Olympique Lyonnais

voetbalclub uit Frankrijk
Voor het vrouwenelftal van de club, zie Olympique Lyonnais (vrouwenvoetbal). Voor het gelijknamige raceteam, zie Olympique Lyonnais (Superleague Formula).

Olympique Lyonnais is een Franse voetbalclub uit Lyon, opgericht in 1899 en uitkomend in de Ligue 1. De club behoorde in het begin van de 21e eeuw tot de Europese top en is lid van de ECA. De club speelt zijn wedstrijden sinds januari 2016 in het Parc Olympique Lyonnais, hiervoor in het Stade de Gerland. De bijnamen van de club zijn La Reine (de Koningin) en Les Gones (de jongens). Olympique Lyonnais behoorde tot de beste clubs van Frankrijk en domineerde de Ligue 1 in de beginjaren van de 21e eeuw. In 2001 eindigden ze tweede, achter FC Nantes, maar daarna won de club de titel zeven maal op rij.

Olympique Lyonnais
Olympique Lyonnais
Naam Olympique de Lyon et
du Rhône
Bijnaam Les Gones (De jongens)
La Reine (De koningin)
Opgericht 1899 / 3 oktober 1950
Plaats Lyon
Stadion Groupama Stadium
Capaciteit 59.186 plaatsen
Complex Centre Tola Vologe
Voorzitter Vlag van Frankrijk Jean-Michel Aulas
Eigenaar Olympique Lyon Groupe (80%)
IDG Capital Partners (20%)
Technisch directeur Vlag van Brazilië Juninho Pernambucano
Trainer Vlag van Nederland Peter Bosz
(Hoofd)sponsor Emirates
Begroting € 285 miljoen[1]
Competitie Ligue 1
Thuis
Uit
Geldig voor 2021/22
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

De aartsrivaal van Olympique Lyonnais is AS Saint-Étienne. Wedstrijden tussen beide clubs staan bekend als de Derby du Rhône.

GeschiedenisBewerken

Vroege geschiedenisBewerken

Olympique Lyonnais werd in 1896 opgericht als omni-sportvereniging Racing Club de Lyon en nam later de naam Lyon Olympique aan. In 1899 kreeg de club ook een voetbalafdeling. De club sloot zich aan bij de USFSA en plaatste zich in 1906 voor de eindronde van het kampioenschap en speelde in de achtste finales gelijk tegen Olympique Marseille. Er kwam een replay, maar Lyon gaf forfait voor deze wedstrijd. In 1908 en 1909 plaatste FC Lyon zich voor de eindronde, maar in 1910 was Olympique weer van de partij en Besançon werd met 4-1 uitgeschakeld. In de kwartfinale moest de club echter met 5-0 het onderspit delven tegen Stade Helvétique Marseille.

De eerste decenniaBewerken

De club nam de naam Lyon Olympique Universitaire aan, kortweg LOU en plaatste zich in 1913 nog eens voor de eindronde, maar kreeg een pak slaag van Stade Raphaëlois van 5-1 en was meteen weer uitgeschakeld. Hierna verdween de club enkele jaren in de anonimiteit.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde de club in 1942/43 voor het eerst in de hoogste klasse en werd elfde op zestien clubs in de zone zuid. Het volgende seizoen namen er geen clubs deel aan het kampioenschap, maar clubs die een hele regio vertegenwoordigden. Dit werd echter na één seizoen afgeschaft en in het laatste oorlogsseizoen werd Lyon met 2 punten voorsprong op Bordeaux groepswinnaar. In de finale tegen de noordelijke kampioen FC Rouen moest de club het onderspit delven en verloor met 4-0. Lyon ging niet op zijn elan verder na de oorlog en degradeerde naar de tweede klasse. De volgende seizoenen eindigde de club in de hogere middenmoot.

In mei 1950 besloot men om de voetbal en rugby-afdelingen van elkaar te scheiden. Er kwam ook een scheiding tussen de prof- en amateursectie. De club kreeg een nieuwe naam: Olympique Lyonnais. Armand Groslevin werd de eerste clubpresident. Le LOU bleef bestaan als amateurclub, maar mocht twee seizoenen lang niet deelnemen aan het kampioenschap. Daarna ging de nieuwe club van start, die echter geen beroep mocht doen op de geschiedenis van het vroegere LOU.

