Gaëtan Englebert

Belgisch voetballer

Gaëtan Englebert [uitspraak: 'ɑŋɡləbɛiʀ; 'anglebeir']? (Luik, 11 juni 1976) is een Belgisch voormalig betaald voetballer en huidig sportief directeur en trainer bij Club Luik. Englebert was een box-to-box middenvelder met een groot loopvermogen die in België furore maakte bij Sint-Truidense VV en Club Brugge. Hij speelde 9 interlands voor het Belgisch voetbalelftal.

Gaëtan Englebert
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 11 juni 1976
Geboorteplaats Luik, België
Lengte 179 cm
Positie Centrale middenvelder / Box-to-box middenvelder 1
Rechtshalf 2
Verdedigende middenvelder 3
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 2013
Huidige club Club Luik
Functie Sportief directeur
Jeugd
1986–1987
1987–1996
Vlag van België JS Villers l'Evêque
Vlag van België Club Luik
Senioren
Seizoen Club W (G)
1996–1997
1997–1999
1999–2008
2008–2010
2010–2011
2011–2012
2012–2013
Vlag van België Club Luik
Vlag van België Sint-Truiden VV
Vlag van België Club Brugge
Vlag van Frankrijk FC Tours
Vlag van Frankrijk FC Metz
Vlag van België KVV Coxyde
Vlag van België Club Luik
32(6)
66(4)
257(22)
74(0)
21(0)
18(0)
Interlands
2001–2006 Vlag van België België 9(0)
Getrainde teams
2012–2013
2013–
2016–
2022–
Vlag van België Club Luik (hoofd jeugdopleiding)
Vlag van België Club Luik (sportief directeur)
Vlag van België België –15 (assistent)
Vlag van België Club Luik
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

SpelerscarrièreBewerken

Vroege carrièreBewerken

Englebert debuteerde in 1997 bij Sint-Truiden in eerste klasse. Daarvoor speelde hij bij JS Villers l'Evêque (1986-87) en Club Luik (1987-97).[1] Na een sterk seizoen verhuisde Englebert in 1999 naar de Belgische topclub Club Brugge.[2]

Club BruggeBewerken

De Sollied-jaren: grootste successenBewerken

Gaëtan Englebert groeide bij Club Brugge onder René Verheyen en vooral Trond Sollied uit tot een van de sterkhouders van de ploeg, vooral dankzij zijn enorme loopvermogen.[3][4] De Luikenaar dook vaak op buiten het strafschopgebied en pikte geregeld zijn doelpuntje mee. Hij was vooral een dienende speler en had niet zelden een beslissende pass in huis. Op 28 februari 2001 mocht hij dan ook debuteren voor de Rode Duivels, in de wedstrijd België-San Marino (10-1).[5] Sollied ontwikkelde een succesformule: een "4-3-3 punt naar achteren" opstelling vanuit een tactisch sterke organisatie, met een controlerende driehoek en twee flankaanvallers [6][7] (meestal Gert Verheyen en Andrés Mendoza). Englebert speelde op zijn hoogtepunt aan de rechterkant en deelde het middenveld met Hagelander Timmy Simons en de Sloveense vrije schoppenspecialist Nastja Čeh (die aan de linkerkant speelde). Het weekblad Sport/Voetbalmagazine verwees ooit naar dit Brugse middenveld als de heilige driehoek of de heilige drievuldigheid.[3]

Ondanks het succes met Brugge kon hij nooit echt overtuigen bij de Rode Duivels, waar hij rechts tegen de flank werd geplakt. Niettemin werd Englebert door toenmalig bondscoach Robert Waseige opgeroepen voor het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea, waar hij niet van de bank kwam.[8]

Laatste seizoenen op Jan BreydelBewerken

Gäetan Englebert werd twee keer Belgisch landskampioen en won drie keer de Beker van België met Club Brugge – exclusief onder leiding van Trond Sollied behalve de Beker in 2007 (onder Čedo Janevski). Op 18 september 2002 scoorde hij tegen het Spaanse FC Barcelona op Camp Nou in de groepsfase van de UEFA Champions League. Brugge verloor wel met 3–2.[9] Na het vertrek van Trond Sollied liep het stroef voor Englebert en bij uitbreiding de club als geheel. Simons (PSV) en Čeh (Austria Wien) vertrokken, Sven Vermant (die reeds eerder voor Brugge had gespeeld) en Ivan Leko kwamen. Onder Jan Ceulemans speelde hij zijn vaste stek in de basis kwijt. Begin april 2006 werd clubicoon Ceulemans de laan uitgestuurd na een reeks tegenvallende resultaten (verlies in de topper thuis tegen RSC Anderlecht bleek de druppel).[10]

Pas bij de aanstelling van Emilio Ferrera kon Gaëtan Englebert opnieuw rekenen op een vaste basisplaats als rechtsmidden. Hierdoor kwam hij ook weer in beeld bij de nationale ploeg, na 2 jaar afwezigheid. Op 6 september 2006 speelde hij voor het eerst sinds 2003 een wedstrijd voor de Rode Duivels. Hij verzamelde zijn negende en laatste cap in de met 0-1 gewonnen wedstrijd tegen Armenië. Het seizoen daarop (seizoen 2007/08), toen Club Brugge onder de leiding kwam van Jacky Mathijssen, startte Englebert als titularis, rechts op het middenveld in een 4-4-2.[11] Toen Mathijssen overschakelde naar een 4-3-3 opstelling, was Englebert, in vergelijking met de Sollied-jaren, de middenvelder die sneuvelde in plaats van de middenvelder die speelde.

