Graptemys flavimaculata

schildpad uit de familie moerasschildpadden

Graptemys flavimaculata is een schildpad uit de familie moerasschildpadden (Emydidae).[2] De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Fred Ray Cagle in 1954. Later werd de wetenschappelijke naam Graptemys oculifera flavimaculata gebruikt.

Graptemys flavimaculata
IUCN-status: Kwetsbaar[1] (2010)
Graptemys flavimaculata
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Reptilia (Reptielen)
Orde:Testudines (Schildpadden)
Familie:Emydidae (Moerasschildpadden)
Onderfamilie:Deirochelyinae
Geslacht:Graptemys
Soort
Graptemys flavimaculata
Cagle, 1954
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Graptemys flavimaculata op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

Uiterlijke kenmerkenBewerken

De schildpad is een van de zogenaamde zaagrugschildpadden vanwege de opvallende, opstaande en naar achteren gekromde ventrale hoornplaten op het midden van het schild, die doen denken aan de tanden van een zaag. De punten hiervan zijn zwart gekleurd. De schildpad is hiernaast buitengewoon kleurrijk, zowel het bruine tot groene schild als de kop zijn gedecoreerd met opvallende gele en complexe tekeningen. De costale hoornplaten (aan weerszijden van het midden) hebben een heldere gele vlek in het midden waaraan de soortnaam te danken is, flavi- maculata betekent 'geel gevlekt'. De marginale platen (aan de randen van het schild) hebben een gele rand, de platen aan de achterzijde van het schild hebben een tand-achtig uitsteeksel. De ledematen en de kop zijn zwart met een helder gele landkaarttekening, vooral op de kop helder geel van kleur is en doorloopt over het oranje gekleurde oog.

Vrouwtjes zijn van mannetjes te onderscheiden aan de schildlengte van maximaal 18 centimeter. Ze worden veel groter worden dan de mannetjes, die een maximale carapaxlengte van 8 tot 11 centimeter bereiken. Mannetjes hebben daarnaast een langere en dikkere staart.

AlgemeenBewerken

Graptemys flavimaculata is endemisch in de Verenigde Staten. De soort heeft een klein verspreidingsgebied en is uitsluitend te vinden in de Pascagoula River, een onderdeel van het uitgebreide rivierstelsel van de Mississippi. De habitat bestaat uit langzaam stromende tot snelstromende wateren met een klei- of zandbodem. Op objecten aan de oever of drijvende of boven het water uitstekende vegetatie wordt gezond, de wortels van de oevervegetatie worden als schuilplaats gebruikt. Het is een zeer schuwe soort die bekendstaat als zeer moeilijk te vangen. Op het menu staan slakken en insecten, in gevangenschap gehouden exemplaren nemen ook vis aan.[3]

De bonte kleuren en bijzondere vormen maken de schildpad zeer populair in de handel in exotische dieren, wat ertoe heeft geleid dat de soort bijna is uitgeroeid. Het is een van de 25 meest bedreigde soorten schildpadden ter wereld.

BronvermeldingBewerken