Hoofdmenu openen

SS Lazio

voetbalteam uit Italië
(Doorverwezen vanaf Lazio Roma)
Zie artikel Voor de gelijknamige hockeyclub, zie SS Lazio (hockeyclub).

Società Sportiva Lazio (afgekort SS Lazio) beter bekend als Lazio, is een Italiaanse voetbalclub, opgericht op 9 januari 1900. De club speelt zijn thuiswedstrijden in het Olympisch Stadion van Rome.

S.S. Lazio
Naam Società Sportiva Lazio S.p.A.
Bijnaam I Biancocelesti
Le Aquile
Opgericht 9 januari 1900 als Società Podistica Lazio
Stadion Stadio Olimpico,
Rome
Capaciteit 72.698
Voorzitter Vlag van Italië Claudio Lotito
Trainer Vlag van Italië Simone Inzaghi
Competitie Serie A
Thuis
Uit
Alternatief
Geldig voor 2018/19
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Inhoud

GeschiedenisBewerken

Oprichting en beginperiodeBewerken

Op 9 januari 1900, op een bankje voor de Piazza della Liberta aan de Tiber, besloten de negen vrienden Luigi Bigiarelli, Giacomo Bigiarelli, Odoacre Aloisi, Arturo Balestrieri, Alceste Grifoni, Giulio Lefevre, Galileo Massa, Alberto Mesones en Enrico Venier de sportclub Società Podistica Lazio op te richten. Aangezien er al een gymnastiekvereniging bestond met de naam Roma, kozen ze als naam voor hun club voor het gebied waar Rome in ligt: Lazio. Als kleuren kozen de oprichters de blauw–witte combinatie uit de Griekse nationale vlag. In eerste instantie hield de groep zich enkel bezig met marathons.

Pas twee jaar na oprichting ontmoetten de jongens Bruto Seghettini, een speler van Racing Club de France, die de jongens het voetbalspel leerde. Al snel verspreidde de jeugd het voetbalspel door heel Rome, en Lazio was de eerste en enige voetbalclub in de Italiaanse hoofdstad. In de (in eerste instantie) enkel vriendschappelijke wedstrijden was Lazio schier onverslaanbaar. In 1907 boekte de club haar eerste succes toen Lazio werd uitgenodigd op het hoogaangeschreven toernooi in Pisa, waar naast organisator Pisa ook de teams Livorno en Lucca meededen. Alle drie de wedstrijden die dag (!) werden door Lazio gewonnen: Lazio-Lucca 3-0, Lazio-Pisa 4-0 en Lazio-Livorno 1-0. Hiermee behaalde Lazio de eerste prijs.

De eerste successenBewerken

In de jaren ’30 groeiden de Biancocelesti uit tot een nationale topper. De grote speler die periode was spits Silvio Piola, een van de beste spitsen uit Italië ooit. Hij scoorde in zijn periode bij Lazio 143 maal, een record dat nog lang stand zou houden. In 1931 werd de Braziliaan Amílcar Barbuy speler-trainer bij de club. In zijn kielzog volgden ook andere Brazilianen zoals Matturio Fabbi, Armando Del Debbio en Rato, wat Lazio de bijnaam Brasilazio opleverde.

In 1937 eindigde de club, achter Bologna, als tweede, waardoor Lazio op een haar zijn eerste prijs miste. Pas in 1958 was het eindelijk zover: door Fiorentina in de finale om de Coppa Italia te verslaan, haalde Lazio onder coach Bernardini en aanvoerder Lovati haar eerste prijs in de geschiedenis binnen. In diezelfde periode eindigde Lazio steevast in de subtop, waaronder meerdere malen op de derde plaats.

In 1961 degradeerde Lazio echter naar de Serie B, om twee jaar later weer te promoveren. In 1967 degradeerde de club opnieuw, ditmaal door een nederlaag tegen Juventus FC op de laatste speeldag. De aanhang van Lazio moest lang wachten op het volgende succes, want na de degradatie was de club pas vanaf 1972 weer actief in de Serie A. In 1974, twee jaar na de promotie, won Lazio haar eerste landstitel, nadat het een jaar eerder ook al dichtbij was. Belangrijke spelers uit dit team waren spits Chinaglia, middenvelder Nanni en voorstopper Wilson. Deze spelers, in combinatie met trainer/coach Maestrelli, zorgden voor het eerste échte grote succes van de club. Na grote rivaal AS Roma (in 1942) heeft ook Lazio dan eindelijk de scudetto te pakken.