Wisselend succesBewerken

In het eerste seizoen onder de naam Olympique Lyonnais werd meteen de titel behaald, maar Lyon werd te licht bevonden voor de elite en degradeerde meteen terug naar de Division 2. Na een achtste plaats werd de club in 1954 opnieuw kampioen en kon zich nu voor langere periode in de hoogste klasse vestigen. De volgende seizoenen was de club een middenmoter en in 1958 mocht de club voor het eerst Europees spelen in de tweede editie van de Jaarbeursstedenbeker. De eerste Europese confrontatie in San Siro werd meteen een blamage en de club zou het nooit meer slechter doen. Internazionale vernederde de club met 7-0. In de terugwedstrijd kon de club thuis wel gelijk spelen. Ondanks middenmootplaatsen in de competitie werd Lyon ook voor de volgende twee edities geselecteerd, maar werd ook hier telkens in de eerste ronde uitgeschakeld.

Na jaren van middenmootplaatsen werd in 1962/63 voor het eerst de vijfde plaats bereikt. In de beker werd voor het eerst de finale bereikt, maar daarin verloor de club van kampioen Monaco. Omdat Monaco kampioen was mocht Lyon voor het eerst deelnemen aan de beker der bekerwinnaars en bereikte de halve finales. Thuis tegen Sporting Lissabon werd het 0-0 en in Lissabon werd het 1-1. Helaas werd de regel dat uitdoelpunten dubbel tellen pas enkele jaren later ingevoerd en ook het penalty's nemen was nog niet gebruikelijk, waardoor er een derde wedstrijd plaatsvond in Madrid die Sporting met 0-1 won van Lyon. Sporting zou de beker uiteindelijk winnen tegen MTK Boedapest. In de competitie werd Lyon vierde en door een 2-0 bekeroverwinning tegen Bordeaux plaatste de club zich opnieuw voor Europees voetbal. Dit keer stopte FC Porto de club al in de eerste ronde. Na nog een zesde plaats het jaar erna belandde de club weer in de middenmoot van de competitie. Na een bekeroverwinning in 1967 tegen FC Sochaux werd er weer Europees gespeeld. In de 1/8ste finales werd Tottenham Hotspur FC uitgeschakeld, maar in de kwartfinale verloor de club van HSV. In 1968 werd de club opnieuw geselecteerd voor de Jaarbeursstedenbeker en bereikte daar de tweede ronde, waar opnieuw een Portugese club de boosdoener was. In de competitie liet de club het al enkele jaren afweten en werden enkel middenmootplaatsen behaald met uitzondering van 1971/72 toen de vijfde plaats behaald werd. Een jaar later won de club de beker tegen FC Nantes en nog een jaar later bereikte Lyon voor het eerst het podium door derde te eindigden in de competitie. Ook in 1974/75 werd de derde plaats bereikt. Europees werd Lyon echter telkens vroeg uitgeschakeld. De volgende jaren speelde de club met wisselend succes, een gevecht tegen degradatie gevolgd door een zevende plaats en in 1980 flirtte de club helemaal met de degradatie toen er een barrage gespeeld moest worden met tweedeklasser Olympique Avignon. Lyon herstelde zich het volgende seizoen met een zesde plaats, maar daarna ging het weer bergaf en in 1982/83 werd de club voorlaatste en degradeerde naar de Division 2 na 29 seizoenen hoogste klasse. Geen enkele andere club speelde op dat moment langer in de hoogste klasse.

De volgende zes seizoenen bracht de club door aan de top van de tweede klasse, maar elk jaar schoot de club net iets te kort om te promoveren. In 1987 werd Jean-Michael Aulas investeerder en zijn ambitie was een Europese kwalificatie binnen de vijf jaar. In 1989 werd de promotie afgedwongen. De club deed het meteen goed en reeds na twee seizoenen Division 1 plaatste de club zich voor Europees voetbal al moest de club al in de tweede ronde van de UEFA Cup het onderspit delven tegen het Turkse Trabzonspor.

