Hoofdmenu openen

Wikipedia β

De Eurostar e320 ook wel British Rail Class 374 genoemd is een zestiendelig elektrisch treinstel van het type Siemens Velaro, bedoeld voor het grensoverschrijdend langeafstandspersonenvervoer van Eurostar.

Eurostar e320
Class 374
Class 374 treinstel 4008/4007 in de buurt van Sellindge
Class 374 treinstel 4008/4007 in de buurt van Sellindge
Type Velaro
Aantal 17 (twee per treinstel)
Optie 7 (geleverd) [1]
Aantal delen 16
Nummering 374 4001-4034
Fabrikant Siemens
Vervoerder Eurostar
Bouwjaar 2013-2015
2016
Indienststelling Vanaf 2015
Samenstelling 16 delen
Asindeling Bo′Bo′+2′2′+Bo′Bo′+2′2′ +2′2′+Bo′Bo′+2′2′+Bo′Bo′/Bo′Bo′+2′2′+Bo′Bo′+2′2′+2′2′+Bo′Bo′+2′2′+Bo′Bo′
Spoorwijdte 1435 mm
Lengte over buffers 390,20 m
Breedte 2,924 m
Hoogte 4,343 m
Maximumsnelheid 320 km/h
Versnelling 0,53 m/s² (0-60 km/h)
0,52 m/s² (60-120 km/h)
Vloerhoogte 1,240 m
Aantal zitplaatsen 900
Techniek
Stroomsysteem ~ 15.000 volt 16 2/3 Hz
~ 25.000 volt 50 Hz
= 1500 volt
= 3000 volt
Continuvermogen ~ 16000 kW, = 8600 kW
Aantal motoren 32
Remsysteem luchtdrukrem (schijfremmen),
recuperative rem,
wervelstroomrem,
federspeicherbremse (parkeerrem)
Koppeling Scharfenbergkoppeling
Portaal  Portaalicoon   Openbaar vervoer
Verkeer & Vervoer

Inhoud

GeschiedenisBewerken

In 2009 kondigde Eurostar een groot investeringsprogramma aan voor zijn vloot, met een totale waarde van 700 miljoen pond. Ongeveer 550 miljoen pond was bedoeld voor de aanschaf van nieuwe treinstellen, om zo nieuwe treindiensten te kunnen starten naar bestemmingen buiten de bestaande routes.[2] Na een aanbesteding maakte Eurostar in oktober 2010 bekend dat gekozen was voor de Velaro, van Siemens.

Op 13 november 2014 werd bekend dat Eurostar nog eens zeven treinstellen van het type Siemens Velaro heeft besteld.[3] Met deze treinstellen kan in 2016 het net uitgebreid worden met verbindingen naar Lyon, Avignon, Genève, Marseille en Rotterdam, Schiphol, Amsterdam.

RechtszaakBewerken

De keuze voor Siemens betekende dat, voor de eerste keer, Siemens-hogesnelheidstreinen gebruikt zouden worden door een (gedeeltelijk) Franse hogesnelheidstreinexploitant.[4] Voorheen werden alle Franse hogesnelheidstreinen namelijk gebouwd door het Franse Alstom. Na dit besluit spande Alstom een rechtszaak aan, omdat zij meenden dat de treinen niet voldeden aan de strenge veiligheidseisen in de Kanaaltunnel.[5] Deze rechtszaak werd verloren door Alstom. Hierna stapte Alstom naar de Europese Commissie vanwege een klacht over de aanbesteding. De Europese Commissie heeft hierop om opheldering gevraagd bij de Britse overheid. Daar dit niet het door Alstom gewenste effect had werd een rechtszaak aangespannen tegen Eurostar, omdat Alstom vond dat het aanbestedingsproces niet goed was gegaan. In juli 2011 besliste de rechtbank dat Eurostar geen fouten had gemaakt. Hierna stopte Alstom met het aanvechten van de gunning aan Siemens.

ConstructieBewerken

De treinstellen krijgen een maximumsnelheid van 320 kilometer per uur, vandaar de naam e320. De treinstellen krijgen 16 rijtuigen, en worden hierdoor bijna 400 meter lang. Dit is twee keer zo lang als de meeste Velaro-treinstellen, maar dit is nodig om te voldoen aan de veiligheidsregels van de Kanaaltunnel. In tegenstelling tot de andere treinstellen van Eurostar, de TMST-stellen, hebben de treinen aandrijving over de hele lengte van de trein in plaats van aandrijving door motorrijtuigen.[6] Het frame van het treinstel is gemaakt van aluminium, ook is het treinstel uitgerust met luchtvering. Anders dan de TMST hoeven deze treinen niet binnen het smalle Britse profiel van vrije ruimte te passen, doordat Eurostar niet meer over reguliere lijnen rijdt in het Verenigd Koninkrijk sinds de opening van de High Speed 1.

BouwBewerken

De treinstellen worden gebouwd in de Siemens-fabriek in Krefeld (Duitsland). De eerste testritten begonnen begin 2013 op de Siemens-testbaan Wegberg-Wildenrath (Duitsland).

De treinstellen zouden oorspronkelijk eind 2014 in dienst komen, maar technische problemen verhinderen dit. De technisch vrijwel gelijke Baureihe 407 hebben een flinke vertraging door het ontbreken van de vergunning voor gekoppeld rijden van de Duitse spoortoezichthouder. De problemen verhinderen ook de toelating van de Eurostar-stellen in Duitsland, hetgeen de levering vertraagt. In april 2013 bevestigde Siemens dat de levering vertraagd zou worden, de eerste stellen worden nu waarschijnlijk midden-2015 geleverd.

Op 16 oktober 2015 kregen de treinstellen de veiligheidsattest voor het Frans spoornet door de Franse veiligheidsagentschap EPSF. De perrons in Parijs-Noord waren net te iets kort voor de Eurostar e320-treinstellen. De bestuurders konden hierdoor het vertreksein niet zien. Dit probleem werd opgelost door de perronbuffers te voorzien van spiegels waardoor bestuurders de buffers tot slechts enkele centimeters kunnen benaderen. Vanuit de bestuurderscabine is de voorkant van de trein niet te zien, waardoor er altijd een zekere marge genomen moest worden, door het gebruik van de spiegels kan deze marge worden verkleind.[7]

TreindienstenBewerken

Eurostar wil de treinstellen eerst gebruiken ter versterking van zijn bestaande diensten tussen Londen en Parijs en tussen Londen en Brussel. Naarmate meer stellen in dienst zijn wil Eurostar zijn diensten uitbreiden naar onder andere Amsterdam, Frankfurt en Keulen. Op 28 april 2016 arriveerde de Eurostar voor het eerst in Nederland. Inmiddels zijn de testritten begonnen voor de in 2017 geplande diensten tussen Amsterdam en Londen met treinstel 4013/4014. [8]

Zie ookBewerken