Schandalen en degradatiesBewerken

Na dit hoogtepunt volgden voor Lazio de zwarte jaren. Zo overleed succescoach Maestrelli na een lang ziekbed, en werden de biancocelesti Wilson, Giordano, Manfredonia en Cacciatori gearresteerd in verband met een groot omkoopschandaal. De club werd, net als AC Milan, in 1980 teruggezet naar de Serie B. Ook daar onderging Lazio zware tijden. Zo werd maar net degradatie naar de Serie C ontlopen. In 1982 promoveerde Lazio weer naar de Serie A, maar bleef vechten tegen degradatie. De club won in de twee jaar dat het weer uitkwam op het hoogste niveau zelfs geen enkele wedstrijd buiten het eigen Stadio Olimpico. Na de laatste plaats in 1985 degradeerde de club wederom naar de Serie B.

In 1986 was er opnieuw een omkoopschandaal, ditmaal met Vinazzani in de hoofdrol, en Lazio werd teruggezet naar de Serie C. Dit werd echter teruggedraaid en de club begon het seizoen 1986/87 met negen strafpunten. Lazio wist zich terug te vechten en ontliep dat jaar na een beslissingswedstrijd de haast onvermijdelijke degradatie naar de Serie C. Het jaar daarop, in 1988, promoveerde de club zelfs weer naar de Serie A, waar het zich de eerste twee seizoenen verrassend gemakkelijk staande hield. Paolo Di Canio en Rubén Sosa vormden die periode een sterke voorhoede.

De komst van CragnottiBewerken

In 1992 kwam de zakenman Sergio Cragnotti aan het bewind. Door het aankopen van grote namen wilde hij Lazio zo snel mogelijk aan de absolute top van het Italiaanse én internationale voetbal brengen. Spelers als Winter, Fuser, Cravero, Favalli en Gascoigne kwamen die periode naar Rome. Later volgden Bokšić, Casiraghi en Marchegiani, waarna de club de top van Italië bestormde. Onder leiding van trainer/coach Zdeněk Zeman eindigde Lazio derde in 1994, tweede in 1995, en opnieuw derde in 1996. Giuseppe Signori had hier met zijn vele doelpunten een groot aandeel in. Tijdens seizoen 1996/97 werd Zeman ontslagen en opgevolgd door technisch directeur Dino Zoff en onder zijn leiding eindigde Lazio op de vierde plaats. Na dat seizoen zou de club worden geleid door Sven-Göran Eriksson.

Nieuwe grote namen moesten er voor gaan zorgen dat de club haar tweede scudetto zou behalen. Spelers als Verón, Vieri, Salas, Mihajlović, Couto, Mancini, Nedved en Almeyda werden aangetrokken en ook de uit eigen jeugd afkomstige Alessandro Nesta speelde een belangrijke rol. Meteen in zijn eerste seizoen streed trainer/coach Eriksson tot het einde voor de scudetto, maar deze ging naar Juventus. Wel wist Lazio dat jaar de Coppa Italia te winnen. Het jaar daarop won de club zowel de Italiaanse Super Cup als de laatste Europacup II, waardoor Lazio seizoen 1999/2000 mocht openen met de wedstrijd om de Europese Super Cup. Manchester United FC werd hierin verslagen, waardoor de club haar jubileumjaar goed begon. Aan het eind van dat seizoen bleek dit het meest succesvolle in de geschiedenis van Lazio: de club won namelijk zowel de landstitel als de Coppa Italia — de dubbel was gepakt.