De volgende twee seizoenen ging het weer slechter met de club en na een achtste plaats in 1993/94 werd Olympique vicekampioen het seizoen erna. In de UEFA Cup schakelde Lyon SS Lazio uit, maar werd dan in de 1/8ste finales uitgeschakeld door Nottingham Forest FC. In 1997 plaatste Lyon zich via de intertotocup voor de UEFA Cup en bereikte de tweede ronde. Het volgende seizoen bereikte Olympique de kwartfinales en moest daar het onderspit delven tegen Bologna.

De kampioensjarenBewerken

In 1999 werd door Pathé 15 miljoen euro in de club gestoken. De clubpresident Jean-Michel Aulas besloot van dit geld een aanvaller van grote naam te halen: Sonny Anderson. De Braziliaanse international werd gehaald van FC Barcelona en zou in Lyon uitgroeien een van de meest iconische spelers uit de clubhistorie. Zijn komst bracht een omkeer teweeg bij de club uit Lyon en zorgde ervoor dat O.L. in het seizoen 2000/2001 eindigde als vice-kampioen, vlak achter FC Nantes.

Seizoen Comp. Beker Europa
2000/01 2e 1/4 2R CL
2001/02 1e 1/16 1/8 UC
2002/03 1e 1/32 1/16 UC
2003/04 1e 1/8 1/4 CL
2004/05 1e 1/8 1/4 CL
2005/06 1e 1/4 1/4 CL
2006/07 1e 1/8 1/8 CL
2007/08 1e winnaar 1/8 CL
2008/09 3e 1/8 1/8 CL
2009/10 2e 1/16 1/2 CL
2010/11 3e
2011/12 4e

Vanaf dat seizoen begon Olympique Lyonnais in rap tempo te groeien. De club domineerde de Ligue 1 in de beginjaren van de 21e eeuw door zeven maal op rij het Frans landskampioenschap te winnen. Een belangrijke sleutelspeler van Lyon in de beginjaren van de jaren '00 was de populaire middenvelder Juninho Pernambucano, die met zijn befaamde vrije trappen een zeer groot aandeel had in de successen. Met het aantrekkelijke aanvallende en flitsende spel, kreeg de club in Europees verband steeds meer aanzien. Er werden in zes jaar tijd veel prachtige overwinningen geboekt tegen clubs als Real Madrid CF (3-0), Celtic (3-2), PSV Eindhoven (4-0), Bayern München (2-1), Olympiakos Piraeus (4-1), Fenerbahçe (4-2) en Werder Bremen (7-2). Dit zorgde ervoor dat veel voetbalkenners, waaronder Willem van Hanegem, enkele jaren achtereenvolgens Olympique Lyonnais als Champions League-finalist voorspelden. Olympique Lyonnais kwam echter niet verder dan de kwartfinales, maar wist zich wel te scharen bij de Europese topclubs.

Onder leiding van hoofdtrainer Alain Perrin won l'O.L. in 2008 zowel de Ligue 1 als de Coupe de France. Desondanks speelde Lyon de laatste competitiewedstrijden zeer moeizaam en waren er spanningen in de spelersgroep. Dit leidde tot controverses tussen clubpresident Jean-Michel Aulas en Bernard Lacombe enerzijds en Alain Perrin anderzijds. De controverse leidde tot het vertrek van Perrin. Aan het einde van het seizoen vertrokken nog tien spelers, mede als gevolg van de interne spanningen. Tijdens het Europees kampioenschap voetbal van 2008 was Olympique Lyonnais hofleverancier van het toernooi door tien contractspelers te leveren aan de deelnemende landen.

Op 18 juni 2008 werd Claude Puel aan de pers gepresenteerd als de nieuwe hoofdtrainer van Olympique Lyonnais. Voor het seizoen 2008/09 lagen de verwachtingen bij de zevenvoudig landskampioen torenhoog. Na het vertrek van tien selectiespelers, had Lyon voor miljoenen euro's aan talentvolle, maar relatief onervaren, spelers gekocht, waaronder Hugo Lloris, Miralem Pjanić, Jean II Makoun en John Mensah. Ondanks een voortvarend begin, eindigde Lyon met moeizaam spel op een teleurstellende derde plaats in de competitie en werd het uitgeschakeld in de achtste finale van de UEFA Champions League tegen FC Barcelona, de uiteindelijke winnaar van het toernooi. In de competitie wist Girondins de Bordeaux de hegemonie van Olympique Lyonnais na zeven jaar te doorbreken.

