Hoofdmenu openen

The Longest Day (film)

film van Ken Annakin

The Longest Day is een Amerikaanse oorlogsfilm uit 1962 over de landing in Normandië. Het is de verfilming van het gelijknamige boek uit 1959. Schrijver Cornelius Ryan kreeg 175.000 dollar voor de filmrechten op zijn boek.[1]

The Longest Day
De langste dag
John Wayne als Lt. Col. Benjamin Vandervoort
John Wayne als Lt. Col. Benjamin Vandervoort
Regie Ken Annakin
Andrew Marton
Bernhard Wicki
Darryl F. Zanuck
Producent Darryl F. Zanuck
Scenario Romain Gary
James Jones
David Pursall
Jack Seddon
Cornelius Ryan (roman)
Hoofdrollen Onder andere:
John Wayne
Henry Fonda
Robert Mitchum
Sean Connery
Richard Burton
Muziek Maurice Jarre
Montage Samuel E. Beetley
Cinematografie Jean Bourgoin
Walter Wottitz
Distributie 20th Century Fox
Première 25 september 1962
Genre Oorlog
Taal Engels
Duits
Frans
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 10.000.000
Opbrengst $ 50.000.000
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Stuart Whitman als luitenant Sheen

De film is een van de weinige films uit de jaren 60 die in zwart-wit is opgenomen. Er spelen gevestigde namen mee als Richard Todd (die deelnam aan de echte invasie), Robert Mitchum en John Wayne.

De film was een groot succes in de bioscopen en de opbrengst redde de in financiële problemen gekomen studio 20th Century Fox van het faillissement.

VerhaalBewerken

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film geeft een historisch overzicht weer van de eerste 24 uur van de landing der geallieerde troepen op D-day in Normandië. ‘’The Longest Day’’ is opgezet als een docudrama en hier en daar wordt ook gebruikgemaakt van filmmateriaal uit de Tweede Wereldoorlog. De film toont eerst hoe de Duitse en geallieerde troepen aan beide zijden van het Britse kanaal zich voorbereiden op D-day en wachten op het moment van de invasie. Even dreigt slecht weer roet in het eten te gooien, maar als zich een korte weersverbetering voordoet geeft de opperbevelhebber van de geallieerden, generaal Eisenhower, het teken dat de invasie gaat beginnen. Eerst volgen we de landing van de Britse en Amerikaanse parachutisteneenheden en van de troepen die worden vervoerd in zweefvliegtuigen, genaamd Airspeed Horsa Gliders. Hoogtepunten zijn de landing van Amerikanen in St. Mère-Ëglise en de overval van Britse eenheden op een strategisch belangrijke brug. Als de dag aanbreekt gaan de geallieerden aan land op de verschillende stranden. Veel aandacht is er voor de landing van Franse vrije troepen bij Ouistreham, de bestorming van de rots van Pointe du Hoc door de Amerikaanse Rangers en de slachting op het strand met de codenaam Omaha, waar de 1e en 29e Amerikaanse infanteriedivisie landden. De film eindigt met een collage van beelden waarin we zien dat de geallieerden de verschillende bruggenhoofden consolideren.

RolverdelingBewerken

AmerikanenBewerken

Acteur Personage
Albert, Eddie Eddie Albert Kolonel Thompson
Anka, Paul Paul Anka U.S. Army Ranger
Beymer, Richard Richard Beymer Soldaat 'Dutch' Schultz
Buttons, Red Red Buttons Soldaat John Steele
Danton, Ray Ray Danton Kapitein Frank
Dur, Fred Fred Dur U.S. Army Ranger Majoor
Forte, Fabian Fabian Forte U.S. Army Ranger
Ferrer, Mel Mel Ferrer General Majoor Robert Haines
Fonda, Henry Henry Fonda Brigade Generaal Theodore Roosevelt jr.,
Asst. Commandant 4th Infantry Div.
Forrest, Steve Steve Forrest Kapitein Harding
Grace, Henry Henry Grace Generaal Dwight D. Eisenhower, Geallieerd opperbevelhebber
Helm, Peter Peter Helm Jonge GI
Hunter, Jeffrey Jeffrey Hunter Sergeant (later Lt.) John H. Fuller
Knox, Alexander Alexander Knox Generaal Majoor Walter Bedell Smith, SHAEF Stafchef
Martin, Dewey Dewey Martin Soldaat Wilder
McDowall, Roddy Roddy McDowall Soldaat Morris
Meillon, John John Meillon Admiral Alan G. Kirk, Hoge V.S. marine bevelhebber
Mineo, Sal Sal Mineo Soldaat Martini
Mitchum, Robert Robert Mitchum Brigade Generaal Norman Cota, Asst. Commandant 29th Infantry Div.
O'Brien, Edmond Edmond O'Brien Generaal Majoor Raymond O. Barton, Commandant 4th Infantry Div.
Randell, Ron Ron Randell Joe Williams
Ryan, Robert Robert Ryan Brigade Generaal James M. Gavin, Asst. Commandant 82nd Airborne Div.
Sands, Tommy Tommy Sands U.S. Army Ranger
Segal, George George Segal U.S. Army Ranger
Steiger, Rod Rod Steiger Commandant torpedobootjager
Stuart, Nicholas Nicholas Stuart Luitenant Generaal Omar N. Bradley, Commandant US First Army
Tryon, Tom Tom Tryon Luitenant Wilson
Wagner, Robert Robert Wagner U.S. Army Ranger
Wayne, John John Wayne Lt. Kol. Benjamin Vandervoort,
Commandant 2nd Battalion, 505th Parachute Infantry Reg.
Whitman, Stuart Stuart Whitman Luitenant Sheen

