Sébastien Pocognoli

Belgisch voetballer

Sébastien Pocognoli (Luik, 1 augustus 1987) is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig profvoetballer die meestal speelde als linksback. In België speelde hij bij KRC Genk, Standard Luik en Union Sint-Gillis. Daarnaast speelde hij in Nederland bij AZ, in Duitsland en in Engeland. Pocognoli debuteerde in 2008 in het Belgisch voetbalelftal en nam deel aan de Olympische Zomerspelen in Beijing.

Sébastien Pocognoli
Sébastien Pocognoli
Persoonlijke informatie
Bijnaam Poco
Geboortedatum 1 augustus 1987
Geboorteplaats Luik, Vlag van België België
Lengte 181 cm
Been Links
Positie Linksback
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 2021
Huidige club Vlag van België Union Sint-Gillis
Functie Jeugdtrainer
Jeugd

2000–2002
2002–2004
Vlag van België Seraing
Vlag van België Standard Luik
Vlag van België KRC Genk
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2004–2007
2007–2010
2010–2012
2013–2014
2014–2017
2016–2017
2017–2020
2020–2021
Vlag van België KRC Genk
Vlag van Nederland AZ
Vlag van België Standard Luik
Vlag van Duitsland Hannover 96
Vlag van Engeland West Bromwich
Vlag van Engeland Brighton & Hove
Vlag van België Standard Luik
Vlag van België Union Sint-Gillis
50(1)
64(5)
85(2)
30(0)
16(0)
19(1)
32(2)
7(0)
Interlands **
2002–2003
2003–2004
2004–2006
2006–2008
2008
2008–2014
Vlag van België België –16
Vlag van België België –17
Vlag van België België –19
Vlag van België België –21
Vlag van België België –23
Vlag van België België
19(1)
13(2)
20(2)
12(1)
6(0)
13(0)
Getrainde clubs
2021– Vlag van België Union Sint-Gillis –21

* Bijgewerkt op 27 april 2021
** Bijgewerkt op 3 januari 2020
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

ClubcarrièreBewerken

JeugdBewerken

Pocognoli speelde in de jeugd van RFC Seraing, maar toen dat failliet ging verhuisden alle spelers automatisch naar Standard Luik. Daar speelde hij samen met onder andere Jonathan Legear, Kevin Mirallas en Jordan Remacle. In 2002, op zijn vijftiende, stapte hij over naar de jeugdopleiding van KRC Genk. "Standard had uitstekende trainers en jeugdploegen, maar in de A-ploeg raken was er als jong talent een onmogelijke opdracht", zei Pocognoli later over zijn overstap.[1]

KRC GenkBewerken

Pocognoli stroomde in 2004 door naar de hoofdselectie van KRC Genk. Op 9 april 2004 maakte hij zijn officiële debuut voor de club: in de competitiewedstrijd tegen KAA Gent mocht hij van interimtrainer Ronny Van Geneugden, die Pocognoli kende van bij de jeugd, in de 66e minuut invallen voor Marco Ingrao. Onder trainer René Vandereycken verdween hij in het seizoen 2004/05 uit beeld, maar onder diens opvolger Hugo Broos werd hij een vaste waarde. Tijdens het seizoen 2006/07, waarin Genk lang meestreed voor de titel en uiteindelijk tweede eindigde, brak Pocognoli helemaal door. Het leverde hem in oktober 2006 een contractverlenging tot medio 2011 op.[2]

AZBewerken

Pocognoli ondertekende op 22 juni 2007 een vijfjarig contract bij AZ, dat ongeveer 2,75 miljoen euro voor hem betaalde.[3][4] Op het afscheidsfeest van Poco bij Genk verklaarde hij dat hij graag terugkwam om zijn carrière af te sluiten bij KRC.[bron?] Bij AZ werd hij ook een vaste waarde en won hij zijn eerste prijzen: de titel in 2009 en de Johan Cruijff Schaal 2009. Pocognoli deelde in die periode de kleedkamer met drie landgenoten: Mousa Dembélé, Maarten Martens en Gill Swerts.

Standard LuikBewerken

In januari 2010 ondertekende Pocognoli een contract voor viereneenhalf jaar bij Standard Luik.[5] De transferprijs werd geschat op 2,2 miljoen euro. Op 7 februari 2010 debuteerde hij in een competitiewedstrijd tegen zijn ex-club KRC Genk. Een week later hielp hij zijn club met een doelpunt in de slotfase aan een 1-0-zege tegen KVC Westerlo.[6]

In het seizoen 2010/11 was Pocognoli een vaste waarde bij Standard, dat zich nipt plaatste voor Play-off 1 maar uiteindelijk na een legendarische inhaalrace tot de laatste speeldag meeknokte voor de landstitel. Op de voorlaatste speeldag van Play-off 1 blesseerde Pocognoli zich na een contact met Romelu Lukaku.[7] De verdediger raakte fit voor de titelwedstrijd tegen Genk, maar niet voor de bekerfinale tegen Westerlo vier dagen later.

Hannover 96Bewerken

Op 22 januari 2013 verkocht Standard Pocognoli voor 2 miljoen euro aan Hannover 96.[8] In het seizoen 2011/12 had Pocognoli met Standard viermaal tegen Hannover gespeeld in de Europa League: eerst tweemaal in de groepsfase, vervolgens tweemaal in de achtste finale. Een half jaar eerder had Hannover ook al de Braziliaanse verdediger Felipe gekocht van Standard.

