 2007/08 één keer mee: hij maakte negentig minuten vol tegen Bayern (2–1 verlies).[11] Na het aflopen van het contract verliet hij de "Volkswagenclub" en tekende hij bij 1. FSV Mainz.[12] Onder de Noorse trainer Jørn Andersen speelde hij aanvankelijk 17 competitieduels. Het seizoen erna deemsterde hij onder diezelfde Andersen helemaal weg. In de winter van 2009/10 drong hij aan op een vertrek. Daardoor kan zijn transfer naar Mainz als een serieuze tegenvaller worden bestempeld.

Terugkeer bij Club BruggeBewerken

Op 21 januari 2010 keerde Peter Van der Heyden terug naar Club Brugge. Hij tekende een contract voor anderhalf seizoen.[13] Van der Heyden, intussen 35 jaar, eiste opnieuw een basisplaats op — integraal onder de Nederlandse trainer Adrie Koster. Eremetaal won hij ditmaal niet met de club waar hij zijn grootste successen behaalde, maar hij speelde toch 35 competitieduels in nog eens anderhalf jaar bij Club Brugge. Op 29 maart 2011 maakte Club Brugge bekend dat ze de optie in zijn contract niet zouden lichten, waardoor Van der Heyden na dit seizoen de club verliet.[3]

Latere carrièreBewerken

Drie maanden later tekende de bijna 36-jarige Van der Heyden een contract van één jaar bij Beerschot AC, dat evenwel het financiële water aan de lippen zou komen te staan en als KFCO Beerschot-Wilrijk van nul zou moeten beginnen.[14] Van der Heyden kwam tot 33 competitieduels op Het Kiel en zei na het seizoen 2011/12 de eerste klasse én het profvoetbal vaarwel. In 2012 stapte Van der Heyden over naar Knokke FC. Hier sloot hij zijn loopbaan in 2016 op amateurniveau af.[15]

InterlandcarrièreBewerken

Van der Heyden debuteerde voor het nationale team van België in de vriendschappelijke wedstrijd in en tegen Tsjechië op 30 april 2001, net als Timmy Simons. Bij de Rode Duivels had hij grote concurrentie voor de linksbackpositie van onder anderen Nico Van Kerckhoven, Philippe Léonard, Didier Dheedene, Olivier Deschacht, Jelle Van Damme, Thomas Vermaelen en Sébastien Pocognoli. Sinds zijn debuut zat hij 30 keer in de selectie en kwam hij 21 keer in actie voor de Belgen (laatste wedstrijd: Portugal-België op 24 maart 2007). Daarin scoorde hij één keer, op 4 juni 2002 tegen Japan op het WK in Zuid-Korea en Japan. In 2016 vertelde Van der Heyden dat hij de schoen waarmee hij het doelpunt maakte nog altijd in zijn bezit heeft en dat hij deze "altijd zal blijven koesteren".[16]

ClubstatistiekenBewerken

seizoen club land competitie duels goals
1996/97 FC Denderleeuw EH   België Derde klasse 32 3
1997/98 FC Denderleeuw EH   België Tweede klasse 31 2
1998/99 VC Eendracht Aalst   België Eerste klasse 29 4
1999/00 VC Eendracht Aalst   België Eerste klasse 29 2
2000/01 Club Brugge   België Eerste klasse 32 2
2001/02 Club Brugge   België Eerste klasse 25 1
2002/03 Club Brugge   België Eerste klasse 30 1
2003/04 Club Brugge   België Eerste klasse 32 0
2004/05 Club Brugge   België Eerste klasse 30 2
2005/06 VfL Wolfsburg   Duitsland Bundesliga 24 0
2006/07 VfL Wolfsburg   Duitsland Bundesliga 18 0
2007/08 VfL Wolfsburg   Duitsland Bundesliga 1 0
2008/09 1. FSV Mainz 05   Duitsland Bundesliga 17 1
2009/10 1. FSV Mainz 05   Duitsland Bundesliga 8 0
Club Brugge   België Eerste klasse 4 0
2010/11 Club Brugge   België Eerste klasse 31 1
2011/12 Beerschot AC   België Jupiler Pro League 33 0
Totaal 406 19

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  Club Brugge
Landskampioen België 2x 2002/03, 2004/05
Beker van België 2x 2001/02, 2003/04
Belgische Supercup 3x 2002, 2003, 2004

TriviaBewerken

Zie ookBewerken

Club Brugge (mannen) – Belgisch landskampioen voetbal 2002–2003
Doelmannen: 1 Verlinden   · 13 Nemec · 23 Stijnen
Verdedigers: 2 De Cock · 5 Van der Heyden · 6 Clement · 12 De Brul · 22 Van de Ven · 25 Cornelis · 26 Maertens · 28 De Wulf · 30 Špilár
Middenvelders: 3 Simons · 8 Englebert · 10 Ristić · 14 Čeh · 16 Serebrennikov · 21 Hermans · 27 Geraerts · 31 Roelandts · 32 Stoica
Aanvallers: 7 Verheyen · 11 Martens   · 18 Mendoza · 19 Lange · 24 Smolders · 29 Schockaert · 33 Sæternes
Coach: Sollied
Club Brugge (mannen) – Belgisch landskampioen voetbal 2004–2005
Doelmannen: 1 Butina · 13 Verbauwhede · 23 Stijnen
Verdedigers: 2 De Cock · 4 Rozehnal · 5 Van der Heyden · 6 Clement · 15 Špilár · 18 Klukowski · 25 Cornelis · 26 Maertens · 32 Vanaudenaerde
Middenvelders: 3 Simons   · 8 Englebert · 10 Čeh · 11 Blondel · 16 Serebrennikov · 21 Hermans · 27 Provoost · 28 Vlaeminck · 31 Roelandts
Aanvallers: 7 Verheyen · 9 Ishiaku · 14 Balaban · 19 Lange   · 29 Van Tornhout · 30 Victor · 34 Yulu-Matondo
Coach: Sollied