BrittenBewerken

Acteur Personage
Barr, Patrick Patrick Barr Group Captain (Colonel)James Martin Stagg, Royal Air Force, Commandant Meteorologische Dienst
Burton, Richard Richard Burton Luitenant David Campbell, Royal Air Force, Gevechtspiloot
Coleman, Bryan Bryan Coleman Ronald Callen, Oorlog Verslaggever
Connery, Sean Sean Connery Soldaat Flanagan, 3e Infanterie Divisie
Genn, Leo Leo Genn Brigade Generaal Edwin P. Parker jr. (commandant US 78th Infantry Division)
Gregson, John John Gregson Brits aalmoezenier 1st Airborne Division
Houston, Donald Donald Houston RAF piloot op luchtmacht basis
Lack, Simon Simon Lack Luchtmacht Generaal Trafford Leigh-Mallory, Commandant Geallieerde luchtstrijdkrachten
Lawford, Peter Peter Lawford Brigade generaal Lord Lovat, Commandant 1st Special Service Brigade
Medwin, Michael Michael Medwin Soldaat Watney, Universal Carrier chauffeur, 3e Infanterie Divisie
More, Kenneth Kenneth More Kapitein ter zee Colin Douglas Maud, Royal Navy - Beachmaster/Commodore
Mounier, Louis Louis Mounier Luchtmacht Luitenant Generaal Arthur William Tedder, Plaatsvervangend geallieerd opperbevelhebber
Phillips, Leslie Leslie Phillips Officier Royal Air Force
Reid, Trevor Trevor Reid Generaal Bernard Montgomery, Commandant Geallieerde grondstrijdkrachten
Robinson, John John Robinson Admiraal Bertram Ramsay, Commandant geallieerde marinestrijdkrachten
Rossington, Norman Norman Rossington Soldaat Clough
Todd, Richard Richard Todd Majoor John Howard, 'D' Company, 2nd Battalion, Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry
Wattis, Richard Richard Wattis Britse Parachutist

FransenBewerken

Acteur Personage
Bathiat, Arletty Arletty Bathiat Madame Barrault
Barrault, Jean-Louis Jean-Louis Barrault Father Louis Roulland
Bourvil, André André Bourvil Burgemeester van Colleville
Carton, Pauline Pauline Carton Meid
Demick, Irina Irina Demick Janine Boitard
Ledoux, Fernand Fernand Ledoux Louis
Marquand, Christian Christian Marquand kapitein luitenant ter zee Philippe Kieffer
Commandant Franse marine commando's
Renaud, Madeleine Madeleine Renaud Moeder-overste
Rivière, Georges Georges Rivière Sergeant Guy de Montlaur
Servais, Jean Jean Servais Schout-bij-nacht Janjard
Wilson, Georges Georges Wilson Alexandre Renaud

DuitsersBewerken

 
Paul Hartmann en Curd Jürgens als resp. Veldmaarschalk Gerd von Rundstedt en Generaal Günther Blumentritt
Acteur Personage
Blech, Hans Christian Hans Christian Blech Majoor Werner Pluskat
Büttner, Wolfgang Wolfgang Büttner Luitenant Generaal Dr. Hans Speidel
Fröbe, Gert Gert Fröbe Onderofficier "Kaffeekanne"
Hartmann, Paul Paul Hartmann Veldmaarschalk Gerd von Rundstedt
Hinz, Werner Werner Hinz Veldmaarschalk Erwin Rommel
John, Karl Karl John Luitenant Generaal Wolfgang Häger
Jürgens, Curd Curd Jürgens Generaal van de Infanterie Günther Blumentritt
Kiwe, Til Til Kiwe Kapitein Helmuth Lang
Lukschy, Wolfgang Wolfgang Lukschy Kolonel Generaal Alfred Jodl
Meisel, Kurt Kurt Meisel Ernst Düring
Münch, Richard Richard Münch Generaal van de Artillerie Erich Marcks
Reck, Hartmut Hartmut Reck Bernhard Bergsdorf
Reincke, Heinz Heinz Reincke Kolonel Josef Priller
Schröder, Ernst Ernst Schröder Kolonel Generaal Hans von Salmuth
Spitzner, Heinz Heinz Spitzner Helmuth Meyer
Preiss, Wolfgang Wolfgang Preiss Generaal majoor Max Pemsel
Eyck, Peter van Peter van Eyck Luitenant Kolonel Ocker
Bülow, Vicco "Loriot" von Vicco "Loriot" von Bülow Onbekend Duits officier