2000 - 2006Bewerken

Na het uiterst succesvolle jaar 2000 ging het bergafwaarts met Lazio. Grote aankopen als Crespo, Mendieta, Claudio López, Stam, Stanković, Fiore en Poborský wisten geen vervolg aan het succes te geven. Lazio bleef meespelen om de prijzen, maar het bleef bij die ene scudetto, die in 2001 ook nog eens naar aartsrivaal AS Roma ging. Het zuivelbedrijf van president Cragnotti ging gebukt onder grote schulden en de club werd hierin meegetrokken. De hoge salarissen die aan de toppers dienden te worden betaald, konden niet meer worden opgebracht, waardoor Lazio haar meeste topspelers van de hand moest doen. Op 2 juli 2005 werd bekendgemaakt dat het aflopende contract van trainer Giuseppe Papadopulo niet werd verlengd, wegens tegenvallende resultaten. Nadat Paul Le Guen had aangegeven niet te willen, werd acht dagen later Delio Rossi aangesteld als nieuwe trainer. Het is zeer de vraag of Lazio in de nabije toekomst nog mee zal strijden om de scudetto.

Midden 2006 werd de ploeg veroordeeld voor zijn aandeel in het corruptieschandaal in het Italiaans voetbal. De ploeg werd in eerste instantie gedegradeerd naar de Serie B, met zeven strafpunten. In hoger beroep was Lazio gelukkiger en mocht de club – met strafpunten – in de Serie A uitkomen.

Extreem rechtsBewerken

 
Curva Nord is de tribune van de fanatieke aanhang van Lazio.

De fanatieke aanhang van Lazio (de Irriducibili), zoals ook andere harde kernen binnen het Italiaanse voetbal, staat bekend om de fascistische sympathieën van een aantal van zijn leden. Extreem-rechtse groepen zijn geïntegreerd binnen de fanatieke aanhang of zoeken steun bij de Irriducibili. Tijdens wedstrijden van Lazio worden vaak fascistische symbolen uitgebeeld op vlaggen of spandoeken. Ook zingt de fanatieke aanhang van Lazio vaak marsliederen uit de periode van het bewind van Mussolini om Lazio 'aan te moedigen' of tegenstanders te intimideren. Een van de beruchtste leden van de Irriducibili was voormalig Lazio-speler Paolo Di Canio. Voor hij aan zijn actieve voetbalcarrière begon en zelfs tijdens zijn tijd als jeugdspeler bij Lazio was hij lid van de harde kern van diezelfde club. Hij was de laatste tijd meerdere malen in het nieuws geweest omdat hij tijdens wedstrijden de fascistengroet bracht naar de harde kern waar hij vroeger zelf bij hoorde (toen nog in de eerste stadsderby na zijn terugkeer in Rome en daarna tegen Livorno en Juventus FC). Hiervoor is hij veroordeeld tot een boete van 10.000 euro en een schorsing van één wedstrijd op grond van racisme. Naar de mening van Di Canio onterecht. Tegen het Italiaanse persbureau ANSA verklaarde hij: "Ik ben een fascist en geen racist. Ik groette mijn supporters, die dezelfde ideeën hebben. Het heffen van mijn arm is niet om geweld uit te lokken of iemand te discrimineren." In zijn autobiografie Di Canio doet hij uit de doeken dat hij een groot bewonderaar is van de Italiaanse dictator Benito Mussolini. In het belang van de club had hij inmiddels besloten om de fascistengroet niet meer te brengen, dit om Lazio niet verder in problemen te brengen.