Na een verversing van bijna een derde van de spelersgroep, waarbij onder meer Kader Keïta, Karim Benzema en clubicoon Juninho Pernambucano vertrokken, besloot de directie voor het seizoen 2009/10 opnieuw te investeren in versterkingen. De eerste grote aankoop die La Reine deed was Lisandro López, die voor 24 miljoen euro de duurste aankoop werd uit de historie van l'OL. Andere grote aankopen voor dat seizoen waren Michel Bastos, Aly Cissokho en Bafétimbi Gomis, waardoor Lyon in de zomer van 2009 een slordige 72 miljoen euro in de selectie pompte om de club weer naar het landskampioenschap te loodsen en een rol van betekenis te laten spelen in Europa. De nieuwkomers hadden zich snel aangepast, waardoor l'OL zakelijker speelde en meer gericht op strijd dan op het individualisme.[2]

Europees maakte de club wederom grote indruk door in de UEFA Champions League 2009/10 te winnen van RSC Anderlecht (5-1 en 3-1 winst), Liverpool FC (2-1 winst), Real Madrid CF in de achtste finales en Girondins de Bordeaux in de kwartfinales. In de halve finales werden Les Gones uitgeschakeld door FC Bayern München (0-1, 0-3). Het was voor de eerste keer in de historie dat ze de halve finales bereikten. Dit zou de beste prestatie blijken van trainer Claude Puel, die na afloop van het seizoen 2010/2011 ontslagen werd, nadat Lyon niet verder kwam dan de achtste finales en een derde plaats in de competitie. Puel had in drie jaar tijd geen enkele prijs behaald met Lyon, nadat de club daarvoor zeven maal op rij landskampioen was geworden. Na het verlies van de dominerende positie in eigen land en een plaats bij de Europese elite, waren voetbalkenners en media het met elkaar eens: het tijdperk van het dominante Olympique Lyonnais was voorbij. La Reine won gedurende haar heerschappij zeven landskampioenschappen, zes Franse Supercups, twee belangrijke Franse bekertoernooien en bereikte eenmaal de halve finale en driemaal de kwartfinale van de Champions League.

Nieuwe periodeBewerken

Bij het uitblijven van de gewenste prijzen, kwam Lyon in een kleine sportieve en economische crisis terecht. De voorzitter en eigenaar Jean-Michel Aulas besloot naar een nieuw economisch model het uitgavenpatroon drastisch te verlagen en te vertrouwen op de eigen jeugdopleiding. Dure spelers (onder andere Jérémy Toulalan, Miralem Pjanić in 2011 en Kim Källström, Hugo Lloris, Cris en Aly Cissokho in 2012), werden verkocht en het huishoudboekje werd tot aanvaardbare proporties teruggebracht. Voormalig speler en hoofd van de jeugdopleiding Rémi Garde werd aangesteld als nieuwe trainer. Onder zijn hoede braken de voormalige jeugdspelers Alexandre Lacazette, Maxime Gonalons en Clément Grenier door. Tijdens het eerste seizoen van Garde behaalde Lyon een vierde plaats in de competitie, de finale van de Coupe de la Ligue en won het de Coupe de France.

Garde nam na drie jaar als trainer van Lyon ontslag om 'persoonlijke redenen'. Hij werd op 23 mei 2014 opgevolgd door Hubert Fournier, die overkwam van Stade de Reims en tekende voor twee seizoenen.[3] Fournier werd op 23 december 2015 ontslagen en opgevolgd door Bruno Génésio. Op 9 januari 2016 opende het nieuwe stadion van de club, Stade des Lumières, zijn deuren. Het biedt plaats aan 51.186 toeschouwers. De eerste wedstrijd in het stadion werd met 4–1 gewonnen van Troyes AC.