VoorgeschiedenisBewerken

De voormalige oorlogscorrespondent Cornelius Ryan vatte in de jaren vijftig het idee op om een boek te schrijven over een van cruciale dagen in de Tweede Wereldoorlog, 6 juni 1944. Op die dag landden de geallieerden op de stranden van de kust van Normandië in Frankrijk, het begin van de slag om het westen van Europa. Ryan interviewde talloze soldaten, officieren en burgers van de verschillende landen die actief bij de dag betrokken waren, las oorlogsdagboeken en officiële gevechtsverslagen. Vervolgens schreef hij de tekst waarbij hij vooral het menselijk aspect van de oorlog laat zien. Het resultaat werd in 1959 gepubliceerd onder de titel ‘’The Longest day, June 6, 1944: D-day’’ en was gelijk een succes.

Producent Darryl F. Zanuck was zeer geïnteresseerd in het boek, omdat hij graag een oorlogsfilm wilde maken die afweek van de traditionele oorlogsfilm uit Hollywood; geen heroïsche heldendaden, maar het verhaal van de gewone soldaten en officieren. Zanuck onderhandelde met Ryan en kocht de filmrechten voor 175.000 dollar, terwijl hij de schrijver ook inhuurde voor het scenario. Zanuck nam een enorm financieel risico met de film. Het totale budget zou oplopen tot 10 miljoen dollar. Hiermee was The Longest Day lange tijd de duurste zwart-witfilm ooit gemaakt. Dit record werd in 1993 verbroken door Schindler's List.[1][2] Om te voorkomen dat de film niet zou aanslaan probeerde Zanuck zoveel mogelijk sterren in te huren voor de verschillende rollen, veteranen als Robert Mitchum en John Wayne, maar ook tienersterren als Fabian en Paul Anka voor de jonge generatie bioscoopgangers. Al die sterren ondergroeven tegelijk het idee om ‘’The Longest Day’’ te zien als docudrama.

ScenarioBewerken

Afgezien van Ryan werkten er verschillende scenaristen mee aan het scenario. Romain Gary, James Jones, David Pursall en Jack Seddon leverden allemaal een bijdrage, terwijl ook Zanuck zich er intensief mee bemoeide. Aangezien Zanuck en Ryan een grote hekel aan elkaar hadden moest coproducent Elmo Williams voortdurend tussen beide mannen bemiddelen en de vrede bewaren. Een groot aantal militaire adviseurs werd aangetrokken om de film en het scenario zo goed mogelijk te maken. De meeste van deze adviseurs hadden tijdens de Tweede Wereldoorlog gediend en sommigen worden door acteurs in de film verbeeld. Aan Duitse kant waren de adviseurs: Günther Blumentritt (ex-generaal Duitse Wehrmacht), Max Pemsel (ex-generaal Duitse Wehrmacht), Werner Pluskat (voormalig officier Wehrmacht), Lucie Rommel (weduwe van Veldmaarschalk Rommel) en Josef Priller (piloot bij de Luftwaffe). Voor de Franse inbreng werden Philippe Kiefer (ex-aanvoerder van de Franse commando’s) en Pierre Koenig (ex-commandant Vrije Fransen) geconsulteerd, terwijl James Gavin (Amerikaans generaal) de Amerikanen vertegenwoordigde. De Britse kant van de zaak werd toegelicht door de voormalige Britse generaal Frederick Morgan, Lord Lovat (commandant Britse commando’s) en John Howard (ex-majoor Britse paratroepen).

ActeursBewerken

Producent Daryl Zanuck wilde graag zoveel mogelijk sterren in de film. Hij slaagde erin een grote sterrencast samen te stellen met acteurs als John Wayne, Kenneth More, Richard Todd, Robert Mitchum, Richard Burton, Sean Connery, Henry Fonda, Red Buttons, Rod Steiger, Leo Genn, Peter Lawford, Gert Fröbe, Irina Demick, Bourvil, Curd Jürgens, Robert Wagner, Paul Anka and Arletty. Een groot aantal van hen heeft eigenlijk alleen een soort veredelde cameo in de film.

