Ronnie Brunswijk

politicus uit Suriname

Ronnie Brunswijk (Moengotapoe, 7 maart 1961[2]), bijnaam Bigi Bravo,[3] is een Surinaams-Aukaanse politicus, ondernemer, oud-rebellenleider en veroordeeld bankovervaller en drugsdealer. Hij is sinds 2020 vicepresident van Suriname.

Ronnie Brunswijk
Brunswijk in 2020
Geboren 7 maart 1961
Geboorteplaats Moengotapoe
Kieskring Marowijne
Land Suriname
Functie Vicepresident van Suriname
Sinds 16 juli 2020
Partij ABOP
Titulatuur MBA[1]
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Suriname

JunglecommandoBewerken

Brunswijk nam in 1984 ontslag als lijfwacht van Desi Bouterse, de bevelhebber van het Surinaamse leger en leider van het militair gezag. In de tweede helft van de jaren tachtig was Brunswijk de leider van het Junglecommando (JC) in Suriname. Hij vocht tijdens de Binnenlandse Oorlog tegen het regime van Desi Bouterse. De overvallen van het commando leidden tot represaillemaatregelen tegen familie en dorpsgenoten van Brunswijk. Dit leidde uiteindelijk tot het bloedbad van Moiwana. Zijn secretaris Frits Hirschland schreef later een boek over deze periode.

ZakenmanBewerken

Brunswijk ontplooide zich in Suriname als zakenman en bezit een privé-eiland in de Marowijnerivier. Onder de bevolking van Oost-Suriname geniet hij een zekere mate van populariteit omdat hij gezien wordt als een weldoener die net als Robin Hood arme mensen ondersteunt. Brunswijk is directeur van NV Robruns, een goudbedrijf dat exploratierechten heeft op ruim zevenduizend hectare aan de Marowijnerivier. Ook heeft Brunswijk zes goudmijnen in de gebieden aan de Saramaccarivier, Sarakreek en Tossokreek. In september 2012 plaatste het Surinaamse actualiteitentijdschrift Parbode Brunswijk op de eerste plek van hun top tien lijst van de machtigste en invloedrijkste personen in de Surinaamse goudwereld. Het tijdschrift had beslag weten te leggen op fiscale gegevens van de actieve goudbedrijven en GMD-lijsten van alle goudrechten vanaf 2011.[4]

PolitiekBewerken

Brunswijk is de voorzitter van de politieke partij Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij (ABOP) en ook voorzitter van de A-Combinatie (AC), dat een politiek blok is van de ABOP, de BEP (Broederschap en Eenheid in de Politiek, tot medio 2012) en Seeka. Brunswijk is in de regeerperiode 2005-2010 een van de vijf parlementariërs geweest voor de A-Combinatie, die toen een coalitie vormde met het Nieuw Front. Nu is hij vice-president. Bij de parlementsverkiezingen van mei 2010 was Brunswijk opnieuw lijsttrekker van de A-Combinatie in het district Marowijne en werd hij opnieuw gekozen als lid van De Nationale Assemblée. Ondanks dat de A-Combinatie, vanwege het niet op tijd indienen van de kieslijsten,[5] in drie districten (waaronder Paramaribo) niet mee deed aan de verkiezingen, lukte het de combinatie om zeven van de 51 zetels te behalen.[6] Dit hoge aantal zetels kan verklaard worden door het feit dat het kiessysteem van Suriname niet gebaseerd is op evenredige vertegenwoordiging.

Samenwerking met BouterseBewerken

In juni 2010 kwam een samenwerking en daarmee ook verzoening tussen Brunswijk en Desi Bouterse, twee aartsrivalen die van 1986 tot en met 1992 tegen elkaar vochten in een bloedige strijd die tegenwoordig bekendstaat als de Binnenlandse Oorlog. Onder leiding van Brunswijk heeft de A-Combinatie toen een coalitie gevormd met de Megacombinatie en Volks Alliantie van respectievelijk Bouterse en Paul Somohardjo. Door deze samenwerking lukte het Bouterse om de tweederdemeerderheid van de zetels (34 zetels; de samenwerking van Bouterse, Brunswijk en Somohardjo leverde 36 zetels op), die nodig is voor het presidentschap, te behalen.[7] De A-Combinatie, die zeven zetels had, kreeg de verantwoordelijkheid voor zes ministerposten en mocht de vicepresident voordragen.[8] In april 2012 stemde Brunswijk vóór de amnestiewet, die vervolging vanwege de zogeheten Decembermoorden onmogelijk moet maken en Bouterse in de kaart speelt.

De samenwerking tussen Brunswijk en Bouterse was tegen ieders verwachting in. In de jaren na de oorlog koelde de spanning tussen deze twee figuren af, maar van vrede was er geen sprake. Brunswijk deed, een week voor de verkiezingen, een oproep aan zijn achterban om niet op Bouterse te stemmen, omdat deze ze anders "zou vermoorden".[9]

Brunswijk werd tijdens de verkiezingen van 2015 opnieuw verkozen.

