Hoofdmenu openen

Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1949

De Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1949 was de tweede race van het wereldkampioenschap wegrace-seizoen 1949 en ook de tweede officiële WK-race in de geschiedenis. De races werden verreden op 2- en 3 juli 1949 op Circuit Bremgarten, een stratencircuit in de stad Bern. In deze Grand Prix bracht men alle bestaande klassen aan de start: 500 cc, 350 cc, 250 cc, 125 cc en de zijspanklasse. De 250cc-klasse reed op zaterdag 2 juli, de overige klassen op zondag 3 juli. Op zondag was er ook tijd ingeruimd voor een single-seat-autorace, de klasse die in 1950 de Formule 1 zou worden. Deze race werd gewonnen door voormalig motorcoureur Alberto Ascari.

Stratencircuit Bremgarten
Land Vlag van Zwitserland Zwitserland (Flag of Canton of Bern.svg Bern Bern)
Datum 2- en 3 juli 1949
Organisator FIM
500 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Tweede Vlag van Italië Arciso Artesiani
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Daniell
350 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Freddie Frith
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Graham
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Doran
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
Eerste Vlag van Italië Bruno Ruffo
Tweede Vlag van Italië Dario Ambrosini
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson
125 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Nello Pagani
Eerste Vlag van Italië Nello Pagani
Tweede Vlag van Italië Renato Magi
Derde Vlag van Italië Celeste Cavaciuti
Zijspan
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver/Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver/Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis Jenkinson
Tweede Vlag van Italië Ercole Frigerio/Vlag van Italië Lorenzo Dobelli
Derde Vlag van Zwitserland Hans Haldemann/Vlag van Zwitserland Herbert Läderach

AlgemeenBewerken

Omdat de Italiaanse teams het in de TT van Man grotendeels hadden laten afweten, was dit de eerste echte internationale ontmoeting van topteams en -coureurs sinds de wedstrijden om het Europees kampioenschap aan het einde van de jaren dertig. Er werd vooral veel verwacht van de viercilinder Gilera 500 4C, die sterker en lichter was dan de Britse Norton Manx. De Italianen hadden ook - meer dan de Britten - energie gestoken in de ontwikkeling van compressormotoren, maar die had de FICM verboden, waardoor dat werk waardeloos was geworden.

500cc-klasseBewerken

25 rijders startten in de 500cc-klasse, waarvan er slechts 14 de finish haalden. Ted Frend, die zich al als snelste had gekwalificeerd, reed ook de snelste ronde, wat hem een extra punt had opgeleverd als hij de finish had gehaald. Dat gebeurde echter niet en het punt ging nu naar winnaar Les Graham. Tweede werd Arciso Artesiani met de Gilera 500 4C, voor Harold Daniell en Nello Pagani, die ruzie had met constructeur Piero Remor en die daarom voor straf met de eencilinder Gilera Saturno moest aantreden.

Uitslag 500cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Les Graham AJS 1:26"14'9 10+1[1]
2   Arciso Artesiani Gilera + 1"21'9 8
3   Harold Daniell Norton + 1"32'0 7
4   Nello Pagani Gilera (Saturno) + 2"15'0 6
5   Freddie Frith Velocette + 1 ronde 5
6   Guido Leoni Moto Guzzi
7   Ken Bills Velocette
8   Roger Richoz Norton
9   Hans Kaufmann Gilera (Saturno)
10   Georges Cordey Norton
11   Benoit Musy Moto Guzzi
12   Bill Beevers Norton
13   Nandor Puhony Gilera (Saturno)
14   Laszlo Szabo Gilera (Saturno)

Niet gefinishedBewerken

Coureur Merk
  Fergus Anderson Moto Guzzi
  Artie Bell Norton
  Carlo Bandirola Gilera (Saturno)
  Bruno Bertacchini Moto Guzzi
  Dario Ambrosini Gilera (Saturno)
  Johnny Lockett Norton
  Ted Frend AJS
  Norman Croft Triumph
  Ernie Thomas Triumph
  Jean Behra Moto Guzzi
  František Juhan Moto Guzzi

Niet deelgenomenBewerken

Coureur Merk
  Jock West AJS
  Ernie Lyons Velocette
  Syd Jensen Triumph

Top negen tussenstand 500cc-klasseBewerken

(slechts negen coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Harold Daniell Norton 17
2   Les Graham AJS 12
3   Arciso Artesiani Gilera 8
  Johnny Lockett Norton
5   Ernie Lyons Velocette 7
6   Nello Pagani Gilera 6
  Artie Bell Norton
8   Freddie Frith Velocette 5
  Syd Jensen Triumph

350cc-klasseBewerken

Freddie Frith won zijn tweede Grand Prix op rij, maar hij had slechts vier seconden voorsprong op de AJS-rijders Les Graham en Bill Doran. Frith kreeg ook het extra punt voor de snelste ronde. 20 coureurs haalden de finish.