Voor de rol van de opperbevelhebber van de Geallieerde strijdkrachten in Europa, Dwight Eisenhower, wilde Zanuck Eisenhower zelf vragen. Die had wel belangstelling maar was inmiddels aanmerkelijk verouderd. Zijn taak als president van de Verenigde Staten had zijn tol geëist. De make-upafdeling deed een poging, maar moest al snel toegeven dat het niet zou lukken om Eisenhower er overtuigd te laten uitzien als zijn jongere zelf. De rol ging uiteindelijk naar Henry Grace, die opvallend veel op Eisenhower leek. Grace was alleen geen acteur, maar betrokken bij het inrichten van filmsets. Zijn uiterlijk gaf de doorslag.

Alle sterren kregen een standaardbedrag van 25.000 dollar voor hun rol. De enige die hier bezwaar tegen maakte was John Wayne. John Wayne zou de rol spelen van luitenant-kolonel Ben Vandervoort, aanvoerder van de Amerikaanse para’s die moesten landen bij St.Mère-Eglíse. Charlton Heston was lang in de race voor deze rol, maar viel af toen Wayne op het laatste moment werd gecontracteerd. Probleem was dat John Wayne inmiddels 54 was, 27 jaar ouder dan Vandervoort was in 1944. Nadat Wayne zijn contract had getekend, las hij een interview met Daryl Zanuck. Daarin vertelde de producent dat hij weinig op had met acteurs met hun eigen productiemaatschappij. Als voorbeeld gaf hij de film The Alamo, die door Wayne was geproduceerd. De film was een financieel fiasco. Wayne ontstak in grote woede en zei tegen Zanuck dat hij de rol van Vandervoort alleen zou spelen als hij 250.000 dollar kreeg. De producent ging door de knieën. Wayne werd op de set met de nek aangekeken door de meeste acteurs. Veel van hen hadden tijdens de Tweede Wereldoorlog actief aan de gevechten deelgenomen, terwijl Wayne zich volgens hen had gedrukt en films was blijven maken.

Een andere acteur die eigenlijk te oud was voor zijn rol was Robert Ryan. Ryan was 52 en speelde de rol van generaal-majoor James Gavin die 37 was op D-day. Gavin was een van de jongste generaals uit de Tweede Wereldoorlog en zag er ook jong uit. Robert Ryan lijkt totaal niet op hem. Dit was wel het geval met de veel jongere Mel Ferrer, die ook in de race was voor de rol. Problemen met de filmschema’s zorgden ervoor dat Ferrer de rol van Gavin moest laten schieten.

Een acteur die in 1962 nog vrijwel onbekend was, was Sean Connery. Hij speelde een Britse soldaat die voortdurend pech heeft. Zanuck vond Connery een verschrikkelijke acteur, die er slordig uitzag en nauwelijks in staat was zijn tekst te reproduceren. Niet veel later zou Connery doorbreken met zijn bekendste rol, die van James Bond. Acteur Richard Todd speelde de rol van majoor John Howard, de commandant van de Britse eenheid die met gliders werd aangevoerd en de Ornebrug veroverde. Todd was in de Tweede Wereldoorlog een van de para’s die de eenheid van Howard ontzette. Na de oorlog was hij acteur geworden en kreeg van Zanuck het aanbod zichzelf te spelen. Todd wilde echter een grotere rol en koos ervoor om Howard neer te zetten. In de film zegt een acteur tegen Todd in zijn rol als Howard, dat ze alleen nog maar hoeven te wachten op de versterking in de vorm van de Britse para’s. Todd antwoordt dan: “De parachutisten zijn altijd te laat”. Dit was een privégrapje van Todd, die in juni 1944 zelf bijna te laat bij de brug arriveerde. De Britse acteur Dirk Bogarde werd gevraagd de rol van de Britse para-aalmoezenier te spelen die wanhopig aan het duiken is naar zijn koffertje. Bogarde weigerde de rol. In de film arriveert Peter Lawford in zijn rol als Lord Lovat bij de Ornebrug. Hij is vergezeld door een doedelzakspeler. In 1944 was dat Bill Millin. Velen zijn overtuigd dat Millin zichzelf speelde in de film, maar dat is niet waar. Die rol werd vervuld door majoor Leslie de Laspee, die in 1961 de officiële doedelzakspeler was voor de Britse koninklijke familie.

Roddy McDowall is in The Longest Day kort te zien als een Amerikaans soldaat die landt op het strand met de codenaam Utah. Eigenlijk was hij niet eens gecast, maar Dowell verveelde zich stierlijk in Italië waar hij betrokken was bij de opnamen van de film Cleopatra. De filmopnamen werden steeds onderbroken en hij smeekte Zanuck om een rolletje. De rol van de para die aan de kerktoren van St. Mère-Eglíse hing, ging naar Red Buttons, een acteur bekend van zijn komische rollen. Zanuck castte hem, nadat hij de acteur was tegengekomen in een café in Parijs. Onder de acteurs die bedankte voor een rol als Amerikaans soldaat was Robert Evans. Hij was ontevreden met zijn bestaan als acteur en wilde zich gaan toeleggen op het produceren.