Vertrek naar FrankrijkBewerken

Na het vertrek van succescoach Trond Sollied beleefde Club Brugge moeilijke jaren op bestuurlijk vlak en Englebert beleefde dat vanop de eerste rij. Een andere donkere mijlpaal was het afscheid als voetballer van de sinds 1992 voor Brugge spelende Gert Verheyen (mei 2006), waardoor de stille leider in de kleedkamer niet langer daar was. Dat was de inleiding voor een sportief zwart gat. In de wandelgangen sprak men begin 2007 over een "allesbehalve samenhangende, rotte kleedkamer waarin onder anderen [Gaëtan] Englebert een rotte appel was".[12] Voor het seizoen 2007/08 begon Englebert aan zijn laatste contractjaar bij Club Brugge.

Ondanks alle problematiek binnenskamers won Club Brugge in mei 2007 de Beker van België, tegen Standard Luik, onder Emilio Ferrera's opvolger Čedomir Janevski. Englebert, Birger Maertens en Philippe Clement sloegen als laatste spelers de poort van Jan Breydel achter zich dicht sinds het vertrek van de Noorse succescoach. Brugge was het spoor organisatorisch bijster (drie jaar na Engleberts vertrek werd de gehele bestuurskamer vervangen).[13]

Englebert kwam als laatste der Mohikanen bij Club Brugge nog amper van de bank, waardoor zijn contract niet verlengd werd. Daarop tekende hij voor het seizoen 2008-2009 bij FC Tours, dat in de Franse Ligue 2 uitkomt.[14] Op 31 augustus 2010 stapte Englebert over naar FC Metz.[15]

Terugkeer naar BelgiëBewerken

In 2010 flirtte een 33-jarige Gaëtan Englebert met een terugkeer naar Sint-Truidense VV, maar een overstap geraakte niet rond.[2] Op vrijdag 22 juli 2011 maakte voetbalclub K.V.V. Coxyde bekend dat Englebert een contract tekende voor twee seizoenen.[16] Na een half seizoen stapte Englebert echter over naar FC Luik.[17] Daar werd hij op 22 januari 2013 aangesteld tot sportief directeur.[18]

ClubstatistiekenBewerken

seizoen club land competitie wed. goals
1996/97 Club Luik   België Tweede klasse 32 6
1997/98 Sint-Truidense VV   België Jupiler League 34 1
1998/99 Sint-Truidense VV   België Jupiler League 32 3
1999/00 Club Brugge   België Jupiler League 32 3
2000/01 Club Brugge   België Jupiler League 34 4
2001/02 Club Brugge   België Jupiler League 32 3
2002/03 Club Brugge   België Jupiler League 31 5
2003/04 Club Brugge   België Jupiler League 17 1
2004/05 Club Brugge   België Jupiler League 31 4
2005/06 Club Brugge   België Jupiler League 29 0
2006/07 Club Brugge   België Jupiler League 30 2
2007/08 Club Brugge   België Jupiler League 20 0
2008/09 FC Tours   Frankrijk Ligue 2 37 2
2009/10 FC Tours   Frankrijk Ligue 2 20 0
2010/11 FC Metz   Frankrijk Ligue 2 12 0
2011/12 KVV Coxyde   België Derde Klasse A 18 0
Bijgewerkt 2-01-2020 441 34

TrainerscarrièreBewerken

In oktober 2016 werd Englebert assistent-bondscoach bij België –15.[19] In maart 2022 nam Englebert het trainersroer over bij Luik na het ontslag van Dražen Brnčić.[20] De Luikenaars grepen uiteindelijk naast de promotie naar Eerste klasse B, ten voordele van FCV Dender EH.

ErelijstBewerken

Competitie Aantal Jaren
  Club Brugge
Nationaal
Belgisch kampioen 2x 2003, 2005
Beker van België 3x 2002, 2004, 2007
Supercup 4x 2002, 2003, 2004, 2005
Vriendschappelijk
Brugse Metten 5x 2000, 2001, 2004, 2006, 2007

Zie ookBewerken

Externe linkBewerken

Commons heeft mediabestanden in de categorie Gaëtan Englebert.

Club Brugge (mannen) – Belgisch landskampioen voetbal 2002–2003
Doelmannen: 1 Verlinden   · 13 Nemec · 23 Stijnen
Verdedigers: 2 De Cock · 5 Van der Heyden · 6 Clement · 12 De Brul · 22 Van de Ven · 25 Cornelis · 26 Maertens · 28 De Wulf · 30 Špilár
Middenvelders: 3 Simons · 8 Englebert · 10 Ristić · 14 Čeh · 16 Serebrennikov · 21 Hermans · 27 Geraerts · 31 Roelandts · 32 Stoica
Aanvallers: 7 Verheyen · 11 Martens   · 18 Mendoza · 19 Lange · 24 Smolders · 29 Schockaert · 33 Sæternes
Coach: Sollied
Club Brugge (mannen) – Belgisch landskampioen voetbal 2004–2005
Doelmannen: 1 Butina · 13 Verbauwhede · 23 Stijnen
Verdedigers: 2 De Cock · 4 Rozehnal · 5 Van der Heyden · 6 Clement · 15 Špilár · 18 Klukowski · 25 Cornelis · 26 Maertens · 32 Vanaudenaerde
Middenvelders: 3 Simons   · 8 Englebert · 10 Čeh · 11 Blondel · 16 Serebrennikov · 21 Hermans · 27 Provoost · 28 Vlaeminck · 31 Roelandts
Aanvallers: 7 Verheyen · 9 Ishiaku · 14 Balaban · 19 Lange   · 29 Van Tornhout · 30 Victor · 34 Yulu-Matondo
Coach: Sollied