Hoofdmenu openen

Iguana

geslacht uit de familie leguanen

Naam en indelingBewerken

De wetenschappelijke naam van de groep werd voor het eerst voorgesteld door Josephus Nicolaus Laurenti in zijn Specimen Medicum, Exhibens Synopsin Reptilium Emendatam cum Experimentis circa Venena (1768). De naam iguana is een Spaanse verbastering van de Taíno-naam iwana voor de Antilliaanse soort.

SoortenBewerken

Het geslacht omvat de volgende soorten, met de auteur en het verspreidingsgebied.[1]

Naam Auteur Verspreidingsgebied
Groene leguaan (Iguana iguana) Linnaeus, 1758 Antillen, Belize, Bolivia, Brazilië, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Frans-Guyana, Grenada, Guadeloupe, Guatemala, Guyana, Honduras, Mexico, Montserrat, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, Puerto Rico, Suriname, Trinidad en Tobago, Venezuela, geïntroduceerd in de Verenigde Staten in de staten Florida en Hawaï en in Taiwan
Antillenleguaan (Iguana delicatissima) Laurenti, 1768 Antillen

Uiterlijke kenmerkenBewerken

Beide soorten hebben een kenmerkende halskwab, een stekelrij op de rug en een sublabiale schub op de wang. Ook hebben ze, net als veel andere hagedissen, een derde oog op het hoofd. Ze hebben zeer goed zicht, dat ze gebruiken om voedsel te vinden en met soortgenoten te communiceren.

In vergelijking met de groene leguaan mist de Antilliaanse soort I. delicatissima het streeppatroon op de staart, en de grote, ronde schub onder de oren. I. delicatissima is meer grijsachtig met een groengevlekte onderzijde.

Verspreiding en leefgebiedBewerken

De leguanen komen voor in de groot deel van Midden- en Zuid-Amerika en leven in de landen Antillen, Belize, Bolivia, Brazilië, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Frans-Guyana, Grenada, Guadeloupe, Guatemala, Guyana, Honduras, Mexico, Montserrat, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, Puerto Rico, Suriname, Trinidad en Tobago en Venezuela. De groene leguaan is daarnaast geïntroduceerd in de Verenigde Staten in de staten Florida en Hawaï en in Taiwan.[1]

De habitat bestaat uit tropische en subtropische bossen, ook in door de mens aangepaste gebieden zoals tuinen zijn een geschikte biotoop. De leguanen komen ook veel voor op stranden.[2]

BeschermingsstatusBewerken

Door de internationale natuurbeschermingsorganisatie IUCN is aan beide soorten een beschermingsstatus toegewezen. De groene leguaan wordt gezien als 'veilig' (Least Concern of LC) en de antillenleguaan wordt gezien als 'ernstig bedreigd' Critically Endangered of CR).[2]

De antillenleguaan wordt met uitsterven bedreigd, deels omdat de groene leguaan op de Kleine Antillen geïntroduceerd is en nu met de Antilliaanse soort om voedsel concurreert. Ook vinden er kruisingen plaats tussen de twee soorten. Op minstens drie eilanden vormt dit de belangrijkste bedreiging voor de Antilliaanse soort. Op Sint-Maarten is de soort uitgestorven.

BronvermeldingBewerken