Een van de figuranten die te zien is bij de bestorming van Pointe du Hoc was Joseph Lowe, die in 1944 hetzelfde kunststukje in het echt deed. Lowe diende in 1961 bij de 505th Airborne Battle Group, welke eenheid door de VS werd aangeboden om mee te doen als figurant. Een van de weinige vrouwenrollen in de film is die van de Franse verzetsstrijdster. Zanuck had de rol al aangeboden aan Brigitte Bardot en Marina Vlady, maar die hadden er geen zin in. Niet lang daarna viel Zanucks oog op de Franse actrice Irina Demick die niet alleen de rol kreeg, maar ook de maîtresse van Zanuck werd. De enige Nederlander in de film is Arnold Gelderman, die de rol speelt van Duits soldaat en samen met Irina Derrick in het water belandt.

Historie of fictieBewerken

Hoewel de film wordt gebracht als een docudrama is het eigenlijk meer een heropvoering van de gebeurtenissen die zich afspeelden op 6 juni 1944 in Normandië. De film geeft in het algemeen een accuraat beeld van de invasie, maar onvermijdelijk zijn er ook fouten ingeslopen. Ondanks het feit dat de film bijna drie uur duurt, is er toch sprake van een zekere verdichting en romantisering van hetgeen zich tijdens de invasie afspeelde. Daarnaast zijn er fouten gemaakt bij het inzetten van voertuigen en uitrusting of zijn er zelfs historische fouten gemaakt. Hieronder een overzicht van grote en kleinere fouten

Onjuistheden in weergave historische gebeurtenissenBewerken

  • Het Canadese leger bestormde op 6 juni 1944 het strand met de codenaam Juno en vocht daarna dapper in Normandië. In de film is niets van de Canadese landing te zien.
  • Hoewel er 1700 Afro-Amerikaanse soldaten deelnamen aan de landingen op D-day is er geen een te zien in de film. Dit leidde in 1963 tot een aanklacht van het NAACP wegen rassendiscriminatie.
  • Als de paratroepers geland zijn, sluipen eenheden in de nacht door het Franse platteland. In de achtergrond zijn de geluiden te horen van kikkers. Het is het gekwaak van Amerikaanse kikkersoorten. Vermoedelijk is bij de geluidssynchronisatie gebruikgemaakt van Amerikaanse geluidsopnamen.
  • Een van de dramatische hoogtepunten uit de film was het opblazen van een deel van een enorme stenen wal op het einde van het Omaha-strand. Diverse soldaten sneuvelen om deze doorbraak te forceren. Als de muur wordt opgeblazen stromen soldaten erdoorheen en zij weten de Duitsers te verdrijven. In het echt was er weliswaar een stenen muur op het Omaha-strand, maar die was niet veel hoger dan een meter. Ook was deze muur niet bedoeld als verdedigingsmiddel, maar bedoeld voor het tegengaan van erosie. Het muurtje werd door de uitgeputte overlevenden gebruikt als dekking. Het verhaal van het opblazen van de zeemuur is dus volslagen onzin.
  • Ook Cornelius Ryan had een foutje gemaakt. In zijn boek beschrijft hij het casino van Ouistreham dat werd bestormd door Franse troepen. Er was voor de opnamen een hele set gebouwd van Ouistreham, inclusief casino, en net op het moment dan men wilde filmen ontdekte een van de onderzoekers dat er helemaal geen casino was in Ouistreham op 6 juni 1944. Het was vernietigd tijdens de voorbereidingen voor de verdediging en vervangen door een bunker. Zanuck liet echter de werkelijkheid even voor wat het was en filmde de aanval met het casino.
  • Tijdens de landingen van de parachutisten brak lt.-kolonel Ben Vandervoort zijn enkel. In de film wordt gesuggereerd dat het om een gecompliceerde breuk gaat. Dit zou betekenen dat er bloed zichtbaar moet zijn en/of de botten uit de wond steken. Hiervan is echter niets te zien. Het zou verder onmogelijk zijn dat iemand met een gecompliceerde breuk zou kunnen hinken zoals in de film is te zien.
  • Landingen van parachutisten werden altijd voorafgegaan door landingen van de zogenaamde ‘pathfinders’, para’s die de landingszones moesten markeren. In de film is te zien hoe Britse pathfinders per ongeluk terechtkomen in het hoofdkwartier van General Von Salmuth, commandant van het Vijftiende leger. Maar dat was onmogelijk, Von Salmuths hoofdkwartier bevond zich aan het Nauw van Calais. In het echt landden de pathfinders in het hoofdkwartier van General Reichert, commandant van de 711e divisie in Normandië.
  • Een van de hoogtepunten uit de film is de verschijning van beachmaster commander Colin Maude met zijn buldog die de Britse troepen aanspoort het strand snel te verlaten. In de film staat Maude echter op het verkeerde strand, een Brits strand en niet Juno Beach waar de Canadezen landden. Zijn hond was ook geen buldog, maar een Duitse herder. Verder klopt het uniform van Maud niet, hij heeft de onderscheidingstekens van een ‘captain’ (vier strepen) in plaats van de drie strepen van een ‘commander’.
  • Wonderlijk is de scène waarbij de Franse boer staat te juichen als het geallieerde scheepsbombardement losbarst en de boerderij wordt getroffen. De Duitsers hadden iedereen bij de kust weggehaald en zeker een boerderij met uitzicht op de zee zouden ze niet gespaard hebben uit angst dat iemand signalen zou kunnen afgeven aan passerende schepen. Daarnaast zou het scheepsbombardement de boerderij en alles wat er in zat compleet aan flarden hebben geschoten, alleen al drukgolven van de exploderende scheepsgranaten zouden de boer en de boerin terstond hebben gedood.

