Ophiacodon

geslacht uit de familie Ophiacodontidae

Ophiacodon is een geslacht van uitgestorven Synapsida dat behoort tot de Eupelycosauria, meer bepaald de Ophiacodontidae. Er zijn zes soorten benoemd, die allen 3 tot 3,6 meter lang waren.

Ophiacodon
Fossiel voorkomen: Vroeg-Perm
Ophiacodon mirus.jpg
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Reptilia (Reptielen)
Onderklasse:Synapsida
Orde:Pelycosauria
Familie:Ophiacodontidae
Geslacht
Ophiacodon
Marsh, 1878
Typesoort
Ophiacodon mirus
Afbeeldingen Ophiacodon op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Ophiacodon op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

Vondst en naamgevingBewerken

Verzamelaar David A. Baldwin vond in 1877 in de Arroya de Agua, Rio Arriba County, New Mexico de resten van "sauriërs". Die zond hij naar professor Marsh.

In 1878 benoemde Othniel Charles Marsh de typesoort Ophiacodon mirus. De geslachtsnaam betekent "slangentand" uit het Oudgrieks ophis, "slang", en odoon, "tand". Het was een verwijzing naar de slanke spitse kegelvormige tanden. De soortaanduiding mirus betekent "wonderlijk" in het Latijn. In hetzelfde artikel benoemde hij Sphenacodon.

Het holotype, YP 807, stamt uit de Cutlerformatie die dateert uit het Perm. Het bestaat uit een stuk voorste onderkaak, het os dentale.

FylogenieBewerken

Marsh plaatste Ophiacodon eerst in de Rynchocephala.

LeefwijzeBewerken

Ophiacodon joeg op andere synapsiden, reptielen, amfibieën en vissen.

Verspreiding en leefgebiedBewerken

Ophiacodon leefde tijdens het Vroeg-Perm in de overstromingsvlakten en moerasbossen van Noord-Amerika. In hetzelfde gebied leefden ook zijn verwanten Dimetrodon, Varanosaurus en Edaphosaurus.