Verkiezingen 2020Bewerken

Brunswijk werd tijdens de parlementsverkiezingen van 2020 verkozen. Op 29 juni 2020 werd hij opnieuw geïnstalleerd en dezelfde dag gekozen tot voorzitter van het parlement. Op 16 juli werd hij verkozen tot vicepresident van Suriname. Hiermee was hij de eerste marron in de geschiedenis op deze positie.[10]

Nadat zijn lijfwachten in 2021 fysiek geweld gebruikten tegen de hem interviewende journalist Jason Pinas, boycotte de Surinaamse pers hem twee maanden lang.[11] Zijn drie beveiligingsmensen werden later tot drie maanden voorwaardelijke celstraf en een schadevergoeding veroordeeld.[12]

Benoemingen uit eigen kringBewerken

Als vicepresident van het kabinet-Santokhi/Brunswijk, vanaf 2020, is er veelvuldig kritiek uit de maatschappij op de benoemingen uit de eigen kring door Brunswijk. Bij de Staatsolie Maatschappij Suriname werden aanvankelijk zijn broer Leo Brunswijk president-commissaris en Santokhi's vrouw lid van de Raad van Bestuur. Verder werden onder meer zijn zoon Fulgence Javinde benoemd tot districtscommissaris van Paramaribo-Zuidwest[13] en zijn dochter Fariyal Renfurm president-commissaris bij het Nationaal Vervoersbedrijf (NVB).[14] 2021 was er veel ruis rondom de benoeming van de ABOP'er Regillio Pinas, beter bekend onder zijn artiestennaam Kater Karma, bij Stichting Bosbeheer en Bostoezicht (SBB).[15]

Rond 6 oktober 2021 liet Brunswijk weten niet van plan te zijn om benoemingen terug te draaien, omdat – nu hij vicepresident is – zijn familie volgens hem wel "wel mag mee eten".[16] Een week later had hij een gesprek met president Chan Santokhi, Bibis-minister Albert Ramdin, DNA-voorzitter Marinus Bee en staatsadviseur Gregory Rusland, waarin meningsverschillen werden besproken over benoemingen.[17] Een dispuut van Brunswijk met de Onderraad voor Personele Aangelegenheden sprak hij de dag erna uit.[15]

Toen minister Dinotha Vorswijk (ABOP) van Grond- en Bosbeheer in juni 2022 in opspraak raakte omdat er in de verdeling van Sabaku Village veel percelen toegewezen waren aan politici en rijke mensen, reageerde vicepresident Ronnie Brunswijk dat politici ook huizen nodig hebben.[18]

VoetbalBewerken

Brunswijk is eigenaar, voorzitter, ex-trainer en ex-speler van de Surinaamse voetbalclub Inter Moengotapoe. De club won meermaals de SVB Hoofdklasse en de Suriname President's Cup. In 2009 haalde de club de tweede ronde van de Caribbean Club Champions Cup. In 2002 heeft Brunswijk een stadion laten bouwen in Moengo. Hij gaf dit stadion zijn eigen naam: het Ronnie Brunswijkstadion.

In 1993 bedreigde hij tijdens een wedstrijd het publiek met een pistool en een handgranaat en in 2005 werd hij door de SVB vijf jaar geschorst omdat hij de voorzitter met een vuurwapen had bedreigd. De schorsing werd later herroepen vanwege gebrek aan bewijs, waartegen de SVB beroep aantekende. Als speler werd hij in 2012 voor een jaar geschorst vanwege schelden. Daarna liet hij zich grof uit tegen het tuchtcollege.[19]

In 2021 verscheen hij als aanvoerder van zijn team aan de aftrap van de wedstrijd in de CONCACAF League van Inter Moengotapoe tegen CD Olimpia uit Honduras. De wedstrijd eindigde in 6-0 in het voordeel van Olimpia. Brunswijk liet zich wisselen in de 54e minuut. Aan Olimpia-spelers deelde hij honderd Amerikaanse dollar per persoon uit, bij elkaar 3300 dollar voor het hele team. Enkele dagen later schorste de disciplinaire commissie van de CONCACAF Brunswijk voor drie jaar en diskwalificeerde zowel Inter Moengotapoe als Olimpia de rest van dat jaar voor de competitie.[20][21]

CriminaliteitBewerken

Brunswijk startte in 1986 de Binnenlandse Oorlog, als leider van het Junglecommando. Tijdens deze vuile oorlog sloegen tienduizend bewoners op de vlucht. Onder de honderden doden[22] bevonden zich ook burgers die door het Junglecommando om het leven werden bracht omdat ze niet gehoorzaamden.[23]

Brunswijk werd veroordeeld voor een bankoverval: eerst bij verstek in 1986 vijf jaar gevangenisstraf en in 1995 voor dezelfde overval tien maanden. In 1994 werd hij voor het neerschieten van een vermeende inbreker veroordeeld voor acht maanden (waarvan zes voorwaardelijk). Alles bij elkaar zat hij twee maanden gevangenisstraf uit. Vervolgens werd hij in 1999 in Nederland veroordeeld voor acht jaar gevangenisstraf voor cocaïnesmokkel.[19] Hij staat sinds 2015 op de opsporingslijst van Interpol.[24]

AgressieBewerken

In 1995 sloeg hij op het politiebureau in Moengo twee burgers en in 2007 takelde hij het assembléelid Rachied Doekhie toe in De Nationale Assemblée.[19][25] Nadat zijn beveiligers de journalist Jason Pinas in 2021 hardhandig van inmiddels vicepresident Brunswijk afhielden, werd hij twee maanden door de Surinaamse pers geboycot.[26]

PrivéBewerken

Ronnie Brunswijk is een neef van de Nederlandse komiek Steven Brunswijk[27] en een oom van de Surinaamse professionele kickbokser Clyde Brunswijk.

LiteratuurBewerken

Zie ookBewerken

Voorganger:
Ashwin Adhin
Vicepresident van Suriname
2020 - heden
Opvolger:
-
Voorganger:
Jennifer Geerlings-Simons
Voorzitter van De Nationale Assemblée
2020
Opvolger:
Marinus Bee