Onjuistheden in voertuigen, vliegtuigen en uitrustingBewerken

  • Bij de landingen zijn landingsboten te zien van het type LCM-8s. Dit type werd pas gebouwd in 1954.
  • Bij de voorbereidingen van de landingen zien we ook landingsboten die in het ruim van een schip worden geladen. Deze schepen waren niet aanwezig bij D-day.
  • Op het moment dat de geallieerde marine zich opmaakt om de stranden te beschieten is een groep vliegtuigen te zien. De vliegtuigen die zijn te zien, zijn Douglas Sky Raiders, die pas eind jaren veertig werden geïntroduceerd.
  • Oberstleutnant Priller and Unteroffizer Wodarczyk vlogen op 6 juni met hun Focke Wulf FW 190 naar de stranden. In de film is dit ook te zien, alleen is het getoonde type de BF-108 Taifun
  • In de film is te zien hoe Amerikaanse para’s uit een Britse Lancaster springen. Dat waren bommenwerpers; de para’s werden vervoerd met C-47 Dakota’s. Ook is te zien dat de jumpmaster bij de deur van het vliegtuig staat en roept: “Go! Go!”, waarna de para’s springen. Op D-day was voor dit soort zaken geen tijd. De jumpmaster sprong als eerste, direct gevolgd door de rest van de para’s.
  • Amerikaanse soldaten die in de film zijn uitgerust met een Thompson machinegeweer hebben de verkeerde munitietassen bij zich en wel die voor M1-geweren.
  • De rangers die Pointe-du-Hoc bestormden droegen helmen met op de achterzijde een oranjekleurige ruit en een nummer van hun bataljon. In de film is hier niets van te zien.
  • De soldaten van de 101e Luchtlandingsdivisie droegen in het echt op hun helm een insigne in de vorm van speelkaartsymbolen. In de film is hier niets van te zien.
  • De film volgt onder andere soldaat Schulz, een Amerikaanse paratroeper die verdwaalt na de landing. In de film draagt de acteur die Schulz speelt niet de normale ‘jump boots’ van de para’s maar de zogenaamde gevechtsschoenen van de infanterie. Dit type schoen werd pas na juni 1944 algemeen. Op D-day droeg de infanterie veldschoenen en canvas enkelbanden.
  • Acteur Peter Lawford die de rol van Lord Lovat vertolkt draagt in de film een karabijn van het type Mannlicher Schoenauer Model 1903. De wat excentrieke Lovat droeg echter altijd een oud Winchestergeweer.
  • In de film is een geavanceerde rubber pop te zien met de naam ‘Rupert’. Rupert heeft het uiterlijk van een Amerikaanse para in miniatuur. In de film wordt de suggestie gewekt dat bij Rupert bij de landing een mechanisme in werking zou worden gesteld dat het geluid van geweer- en mitrailleurvuur zou weergeven en dat er vuurwerk tot ontsteking zou komen. In werkelijkheid was ‘Rupert’ een met zand of stro gevulde stoffen zak, die maar een vage gelijkenis met een menselijke lichaam had. Bij het neerkomen van de pop kwam een explosief tot ontbranding die de pop totaal verwoestte, juist om te voorkomen dat de Duitsers zouden ontdekken dat het poppen waren. De geluiden van geweer- en mitrailleurvuur kwamen van SAS-eenheden die met de circa 500 Ruperts werden gedropt. De SAS-soldaten speelden platen met oorlogsgeluiden af, gooiden rookgranaten en schoten met hun eigen wapens.
  • In de scène waarin de 'Ruperts' gedropt worden, is Duits luchtafweer te zien. Prominent in beeld draait een luchtdoelkanon zijn vier lopen omhoog en vuurt in de lucht. Dit stelt de Duitse Flakvierling voor, maar die zag er heel anders uit. In werkelijkheid is het de Amerikaanse Maxson M45 Quadmount.

