Unie van Zuid-Afrika

De Unie van Zuid-Afrika is de directe voorganger van de huidige republiek Zuid-Afrika. Het was een autonoom Dominion van het Britse Rijk. Zij ontstond in 1910 uit de samenvoeging van de Britse kolonies Kaapkolonie, Natal, Transvaal en Oranjerivierkolonie.

Unie van Zuid-Afrika
Unie van Suid-Afrika
Union of South Africa
Dominion van het Britse Rijk
 Britse Kaapkolonie
 Oranjerivierkolonie
 Natal (kolonie)
 Transvaalkolonie
1910 – 1961 Zuid-Afrika 
Flag of South Africa 1928-1994.svg Coat of Arms of South Africa (1932-2000).svg
(Details) (Details)
Motto
Ex Unitate Vires
Kracht Uit Eenheid
Kaart
De Unie van Zuid-Afrika inclusief het mandaatgebied Zuidwest-Afrika (1915 - 1990)
De Unie van Zuid-Afrika inclusief het mandaatgebied Zuidwest-Afrika (1915 - 1990)
Algemene gegevens
Hoofdstad Kaapstad (wetgeving)
Pretoria (regering)
Bloemfontein (gerechtelijk)
Pietermaritzburg (administratief)
Oppervlakte 2.045.320 km²
Bevolking 18.216.000
Talen Nederlands (incl. Afrikaans), en Engels
Religie(s) Protestants
Volkslied Die Stem van Suid-Afrika
Munteenheid Zuid-Afrikaanse pond
Regering
Regeringsvorm Constitutionele monarchie
Staatshoofd Britse monarch
Geschiedenis
- Uniewording 31 mei 1910
- Statuut van Westminster 11 december 1931
- Republiek 31 mei 1961
De provincies van de Unie vanaf 1910 met de Afrikaanse namen

In de Unie van Zuid-Afrika werd het apartheidssysteem ontwikkeld. Van 1931 tot 1961 was de Unie een onafhankelijk Brits Gemenebest-land. Met het verlaten van het Gemenebest ging de Unie in 1961 over in de republiek Zuid-Afrika.

1910-1931Bewerken

  Zie Wording van de Unie van Zuid-Afrika voor de voorgeschiedenis van de Unie
Europese geschiedenis in Zuid-Afrika

 

Van
VOC Tussenstation (1652)
tot en met de
Republiek Zuid-Afrika (heden)


           
       
   
..Naar chronologie

Portaal     Zuid-Afrika
Portaal     Geschiedenis

Geografische indelingBewerken

De Unie van Zuid-Afrika ontstond op 31 mei 1910 uit de samenvoeging van de vier Britse kolonies Kaapkolonie, Natal, Transvaal en Oranjerivierkolonie. De Kaapkolonie was al sinds 1806 een Britse kolonie en Natal sinds 1843. Transvaal en Oranjerivierkolonie waren in 1902 Britse kolonieën geworden door annexatie van de boerenrepublieken Zuid-Afrikaansche Republiek en Oranje Vrijstaat. De vier kolonies werden provincies onder de respectievelijke namen Kaap de Goede Hoop, Natal, Transvaal en Oranje Vrijstaat. De grenzen bleven onveranderd.[1]

BestuurBewerken

De Unie was een autonoom Dominion van het Britse Rijk, maar was in tegenstelling tot de Gemenebest-leden Canada en Australië een unitaire staat in plaats van een federatie. De Unie werd geleid door een Parlement met een Volksraad en een Senaat, die beide voornamelijk door de blanke minderheid werden verkozen. Alle bestaande wetten van de vorige regeringen werden geannuleerd en van toepassing verklaard op de nieuwe Unie en de oude parlementen werden opgeheven.[1]

De onafhankelijkheid werd echter ingeperkt door de aanstelling van een Britse Gouverneur-Generaal over de Unie. Deze vertegenwoordigde de Britse koning en was dus het plaatsvervangende staatshoofd, terwijl de regering werd geleid door de eerste minister. De eerste die in 1910 in dit ambt werd verkozen was Louis Botha, een vroegere Boerengeneraal.

Na discussie en ongenoegen over de locatie van de hoofdstad werd besloten om de regeringszetel te vestigen in Pretoria, het parlement in Kaapstad, en de rechtgevende macht in Bloemfontein. Zodoende was het staatsbestuur verspreid over de drie hoofdsteden van de oude republieken en kolonies.

Eerste WereldoorlogBewerken

In 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit. Hoewel oorlog met het Duitse rijk vanwege het Britse verwantschap vanzelfsprekend leek was deze gedachte niet populair, gezien de Duitse steun tijdens de Boerenoorlog en de Duitse afkomst van vele Afrikaners. Toen Botha het leger opdracht gaf om Duits-Zuidwest-Afrika binnen te vallen ontstond er dan ook een opstand, de Maritz-rebellie. De opstand werd echter de kop ingedrukt en de inval werd hervat, waarna de Duitse kolonie in 1915 werd veroverd en geannexeerd. Nadat de oorlog was afgelopen en de Volkenbond was opgericht, verkreeg de Unie een mandaat op dit gebied.

1931-1961Bewerken

In 1926 werd in de Balfour-declaratie de Unie van Zuid-Afrika – samen met de Dominions Canada en Newfoundland, Australië, Nieuw-Zeeland en Ierland – de onafhankelijkheidsstatus verleend. In 1931 werd dit vastgelegd in het Statuut van Westminster. In 1934 verklaarde het parlement van de Unie het land in de "Status of the Union Act, 1934" met terugwerkende kracht tot 1931 soeverein en onafhankelijk. Wetten van het Britse parlement werden als niet rechtsgeldig in de Unie verklaard.[2]

In de Tweede Wereldoorlog was de Unie van Zuid-Afrika een van de eerste die nazi-Duitsland de oorlog verklaarde. Dit gebeurde op 6 september 1939.

Einde van de UnieBewerken

Na een referendum op 5 oktober 1960 werd de Britse "Zuid-Afrika-Akte van 1909", waarmee in 1910 de Unie en een nieuwe grondwet waren gecreëerd, ongeldig verklaard. De Unie verliet het Gemenebest en werd na precies 51 jaar op 31 mei 1961 de Republiek van Zuid-Afrika.