Selectie 2018/19Bewerken

Nr. Naam Nationaliteit Geboortedatum Vorige club
Keepers
1 Thomas Strakosha   Albanië 19-03-1995 Eigen Jeugd
23 Guido Guerrieri   Italië 25-02-1996 Eigen Jeugd
24 Silvio Proto   België 23-05-1983 Olympiakos Piraeus
31 Marius Adamonis   Litouwen 13-05-1997 Atlantas Klaipėda
Ivan Vargić   Kroatië 15-03-1987 HNK Rijeka
Verdedigers
3 Luiz Felipe   Brazilië 22-03-1997 Ituano FC
4 Patric   Spanje 17-04-1993 FC Barcelona
5 Jordan Lukaku   België 25-06-1994 KV Oostende
8 Dušan Basta   Servië 18-08-1984 Udinese
13 Wallace   Brazilië 14-10-1994 SC Braga
14 Riza Durmisi   Denemarken 08-01-1994 Real Betis
15 Bastos   Angola 23-11-1991 FK Rostov
22 Martín Cáceres   Uruguay 07-04-1987 Hellas Verona
26 Ştefan Radu   Roemenië 22-10-1986 Dinamo Boekarest
33 Francesco Acerbi   Italië 10-02-1988 Sassuolo
48 Lorenzo Filippini   Italië 28-07-1995 Eigen Jeugd
77 Adam Marušić   Montenegro 17-10-1992 KV Oostende
Middenvelders
6 Lucas Leiva   Brazilië 09-01-1987 Liverpool
7 Valon Berisha   Kosovo 07-02-1993 Red Bull Salzburg
11 Joaquín Correa   Argentinië 13-08-1994 Sevilla
16 Marco Parolo   Italië 25-01-1985 Parma
19 Senad Lulić     Bosnië en Herzegovina 18-01-1986 BSC Young Boys
21 Sergej Milinković-Savić   Servië 27-02-1995 KRC Genk
25 Milan Badelj   Kroatië 25-02-1989 Fiorentina
32 Danilo Cataldi   Italië 06-08-1994 Eigen Jeugd
58 Joseph Minala   Kameroen 16-08-1996 Eigen Jeugd
66 Bruno Jordão   Portugal 12-10-1998 SC Braga
88 Davide Di Gennaro   Italië 16-06-1988 Cagliari
93 Mattia Sprocati   Italië 28-04-1993 Salernitana
96 Alessandro Murgia   Italië 09-08-1996 Eigen Jeugd
Aanvallers
17 Ciro Immobile   Italië 20-02-1990 Sevilla
20 Felipe Caicedo   Ecuador 05-09-1988 RCD Espanyol
30 Pedro Neto   Portugal 09-03-2000 SC Braga
87 Cristiano Lombardi   Italië 19-08-1995 Eigen Jeugd
97 Alessandro Rossi   Italië 03-01-1997 Eigen Jeugd
  •   = Aanvoerder

ErelijstBewerken

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
Europacup II 1x 1999 (Laatste editie. Werd na seizoen 1998/99 opgenomen in de UEFA Cup)
UEFA Super Cup 1x 1999
Alpencup 1x 1971
Nationaal
Italiaans landskampioenschap 2x 1973/74, 1999/00
Coppa Italia 6x 1957/58, 1997/98, 1999/00, 2003/04, 2008/09, 2012/13
Supercoppa 4x 1998, 2000, 2009, 2017
Serie B 1x 1969

EindklasseringenBewerken

15
2
3
1
4
13
5
11
8
16
4
10
2
13
15
12
15
3
10
9
11
10
5
4
2
3
4
7
2
1
3
6
4
6
10
16
3
12
10
12
5
4
7
9
3
8
5
5
71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 17 18
Serie A
Serie B

In EuropaBewerken

  Zie Lijst van Europese wedstrijden van SS Lazio voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Lazio speelt sinds in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

1999/00, 2000/01, 2001/02, 2003/04, 2007/08, 2015/16
-
2009/10, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2015/16, 2017/18, 2018/19
1998/99
1973/74, 1975/76, 1977/78, 1993/94, 1994/95, 1995/96, 1996/97, 1997/98, 2002/03, 2004/05, 2017/18
2005
1970/71
1937, 1967, 1970
1951