ErelijstBewerken

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
UEFA Intertoto Cup 1997
Nationaal
Division 1/Ligue 1 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08
Trophée des Champions 1973, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2012
Coupe de la Ligue 2001
Coupe de France 1964, 1967, 1973, 2008, 2012
Division 2 1992

EindklasseringenBewerken

  • 1951 1e
    Division Interrégionale
  • 1952 17e
    Division Nationale
  • 1953 8e
    Division Interrégionale
  • 1954 1e
    Division Interrégionale
  • 1955 12e
    Division Nationale
  • 1956 8e
    Division Nationale
  • 1957 12e
    Division Nationale
  • 1958 8e
    Division Nationale
  • 1959 9e
    Division Nationale
  • 1960 16e
    Division Nationale
  • 1961 15e
    Division Nationale
  • 1962 16e
    Division Nationale
  • 1963 5e
    Division Nationale
  • 1964 4e
    Division Nationale
  • 1965 6e
    Division Nationale
  • 1966 16e
    Division Nationale
  • 1967 15e
    Division Nationale
  • 1968 12e
    Division Nationale
  • 1969 9e
    Division Nationale
  • 1970 15e
    Division Nationale
  • 1971 7e
    Division Nationale
  • 1972 5e
    Division Nationale
  • 1973 13e
    Division 1
  • 1974 3e
    Division 1
  • 1975 3e
    Division 1
  • 1976 16e
    Division 1
  • 1977 6e
    Division 1
  • 1978 17e
    Division 1
  • 1979 7e
    Division 1
  • 1980 18e
    Division 1
  • 1981 6e
    Division 1
  • 1982 16e
    Division 1
  • 1983 19e
    Division 1
  • 1984 3e
    Division 2
  • 1985 7e
    Division 2
  • 1986 3e
    Division 2
  • 1987 2e
    Division 2
  • 1988 2e
    Division 2
  • 1989 1e
    Division 2
  • 1990 8e
    Division 1
  • 1991 5e
    Division 1
  • 1992 16e
    Division 1
  • 1993 14e
    Division 1
  • 1994 8e
    Division 1
  • 1995 2e
    Division 1
  • 1996 11e
    Division 1
  • 1997 8e
    Division 1
  • 1998 6e
    Division 1
  • 1999 3e
    Division 1
  • 2000 3e
    Division 1
  • 2001 2e
    Division 1
  • 2002 1e
    Division 1
  • 2003 1e
    Ligue 1
  • 2004 1e
    Ligue 1
  • 2005 1e
    Ligue 1
  • 2006 1e
    Ligue 1
  • 2007 1e
    Ligue 1
  • 2008 1e
    Ligue 1
  • 2009 3e
    Ligue 1
  • 2010 2e
    Ligue 1
  • 2011 3e
    Ligue 1
  • 2012 4e
    Ligue 1
  • 2013 3e
    Ligue 1
  • 2014 5e
    Ligue 1
  • 2015 2e
    Ligue 1
  • 2016 2e
    Ligue 1
  • 2017 4e
    Ligue 1
  • 2018 3e
    Ligue 1
  • 2019 3e
    Ligue 1
  • 2020 7e
    Ligue 1
  • 2021 4e
    Ligue 1
  • Niveau 1
  • Niveau 2
Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch
2009–2010 2 20 Ligue 1 38 20 12 6 64–38 72 35.767
2010–2011 3 20 Ligue 1 38 17 13 8 61–40 64 35.266
2011–2012 4 20 Ligue 1 38 19 7 12 64–51 64 33.067
2012–2013 3 20 Ligue 1 38 19 10 9 61–38 67 32.086
2013–2014 5 20 Ligue 1 38 17 10 11 56–44 61 34.414
2014–2015 2 20 Ligue 1 38 22 9 7 72–33 75 34.949
2015–2016 2 20 Ligue 1 38 19 8 11 67–43 65 40.296
2016–2017 4 20 Ligue 1 38 20 5 13 77–48 67 38.565
2017–2018 3 20 Ligue 1 38 23 9 6 87–43 78 42.277
2018–2019 3 20 Ligue 1 38 21 9 8 70–47 72 49.079
2019–2020 7 20 Ligue 1 28 11 7 10 42–27 40 47.299
2020–2021 4 20 Ligue 1 38 22 10 6 81–43 76 0