Onjuistheden in achtergronden, decors, taalBewerken

  • In het begin van de film is een groep marcherende Duitse soldaten te zien. Achter hen is even de achterkant van de Citroën 2 CV te zien. De 2CV werd pas in 1948 geïntroduceerd.
  • In de film is de Duitse generaal Max Pemsel te zien. De Duitse acteur Wolfgang Preiss, die Pemsel speelt, zegt op zeker moment: "Wir haben starke RADAR-störungen". De Duitsers gebruikten het woord ‘radar’ echter nog niet in 1944. Men sprak over "Funkmeßgeräte".
  • In de film is te zien hoe Franse verzetslieden de telefoonlijnen van de Duitsers saboteren. We zien vervolgens een Duitse soldaat boos: “Hello, hello!” roepen en niet zoals verwacht het Duitse: ‘Hallo, hallo!”

ProductieBewerken

BudgetBewerken

Het maken van ‘’The Longest Day’’ zou uiteindelijk 10 miljoen dollar kosten. Daarmee zou de film lange tijd de duurste zwart-witproductie blijven. Pas in 1993 werd dit record gebroken door de film Schindler's List. Op het moment dat producent Daryl F. Zanuck aan de opnamen wilde beginnen hoorde hij dat de studio 20th Century Fox alleen akkoord wilde gaan als Zanuck met een vast budget zou gaan werken. De reden hiervoor was dat de film Cleopatra, die 20th Century Fox op dat moment in Italië aan het opnemen was, ver over zijn budget was gegaan. Zanuck accepteerde de eis van Fox en toen het geld op was, gebruikte hij zijn eigen geld om de film af te maken. Toch dreigde de studio de stekker uit het project te trekken. Zanuck vloog naar New York om ‘’The Longest Day’’ te redden. Het lukte hem, al zat het Fox niet lekker dat de film 10 miljoen dollar ging kosten, zeker toen bleek dat Cleopatra al 40 miljoen had gekost. ‘’Cleopatra’’ kostte uiteindelijk 44 miljoen en ondanks het succes in de bioscopen kon Fox de kosten ervan niet terugverdienen. Het succes van ‘’The Longest Day’’ redde Fox echter van de financiële ondergang.

LocatiesBewerken

De film werd opgenomen in Frankrijk op Île de Ré, het Salecciastrand in Saint-Florent, Haute-Corse op Corsica en Port-en-Bessin-Huppain bij Bayeux, dat model stond voor Ouistreham. Er werden ook opnamen gemaakt op historische plaatsen, zoals Pegasus Bridge (de voormalige Orne-brug) bij Bénouville, Calvados, het plaatsje Sainte-Mère-Église en de rots Pointe du Hoc. De Studio's de Boulogne in Boulogne-Billancourt werden gebruikt voor de binnenopnamen. Vlak voordat Zanuck de opdracht gaf om te filmen op Corsica kreeg de producent bezoek van een man die zei dat hij alle eigenaren van de Corsicaanse stranden vertegenwoordigde. Hij vertelde de verbijsterde Zanuck dat hij 15.000 dollar wilde hebben als vergoeding voor het gebruik van de stranden. Als Zanuck niet zou betalen dan zou hij worden geconfronteerd met de eigenaren die in moderne auto’s over de stranden zouden rijden. Zanuck ging door de knieën en betaalde. Later hoorde hij dat er helemaal geen privéstranden op Corsica waren en dat hij was opgelicht. Pas na acht jaar procederen kreeg Zanuck zijn geld terug.

VoorbereidingenBewerken

Zanuck kon beschikken over tweeëntwintig oorlogsschepen van de Amerikaanse Zesde Vloot die tussen 21-30 juni 1961 manoeuvres hielden bij Corsica. Tijdens de opnames moest Zanuck er wel voor zorgen dat de camera’s niet per ongeluk het vliegdekschip van de vloot filmden. De Amerikaanse marine zorgde ook voor landingsvaartuigen (al waren die eigenlijk te modern). Met name de USS Springfield en USS Little Rock, twee lichte kruisers die nog stamden uit de Tweede Wereldoorlog, werden ter beschikking gesteld. Ze zijn in de film goed te zien (en er is niet geprobeerd te verhullen dat beide schepen intensief werden aangepast na de oorlog). Zanuck, die op een gegeven ogenblik meer soldaten onder zich had dan elke andere commandant uit de Tweede Wereldoorlog, beschikte ook over vele figuranten. De VS, Groot-Brittannië en Frankrijk stelden circa 23.000 soldaten ter beschikking. Deze figuranten speelden vaak afwisselend de rol van Amerikaans, Brits of Duits soldaat. Er waren namelijk geen Duitse soldaten of figuranten. Frankrijk stelde zo’n duizend Franse commando’s beschikbaar.

