Étienne Davignon

Belgisch politicus

Étienne François Jacques graaf Davignon (Boedapest, 4 oktober 1932) is een Belgische diplomaat, politicus en topfunctionaris bij diverse grote ondernemingen en instellingen.

Étienne Davignon
Étienne Davignon
Geboren 4 oktober 1932
Boedapest
Politieke partij Partijloos (voormalig PSC)
Beroep Politicus en bestuurder van vennootschappen
Vlag van Europa Europees Commissaris namens België
belast met:
1977-1981: Douane-unie, Industrie en Interne Markt
1981-1985: Energie, Euratom, Industrie, Onderzoek en Wetenschap
Aangetreden 6 januari 1977
Einde termijn 6 januari 1985
President Roy Jenkins
Gaston Thorn
Voorganger Henri Simonet
Opvolger Willy De Clercq
Portaal  Portaalicoon   Politiek

LevensloopBewerken

Familie en studiesBewerken

Davignon werd geboren in een diplomatenfamilie. Zijn vader was diplomaat Jacques Davignon, die koning Leopold III begeleidde naar het Arendnest in Berchtesgaden voor zijn onderhoud met Adolf Hitler, en zijn moeder was Jacqueline de Liedekerke. Hij is een kleinzoon van volksvertegenwoordiger, senator en minister Julien Davignon, in 1916 voor bewezen diensten in de adelstand verheven. Via zijn schoonbroer Pol-Gustave Boël is Etienne Davignon verwant met de familie Boël.

Na zijn universitaire studies aan de Facultés Universitaires Saint-Louis in Brussel en de Université catholique de Louvain in Leuven, waar hij promoveerde, voltooide Davignon zijn opleiding met een baccalaureaat in de thomistische wijsbegeerte en studies economie.

Diplomatieke carrièreBewerken

Hij heeft een lange loopbaan van politieke en financiële functies. In 1959, als 28-jarig diplomaat was hij actief als gezant voor minister van Buitenlandse Zaken Pierre Wigny (PSC) in het toenmalige, pas onafhankelijke Congo aan het begin van de Congocrisis. Van 1961 tot 1964 was hij ambtenaar op het kabinet van minister van Buitenlandse Zaken Paul-Henri Spaak (BWP) en in 1964 werd hij Spaaks kabinetschef. Van 1966 tot 1969 was hij kabinetschef van minister van Buitenlandse Zaken Pierre Harmel (PSC) en van 1969 tot 1976 was hij directeur van de Directie Politieke Zaken van het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

In 1973 behoorde hij tot de top van de Belgische diplomatie en ging hij een belangrijke rol spelen in de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE). Zo was hij van 1974 tot 1977 voorzitter van het uitvoerend comité van het Internationaal Energieagentschap.

Davignon deed ook ervaring op als vicevoorzitter van de Europese commissie (1977-1985). Hij was in de commissie-Jenkins (1977-1981) verantwoordelijk voor Interne Markt en Industrie. In 1981 was Davignon kandidaat voor de functie van voorzitter van de Europese Commissie, maar van 1981 tot 1985 was Davignon opnieuw vicevoorzitter en bevoegd voor Industrie, Energie en Wetenschappelijk Onderzoek. In zijn functie als Europees commissaris speelde Davignon een belangrijke rol bij de oprichting van de European Round Table of Industrialists (ERT), een invloedrijke multinationale lobbygroep. Samen met voorzitter en CEO van Volvo Pehr Gyllenhammer selecteerde hij de eerste leden van de ERT vanuit het Berlaymontgebouw in Brussel.[1]

BedrijfswereldBewerken

In 1985 werd Davignon lid van de raad van bestuur van de Generale Maatschappij van België. In 1988 werd hij er benoemd tot voorzitter. In die functie had hij een belangrijk aandeel in de herstructureringen die toen doorgevoerd werden bij onder andere de Waalse staalindustrie en bij Tractebel. Na het faillissement van Sabena in 2001 creëerde Davignon met Maurice Lippens een nieuwe Belgische luchtvaartmaatschappij door de oprichting van SN Airholding (Brussels Airlines), die in 2002 Sabena's winstgevende dochteronderneming Delta Air Transport overnam. Op 31 oktober 2003 werd Davignon vicevoorzitter van het door de fusie van Tractebel (eigendom van SUEZ) met de Generale Maatschappij van België ontstane SUEZ-Tractebel NV.

Overige activiteitenBewerken

Etienne Davignon was van 1999 tot 2011 ook voorzitter van de Bilderberg-conferenties. Davignons mentor, Paul-Henri Spaak, was een van de medeoprichters van deze internationale politieke en economische bijeenkomsten. Davignon volgde in deze functie de Britse politicus en diplomaat Peter Carrington op.[2] en gaf het voorzitterschap in 2012 door aan voorzitter en CEO van AXA Henri de Castries.[3]

In maart 1998 werd Davignon voorzitter van het kunstencentrum BOZAR in Brussel. In december 2020 werd bekend dat hij geen kandidaat zou zijn om zichzelf in deze functie op te volgen.[4]

Davignon was ook voorzitter van Société Spa Grand-Prix, een comité dat de coördinatie verzorgt tussen de intercommunale ISF en de vennootschap Le circuit de Spa-Francorchamps (circuit van Spa-Francorchamps en Grand Prix Formule 1 van België). Hij werd in deze hoedanigheid in januari 2018 door Melchior Wathelet opgevolgd.[5][6]

Davignon is ook aandeelhouder van voetbalclub RSC Anderlecht. In februari 2021 kreeg de club een boete omdat Davignon in het Astridpark een inbreuk op de mondmaskerplicht maakte door een pijp te roken op de tribune tijdens de coronapandemie. Bovendien was dit een schending van het rookverbod dat in het stadion geldt.[7][8]

In juni 2019 bracht Davignon bij uitgeverij Lannoo zijn memoires Mijn drie levens uit.[9][10]

OnderscheidingenBewerken

In 2004 werd hij benoemd tot minister van Staat.

Davignon behoorde tot een sinds 1919 burggrafelijke familie. In 2018 verkreeg hij de titel graaf, overdraagbaar op al zijn nakomelingen.[11]

PublicatieBewerken

  Zie de categorie Etienne Davignon van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

Piero Malvestiti (1958-59) · Giuseppe Caron (1959-63) · Guido Colonna di Paliano (1964-67) · Hans von der Gröben (1967-70) · Wilhelm Haferkamp (1970-73) ·
Finn Olav Gundelach (1973-77) · Étienne Davignon (1977-81) · Karl-Heinz Narjes (1981-85) · Francis Arthur Cockfield (1985-89) · Martin Bangemann (1989-93) ·
Raniero Vanni d'Archirafi (1993-95) · Mario Monti (1995-99) · Frits Bolkestein (1999-2004) · Charlie McCreevy (2004-10) · Michel Barnier (2010-14) · Elżbieta Bieńkowska (2014-)