Olympique Lyonnais in EuropaBewerken

  Zie Lijst van Europese wedstrijden van Olympique Lyonnais voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Olympique Lyonnais speelt sinds 1958 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2013/14, 2015/16, 2016/17, 2018/19, 2019/20
2012/13, 2013/14, 2014/15, 2016/17, 2017/18, 2021/22
1963/64, 1964/65, 1967/68, 1973/74
1974/75, 1975/76, 1991/92, 1995/96, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2001/02, 2002/03
2021/22
1997 (winnaar)
1958/60, 1960/61, 1961/62, 1968/69

Bijzonderheden Europese competities:

Bijzonderheid Datum Tegenstander Uitslag Plaats Naam Aantal
Hoogste overwinning 17-09-1974   Red Boys Differdange 7-0 Lyon
Hoogste nederlaag 10-12-1958   Internazionale 0-7 Milaan
Speler met meeste wedstrijden 04-03-2008   Grégory Coupet 87
Speler met meeste doelpunten 11-03-2009   Juninho Pernambucano 18

UEFA Club Ranking: 19 (09-04-2021)

ClubcultuurBewerken

BeursnoteringBewerken

Olympique Lyonnais is een voetbalclub met een beursnotering. Een belangrijke rol hierin speelde de zakenman Jean-Michel Aulas, die sinds 1987 de clubpresident is van Olympique Lyonnais en ervoor gezorgd heeft dat Lyon in de Franse top meedraait. De emissie op de Franse effecten beurs vond plaats op 8 februari 2007. De aandelen begonnen met een introductiekoers van 24 euro. Mede dankzij het geld dat de aandelen opgeleverd hebben, kan de Franse grootmacht met eigen geld een nieuw stadion laten bouwen. In november 2008 zakte de koers naar een voorlopig dieptepunt van € 8,50, maar leefde daarna weer op.

SupportersBewerken

 
Tijdens een thuiswedstrijd tegen Real Madrid.

De Ultra's subgroepen Bad Gones in het noordvak staan bekend als de meest fanatieke supporters.

RivaliteitBewerken

Als een van de grote topclubs heeft Olympique Lyonnais in de loop der jaren veel rivaliteit ondervonden van andere clubs in de Ligue 1.

Rivaliteit met Saint-ÉtienneBewerken

De aartsrivaal van Olympique Lyonnais is AS Saint-Étienne. De onderlinge duels, die bekendstaan als de Derby du Rhône, behoren tot de belangrijkste wedstrijden van het jaar en zijn vrijwel altijd uitverkocht. Ongeacht de stand op de ranglijst, komt een wedstrijd tussen beide clubs neer op een krachtmeting welke club de beste van de voormalige regio Rhône-Alpes is. Het is in de publieke beleving een botsing tussen het sierlijke en elegante voetbal van La Reine en de onverzettelijke strijdlust van Les Verts. Zowel binnen als buiten het stadion hebben er in het verleden supportersrellen plaatsgevonden.

Rivaliteit met MarseilleBewerken

Een andere belangrijke rivaal is Olympique Marseille, de andere topclub in de Ligue 1. De wedstrijden tegen Marseille worden bestempeld als de Choc des Olympiques.[4] De onderlinge duels behoren hedendaags tot de belangrijkste wedstrijden van het seizoen, maar qua spanning en rivaliteit zijn deze wedstrijden lang niet zo beladen als de duels met AS Saint-Étienne.

Rivaliteit met andere clubsBewerken

Behalve AS Saint-Étienne en Olympique Marseille heeft Olympique Lyonnais nog een aantal andere rivalen. De andere grote club waar altijd strijd tussen zit is Girondins Bordeaux. Deze wedstrijden gaan vaak over het kampioenschap van Frankrijk. Bordeaux en Lyon zijn vaak kampioen geworden. Ook Paris Saint Germain is een rivaal van Lyon.