Vier dagen na zijn transfer debuteerde hij in de Bundesliga tegen VfL Wolfsburg. Hij werd die wedstrijd na 34 minuten van het veld gestuurd na een kungfutrap aan het adres van Fagner. Het leverde hem meteen een schorsing van drie speeldagen op.[9] Pocognoli eindigde met Hannover twee keer in de middenmoot van de Bundesliga: eerst negende, dan tiende.

EngelandBewerken

Pocognoli ondertekende in juli 2014 een driejarig contract bij West Bromwich Albion.[10] In het seizoen 2016/17 speelde hij op huurbasis bij Brighton & Hove Albion, waarmee hij naar de Premier League promoveerde.[11]

Standard Luik (II)Bewerken

Standard haalde Pocognoli in juni 2017 viereneenhalf jaar na zijn vertrek terug naar Luik.[12] Tijdens de voorbereiding op het seizoen 207/18 droegen verschillende Standard-spelers de aanvoerdersband, maar uiteindelijk werd Pocognoli door trainer Ricardo Sá Pinto aangesteld tot aanvoerder.[13] In zijn eerste seizoen kwam Pocognoli nog redelijk wat speeltijd, maar aanhoudende heuproblemen zorgden ervoor dat hij in het seizoen 2019/20 slechts twaalf officiële wedstrijden speelde in alle competities.[14][15]

In september 2019 verdween Pocognoli even naar de C-kern van Standard. Daar werd hij snel weer uit opgevist, maar toch speelde hij dat seizoen geen minuut voor Standard.[16] Begin januari 2020 werd het contract van Pocognoli in onderling overleg ontbonden.[17]

Union Sint-GillisBewerken

Een kleine week na zijn vertrek bij Standard ondertekende Pocognoli een contract van anderhalf jaar bij Union Sint-Gillis.[18] Eerder was ook Lommel SK – waar oude bekende Ronny Van Geneugden technisch directeur is – genoemd als optie.[19] Na vier wedstrijden in de Proximus League liep Pocognoli een zware knieblessure op, die hem tijdens quasi het volledige kampioenenseizoen 2020/21 aan de kant hield. Pas op 11 april 2021, toen Union al kampioen was, kon de verdediger zijn comeback maken: op het veld van Lommel SK viel hij in de blessuretijd in voor Deniz Undav.[20] Op 22 april 2021 maakte Pocogonli zijn afscheid als profvoetballer bekend.[21] Op de slotspeeldag van de competitie kreeg Pocognoli in zijn afscheidswedstrijd tegen KMSK Deinze de aanvoerdersband om de arm.[22] Enkele dagen later maakte Union bekend dat Pocognoli aan boord bleef als trainer van de U21.[23]

ClubstatistiekenBewerken

Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2003/04 KRC Genk   Jupiler Pro League 1 0 0 0 1 0
2004/05 0 0 0 0 0 0 0 0
2005/06 15 1 0 0 0 0 15 1
2006/07 30 0 4 0 34 0
2007/08 AZ Alkmaar   Eredivisie 28 2 0 0 5 1 33 3
2008/09 25 2 2 1 27 3
2009/10 11 1 4 0 5 0 20 1
Standard Luik   Jupiler Pro League 10 1 0 0 6 0 16 1
2010/11 34 1 6 0 40 1
2011/12 32 0 5 0 14 0 51 0
2012/13 9 0 1 0 10 0
Hannover 96   Bundesliga 11 0 0 0 2 0 13 0
2013/14 19 0 1 0 20 0
2014/15 West Bromwich Albion   Premier League 15 0 1 0 16 0
2015/16 1 0 4 0 5 0
2016/17 Brighton & Hove Albion Championship 20 1 2 0 22 1
2017/18 Standard Luik   Jupiler Pro League 24 2 3 0 27 2
2018/19 8 0 1 0 3 0 12 0
2019/20 0 0 0 0 0 0 0 0
Union Sint-Gillis Proximus League 4 0 0 0 4 0
2020/21 3 0 0 0 3 0
Totaal 300 11 34 1 35 1 369 13

InterlandcarrièreBewerken

In juni 2007 maakte Pocognoli deel uit van het Belgische U21-team op het EK in Nederland. Hij scoorde in de groepsfase de gelijkmaker tegen Nederland (2-2).[24] Doordat België gelijkspeelde, plaatste het zich voor de halve finale van het EK en de Olympische Spelen 2008. België eindigde in China vierde nadat het de halve finale verloor van Nigeria en de finale voor de derde plaats van Brazilië. Pocognoli speelde op de Olympische Spelen elke wedstrijd mee.

Op 24 mei 2008 werd Pocognoli voor het eerst opgeroepen voor het Belgisch voetbalelftal, voor een oefeninterland tegen Italië.[25] Op 30 mei 2008 liet uitgerekend René Vandereycken hem debuteren tegen La Squadra Azzurra. Zes jaar later stond hij op de reservelijst voor het WK 2014 in Brazilië, maar bondscoach Marc Wilmots deed uiteindelijk geen beroep op hem.[26]

Bijgewerkt t/m 10 oktober 2014[27]

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  AZ
Kampioen Eredivisie 1x 2008/09
Johan Cruijff Schaal 1x 2009
  Standard Luik
Beker van België 2x 2010/11, 2017/18

ReferentiesBewerken