Uitslag 350cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Freddie Frith Velocette 1:07"06'0 10 +1[1]
2   Les Graham AJS + 0"3'9 8
3   Bill Doran AJS + 0"4'1 7
4   Reg Armstrong AJS + 0"22'2 6
5   Tommy Wood Velocette + 0"30'8 5
6   Artie Bell Norton

Niet deelgenomen/onbekendBewerken

Coureur Merk
  Eric McPherson AJS
  Bob Foster Velocette
  Charlie Salt Velocette
  David Whitworth Velocette
  Frank Fry Velocette
  Harold Daniell Norton
  Johnny Lockett Norton
  Ernie Lyons Velocette

Top acht tussenstand 350cc-klasseBewerken

(slechts acht coureurs hadden al punten gescoord)

Pos Coureur Merk Ptn
1   Freddie Frith Velocette 22
2   Reg Armstrong AJS 11
3   Les Graham AJS 8
  Ernie Lyons Velocette
5   Bill Doran AJS 7
  Artie Bell Norton
7   Harold Daniell Norton 6
8   Tommy Wood Velocette 5

250cc-klasseBewerken

In de 250cc-race ontmoetten de Italianen en de Britten elkaar voor het eerst. Bruno Ruffo won met ruime voorsprong op Dario Ambrosini, maar Fergus Anderson reed de snelste ronde. Omdat Manliff Barrington (winnaar van de Lightweight TT) niet scoorde stond hij nu samen met Ruffo aan de leiding van het kampioenschap. 16 coureurs kwamen aan de start, waarvan er 12 de finish haalden.

Uitslag 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Bruno Ruffo Moto Guzzi 1:00"07'2 10
2   Dario Ambrosini Benelli + 0"39'6 8
3   Fergus Anderson Moto Guzzi + 0"49'1 7+1[1]
4   Claudio Mastellari Moto Guzzi + 0"49'3 6
5   Benoit Musy Moto Guzzi + 1"18'6 5
6   Tommy Wood Moto Guzzi

Niet deelgenomen/onbekendBewerken

Coureur Merk
  Svend-Aage Sørensen Excelsior
  Doug Beasley Excelsior
  George Reeve Rudge
  Maurice Cann Moto Guzzi
  Roland Pike Rudge
  Ronald Mead Mead-Norton
  Manliff Barrington Moto Guzzi
  Gianni Leoni Moto Guzzi
  Umberto Masetti Benelli

Top tien tussenstand 250cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Ptn
1   Bruno Ruffo Moto Guzzi 10
  Manliff Barrington Moto Guzzi
3   Tommy Wood Moto Guzzi 9
4   Dario Ambrosini Benelli 8
  Fergus Anderson Moto Guzzi
6   Roland Pike Rudge 7
7   Ronald Mead Norton 6
  Claudio Mastellari Moto Guzzi
9   Benoît Musy Moto Guzzi 5
  Svend-Aage Sørensen Excelsior

125cc-klasseBewerken

De 125cc-klasse was een volledig Italiaanse aangelegenheid. Nello Pagani won met zijn Mondial en reed ook de snelste ronde. Carlo Ubbiali deed het met zijn MV Agusta-tweetakt niet slecht: hij werd vierde door Umberto Masetti nipt te verslaan. 17 coureurs kwamen aan de start, waarvan er 15 de finish haalden.

Uitslag 125cc-klasseBewerken

Pos Coureur Merk Tijd Punten
1   Nello Pagani Mondial 53"12'4 10+1[1]
2   Renato Magi Moto Morini + 1"53'7 8
3   Celeste Cavaciuti Mondial + 3"17'0 7
4   Carlo Ubbiali MV Agusta + 3"18'0 6
5   Umberto Masetti Moto Morini + 3"18'6 5
6   Franco Bertoni MV Agusta

Niet deelgenomen/onbekendBewerken

Coureur Merk
  Gianni Leoni Mondial
  Giuseppe Matucci MV Agusta
  Oscar Clemencigh Mondial
  Umberto Braga Mondial

Top vijf tussenstand 125cc-klasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

Zijspanklasse (600 cc)Bewerken

Eric Oliver en Denis Jenkinson lieten er geen misverstand over bestaan wie de beste was. Ze wonnen zeer ruim voor Ercole Frigerio/Lorenzo Dobelli, die met een Gilera Saturno-blok reden en het met de tweede plaats nog verrassend goed deden. 16 combinaties haalden de finish.

Uitslag zijspanklasseBewerken

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Punten
1   Eric Oliver   Denis Jenkinson Norton 58"51'0 10+1[1]
2   Ercole Frigerio   Lorenzo Dobelli Gilera + 0"49'6 8
3   Hans Haldemann   Herbert Läderach Norton + 0"50'0 7
4   Jakob Keller   Ernst Brutschi Gilera + 2"20'5 6
5   Albino Milani   Ezio Ricotti Gilera + 3"06'7 5

Niet deelgenomen/onbekendBewerken

Coureur Bakkenist Merk
  Frans Vanderschrick   Martin Whitney Norton
  Roland Benz   Max Hirzel BMW
  Pip Harris   Neil Smith Norton
  Ernesto Merlo   Aldo Veglio Gilera

Top vijf tussenstand zijspanklasseBewerken

Conform wedstrijduitslag

TriviaBewerken

Piero RemorBewerken

Piero Remor had voor Giuseppe Gilera de viercilinder Gilera 500 4C ontwikkeld, maar vooral Nello Pagani had nogal wat kritiek op de wegligging van die machine. Remor strafte hem daarvoor door hem met de eencilinder Gilera Saturno te laten starten. Nu Pagani twee minuten achterstand opliep op Les Graham greep Gilera in: voor de TT van Assen kreeg Pagani een viercilinder en Remor werd aan het einde van het seizoen ontslagen.

Vorige race:
Isle of Man TT 1949
FIM wereldkampioenschap wegrace
1e seizoen (1949)
Volgende race:
TT Assen 1949

Vorige race:
Geen
Grand Prix-wegrace van Zwitserland Volgende race:
Grand Prix-wegrace van Zwitserland 1950