Daarbij valt op dat deze tegenstanders meer bezig zijn met de strijd tegen Lyon dan andersom. Dit komt mede omdat er in de loop der jaren veel doorgebroken spelers van andere Franse clubs werden opgekocht en naar het grote Lyon getransfereerd.

SponsorsBewerken

Periode Kledingsponsor Shirtsponsor
1984-1989 Duarig Giraudy Affichage
1989-1991 Le69
1991-1992 Zenith Datasystem, Canal+
1992-1993 Giraudy, Candia
1993-1998 Nike Sodexho, Justin Bridou
1998-1999 adidas
1999-2001 Infogrames
2001-2003 Continental
2003-2006 Umbro Renault Trucks/LG
2006-2009 Ticket Restaurant/Novotel
2009-2010 PlayStation 3/Kool Shen
2010-2011 adidas Betclic
2011-2012 Everest Poker/Renault Truck/Crédit Agricole
2012-2020 Hyundai/Veolia Environnement
2020- Emirates Fly Better

Selectie 2020/21Bewerken

No. Naam Nationaliteit Geboortedatum Vorige club
Keepers
1 Anthony Lopes   Portugal 01-10-1990 Eigen Jeugd
30 Julian Pollersbeck   Duitsland 16-08-1994   Hamburger SV
40 Malcolm Barcola   Togo 14-05-1999 Eigen Jeugd
Verdedigers
2 Sinaly Diomandé   Ivoorkust 09-04-2001   Guidars FC
3 Djamel Benlamri   Algerije 25-12-1989   Al-Shabab
5 Jason Denayer   België 28-06-1995   Manchester City
6 Marcelo   Brazilië 20-05-1987   Beşiktaş
14 Léo Dubois   Frankrijk 14-09-1994   FC Nantes
17 Malo Gusto   Frankrijk 19-05-2003 Eigen Jeugd
19 Cenk Özkaçar   Turkije 06-10-2000   Altay
22 Mattia De Sciglio   Italië 20-10-1992   Juventus
31 Melvin Bard   Frankrijk 06-11-2000 Eigen Jeugd
Middenvelders
8 Houssem Aouar   Frankrijk 30-06-1998 Eigen Jeugd
12 Lucas Paquetá   Brazilië 27-08-1997   AC Milan
23 Thiago Mendes   Brazilië 15-03-1992   OSC Lille
25 Maxence Caqueret   Frankrijk 15-02-2000 Eigen Jeugd
28 Florent Da Silva   Frankrijk 02-04-2003 Eigen Jeugd
39 Bruno Guimarães   Brazilië 16-11-1997   Athletico Paranaense
Aanvallers
7 Karl Toko Ekambi   Kameroen 14-09-1992   Villarreal CF
10 Memphis Depay   Nederland 13-02-1994   Manchester United
11 Tino Kadewere   Zimbabwe 05-01-1996   Le Havre
18 Rayan Cherki   Frankrijk 17-08-2003 Eigen Jeugd
20 Islam Slimani   Algerije 18-06-1988   Leicester City
27 Maxwel Cornet   Ivoorkust 27-09-1996   FC Metz
29 Yaya Soumaré   Frankrijk 23-06-2000 Eigen Jeugd

StafBewerken

Nationaliteit Naam Functie
Trainers
  Frankrijk Rudi Garcia Hoofd-coach
  Frankrijk Gérald Baticle Assistent-coach
  Brazilië Caçapa Assistent-coach
  Frankrijk Grégory Coupet Keeperstrainer

RecordsBewerken

Wedstrijden en doelpuntenBewerken

Topscorer aller tijden[5]