Op het laatste moment werd John Wayne gecontracteerd voor de rol van lt. Kolonel Vandervoort. Wayne eiste niet alleen een salaris van 250.000 dollar (tegen de 25.000 dollar die de rest van de ‘sterren’ kreeg) maar ook een aparte vermelding op de aftiteling. Alle acteurs werden in alfabetische volgorde genoemd, alleen Wayne wordt apart genoemd. Uit wraak voor Waynes eisen plaatste Zanuck de naam van John Wayne apart, maar dan wel achteraan. Hiermee voldeed hij wel aan de eisen van Wayne, maar niet zoals deze gewenst had.

Zanuck die graag wilde dat de film historisch verantwoord was, zocht stad en land af naar geschikte vliegtuigen. Hij stuitte op vier Spitfires MK9, die door de Belgische luchtmacht werden gebruikt als oefendoelwit. Ze hadden de serienummers MH415, MK297, MK923 en MH434 en verkeerden in een verwaarloosde staat . Onder toezicht van de vroegere Spitfirepiloot Pierre Laureys (340 squadron RAF), werden de vliegtuigen opnieuw uitgerust met motoren van Rolls Royce en verder gereviseerd en voorzien van de juiste onderscheidingstekens. Ook vond Zanuck twee Messerschmitt Me-108 trainingsvliegtuigen die werden gebruikt door de Spaanse luchtmacht. Omdat er geen authentieke gliders meer waren liet Zanuck twee duplicaten bouwen door het bedrijf die tijdens de oorlog de echte gliders hadden gebouwd.

OpnamenBewerken

Er werkten in totaal vijf regisseurs aan de film:

Opvallend aan de film is dat voor het eerst alle personages in hun eigen taal spreken en niet zoals in Hollywood gebruikelijk is alleen Engels. Tijdens de opnames van de landing op Omaha Beach wilden de meeste figuranten niet in het water springen omdat ze bang waren dat dit te koud zou zijn. Acteur Robert Mitchum, die de rol van generaal Norman Cota speelde, spoorde hen aan dit toch te doen door zelf als eerste in het water te springen.

Acteur Kenneth More, die de rol van commander Colin Maud speelt, moest tijdens de opnamen met een shillelagh, een soort stok die wordt gebruikt als handwapen op de motorkap van een brencarrier slaan. De shillelagh die hij gebruikt werd door de echte Colin Maud gebruikt tijdens de invasie en door hem ter beschikking gesteld. Majoor John Howard schonk de helm die hij droeg op D-Day aan acteur Richard Todd, die hem speelde in de film.

Voor de opnamen van het gevecht rondom het casino in Ouistreham werd een helikopter gebruikt, een Alouette die werd gevlogen door Gilbert Chomat. De acht minuten durende opname die werd gemaakt vanuit de helikopter is in de film in zijn geheel te zien. De opnames van de landing van de Amerikaanse parachutisten in het dorpje St. Mère-Eglise werden gemaakt op historische grond. Zanuck liet het dorpje afsluiten voor alle verkeer, de winkels sluiten en de elektriciteit afsluiten. Toch werd de landing in de nacht door echte parachutisten bijna een ramp. Slechts twee para’s landden op het pleintje. Vrijwel iedereen raakte gewond en één para brak beide benen. Zanuck schrok zo van al deze ellende dat alle landingen vanuit een vliegtuig werden geschrapt en vervangen door sprongen vanaf een hoge kraan.

VersiesBewerken

In 1994, op de 50e verjaardag van D-dag, verscheen er op VHS een ingekleurde versie; deze is nooit op dvd verschenen.

Prijzen en nominatiesBewerken

In 1962 won The Longest Day de Academy Awards voor:[3]

  • Beste cinematografie (2x, voor Jean Bourgoin en Walter Wottitz)
  • Beste special effects

De film won verder:

Externe linksBewerken

BronnenBewerken

  • Ken Annakin, “So You Wanna Be a Director”, 2001
  • Rudy Behlmer, “Memo from Daryl F. Zanuck, the golden years at 20th Century Fox, 1995
  • George F. Custen, ”Twentieth Century Fox: Daryl F. Zanuck and the culture of Hollywood”, 1997
  • Robert Eberwein, “The Hollywood War film”, 2009
  • Jay Hyams, “War movies, 1984
  • Michael Munn, “John Wayne, the man behind the myth”, 2005
  • Aubrey Solomon, “Twentieth Century Fox: A Corporate and Financial History (The Scarecrow Filmmakers Series)” 1989.