Bekende (ex-)spelersBewerken


Trainer-coachesBewerken

Naam Van Tot Duels W G V
  Piselli, Pietro Pietro Piselli 1929 1930
  Molnár, Ferenc Ferenc Molnár 1930 1931
  Barbuy, Amilcar Amilcar Barbuy 1931 1932
  Sturmer, Karl Karl Sturmer 1932 1934
  Alt, Walter Walter Alt 1934 1936
  Viola, József József Viola 1936 1939
  Allemandi, Luigi Luigi Allemandi 1939 1939
  Di Franco, Alfredo Alfredo Di Franco 1939 1939
  Kertész, Géza Géza Kertész 1939 1941
  Molnár, Ferenc Ferenc Molnár 1941 1941
  Canestri, Dino Dino Canestri 1941 1941
  Popovich, Alexander Alexander Popovich 1941 1945
  Cargnelli, Tony Tony Cargnelli 1945 1948
  Tognotti, Orlando Orlando Tognotti 1948 1949
  Sperone, Mario Mario Sperone 1949 1951
  Bigogno, Giuseppe Giuseppe Bigogno 1951 1953
  Sperone, Mario Mario Sperone 1953 1954
  Allasio, Federico Federico Allasio 1954 1955
  Raynor, George George Raynor 1955 1955
  Copernico, Roberto Roberto Copernico 1955 1955
  Ferrero, Luigi Luigi Ferrero 1955 1956
  Copernico, Roberto Roberto Copernico 1956 1956
  Ferrero, Luigi Luigi Ferrero 1956 1956
  Carver, Jesse Jesse Carver 1956 1957
  Ćirić, Milovan Milovan Ćirić 1957 1958
  Monza, Alfredo Alfredo Monza 1958 1958
  Bernardini, Fulvio Fulvio Bernardini 1958 1961
  Flamini, Enrico Enrico Flamini 1961 1961
  Carver, Jesse Jesse Carver 1961 1961
  Todeschini, Paolo Paolo Todeschini 1961 1962
  Ricciardi, Alfonso Alfonso Ricciardi 1962 1962
  Facchini, Carlo Carlo Facchini 1962 1963
  Lorenzo, Juan Carlos Juan Carlos Lorenzo 1963 1964
  Mannocci, Umberto Umberto Mannocci 1964 1967
  Neri, Maino Maino Neri 1967 1967
  Gei, Renato Renato Gei 1967 1968
  Lovati, Roberto Roberto Lovati 1968 1968
  Lorenzo, Juan Carlos Juan Carlos Lorenzo 1968 1971
  Maestrelli, Tommaso Tommaso Maestrelli 1971 1975
  Corsini, Giulio Giulio Corsini 1975 1976
  Maestrelli, Tommaso Tommaso Maestrelli 1976 1976
  Vinício, Luís Luís Vinício 1976 1978
  Lovati, Roberto Roberto Lovati 1978 1980
  Castagner, Ilario Ilario Castagner 1980 1982
  Clagluna, Roberto Roberto Clagluna 1982 1983
  Morrone, Juan Carlos Juan Carlos Morrone 1983 1984
  Carosi, Paolo Paolo Carosi 1984 1985
  Lorenzo, Juan Carlos Juan Carlos Lorenzo 1985 1985
  Oddi, Giancarlo Giancarlo Oddi 1985 1985
  Lovati, Roberto Roberto Lovati 1985 1985
  Simoni, Luigi Luigi Simoni 1985 1986
  Fascetti, Eugenio Eugenio Fascetti 1986 1988
  Materazzi, Giuseppe Giuseppe Materazzi 1988 1990
  Zoff, Dino Dino Zoff 1990 1994
  Zeman, Zdeněk Zdeněk Zeman 1994 1997
  Zoff, Dino Dino Zoff 1997 1997
  Eriksson, Sven-Göran Sven-Göran Eriksson 1997 2001
  Zoff, Dino Dino Zoff 2001 2001
  Zaccheroni, Alberto Alberto Zaccheroni 2001 2002
  Mancini, Roberto Roberto Mancini 2002 2004
  Caso, Domenico Domenico Caso 2004 2004
  Papadopulo, Giuseppe Giuseppe Papadopulo 2004 2005
  Rossi, Delio Delio Rossi 2005 2009
  Ballardini, Davide Davide Ballardini 2009 2010
  Reja, Edoardo Edoardo Reja 2010 2012
  Petković, Vladimir Vladimir Petković 2012 2013
  Reja, Edoardo Edoardo Reja 2013 2014
  Pioli, Stefano Stefano Pioli 2014 2016
  Inzaghi, Simone Simone Inzaghi 2016

VrouwenBewerken

In EuropaBewerken

Seizoen Competitie Ronde Land Club Uitslagen
2002/03 UEFA Women's Champions League 1e   Maccabi Haifa 5-0
Toernooi in Rome 1e   Toulouse FC 1-1
1e   1. FC Femina Budapest 5-2

Externe linkBewerken