  1. Fleury Di Nallo , 182 doelpunten
Meest gescoorde doelpunten in één seizoen
  1. Suprima, 30 doelpunten — 1946/47
  2. Alexandre Lacazette, 27 doelpunten — 2014/15
  3. André Guy, 25 doelpunten — 1968/69
  4. Bernard Lacombe, 24 doelpunten — 1977/78
  5. Sonny Anderson, 23 doelpunten — 1999/00
  6. Nestor Combin, 23 doelpunten — 1963/64
Meest gespeelde competitiewedstrijden
  1. Serge Chiesa, 541 wedstrijden
  2. Sidney Govou, 367 wedstrijden
Meeste doelpunten voor
  • 74 doelpunten (Ligue 1) — 2007/08
  • 62 doelpunten (Ligue 1) — 2001/02
Minste tegendoelpunten
  1. 22 tegengoals — 2004/05
Grootste overwinning
  1. Olympique Lyonnais - Angers (8-0) — 1967
  2. Olympique Lyonnais - Olympique Marseille (8-0) — 1997
  3. Red Star - Olympique Lyonnais (1-5) — 1970
Grootste nederlaag
  1. Olympique Lyonnais - AS Saint-Étienne (1-7) — 1970
  2. Olympique Marseille - Olympique Lyonnais (7-0) — 1990

TransferhistorieBewerken

  Zie voor meer algemene informatie over voetbaltransfers: Lijst van duurste voetbaltransfers.

Vanaf 1989 speelde de club onafgebroken in de Ligue 1. Vanaf de beginjaren van de 21e eeuw behoort Olympique Lyonnais structureel tot de beste clubs van Frankrijk. Op de UEFA ranglijst van de beste clubs in Europa staat Olympique Lyonnais sinds 2006 jaarlijks in de top 10.[6] De basis hiervoor was een zeer succesvol aan- en verkoopbeleid van spelers, waardoor een zeer goede naam is opgebouwd. De club staat er nu bekend om het financieel goed voor elkaar te hebben. Een belangrijke rol hierin speelde de zakenman Jean-Michel Aulas, die sinds 1987 de clubpresident is van Olympique Lyonnais. Hieronder volgt een lijst van de grootste inkomende en uitgaande transfers van de club.[7][8]

InkomendBewerken

Een overzicht van de 10 duurste aankopen van Olympique Lyonnais:

 
  Yoann Gourcuff werd in 2010 aangetrokken voor 22 miljoen euro.
Nummer Naam speler Van club Bedrag in miljoenen euro Jaar
1   Jeff Reine-Adélaïde   Angers SCO € 25,0 ± 2019
2   Joachim Andersen   UC Sampdoria € 24,0 ± 2019
3   Lisandro López   FC Porto € 24,0 ± 2009
4   Thiago Mendes   Lille OSC € 22,0 ± 2019
5   Moussa Dembélé   Celtic € 22,0 ± 2018
6   Yoann Gourcuff   Girondins de Bordeaux € 22,0 ± 2010
7   Bruno Guimarães   Athletico Paranaense € 20,0 ± 2020
8   Sonny Anderson   FC Barcelona € 19,0 ± 1999
9   Memphis Depay   Manchester United € 18.5 ± 2017
10   Michel Bastos   Lille OSC € 18,0 ± 2009

UitgaandBewerken

Een overzicht van de 10 grootste uitgaande transfers van Olympique Lyonnais:

 
  Karim Benzema vertrok naar Real Madrid CF voor 35 miljoen euro.
Nummer Naam speler Naar club Bedrag in miljoenen euro Jaar
1   Tanguy Ndombele   Tottenham Hotspur € 60,0 ± 2019
2   Alexandre Lacazette   Arsenal € 51,3 ±[9] 2018
3   Ferland Mendy   Real Madrid CF € 48,0 ± 2019
4   Corentin Tolisso   Bayern München € 41,5 ± 2017
5   Michael Essien   Chelsea FC € 40,0 ±[10] 2005
6   Karim Benzema   Real Madrid CF € 35,0 ±[11] 2009
7   Mahamadou Diarra   Real Madrid CF € 29,0 ±[12] 2006
8   Samuel Umtiti   FC Barcelona € 25,0 ± 2016
9   Mariano Díaz   Real Madrid CF € 21,5 ± 2018
10   Willem Geubbels   AS Monaco € 20,0 ± 2018

OverzichtslijstenBewerken

Bekende (oud-)spelersBewerken

  Zie de lijst van spelers van Olympique Lyonnais voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

TrainersBewerken

VoorzittersBewerken

Zie ookBewerken

  Commons heeft mediabestanden in de categorie Olympique Lyonnais.