Hoofdmenu openen

Sander Loones

politicus uit België

Sander Loones (Veurne, 26 januari 1979) is een Belgisch politicus voor N-VA. Hij werd in 2014 Europees Parlementslid en was in 2018 gedurende 28 dagen minister in de federale regering-Michel I als minister van Defensie, belast met Ambtenarenzaken.

Sander Loones
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Geboren Veurne, 26 januari 1979
Kieskring Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij 2011-heden: N-VA
Federaal minister van Defensie, belast met Ambtenarenzaken
Aangetreden 12 november 2018
Einde termijn 9 december 2018
Regering Michel I
Voorganger Steven Vandeput
Opvolger Didier Reynders (als minister van Defensie)
Sophie Wilmès (als minister van Ambtenarenzaken)
Functies
2014-2018 Europees Parlementslid[1]
2014-2018 Ondervoorzitter N-VA
2018 Minister van Defensie en Ambtenarenzaken
2019-heden Gemeenteraadslid Koksijde
Website
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

LevensloopBewerken

Hij is de zoon van Jan Loones, voormalig parlementslid voor de Volksunie en N-VA en gewezen eerste schepen van Koksijde, en kleinzoon van Rosette Dewitte, burgemeester van 1953 tot 1964, en van Honoré Loones, VNV-oorlogsburgemeester en van 1965 tot 1976 laatste burgemeester van Oostduinkerke. Hij studeerde rechten aan de KU Leuven en behaalde in 2002 hierin zijn master. Hij specialiseerde zich in de loop der jaren in asiel en migratie.

Tussen 2005 en 2010 was Loones werkzaam als juridisch adviseur op het studiebureau van federale Dienst Vreemdelingenzaken en als consultant bij PricewaterhouseCoopers. In 2011 ging hij op vraag van voorzitter Bart De Wever aan de slag op de studiedienst van de N-VA, waar hij zich ook concentreerde op asielrecht en migratiebeleid.[2] Tijdens de lange periode van lopende zaken in 2011-2012 zorgde hij samen met Theo Francken voor de afschaffing van de Snel-Belgwet en de verstrenging van de gezinshereniging. Toen zijn partij federaal in de oppositie zat, zorgde jurist Loones er mee voor dat de N-VA-studiedienst uitgroeide tot een gevreesde cijfermachine. Bij de regeringsvorming in 2014 was hij achter de schermen één van de belangrijke onderhandelaars en als N-VA-ondervoorzitter volgt hij sindsdien het regeringswerk op de voet.

Op 14 oktober 2014 werd hij Europees Parlementslid als opvolger van Johan Van Overtveldt, die federaal minister werd.[3][4] In het Europese parlement verwoordde hij het euro-kritisch geluid van zijn partij, dat stelt dat de Europese Unie nooit een Europese natie zal worden, omdat ze de combinatie is van vele verschillende naties, met verschillende culturen en politieke tradities. Meer Europa is daarom niet de oplossing voor alles. Hij bleef Europarlementslid tot hij in november 2018 federaal minister werd.

Op 13 december 2014 werd hij verkozen als ondervoorzitter van N-VA.[5] Zijn naam viel ook heel even als mogelijke opvolger van De Wever. Hij wuifde dit steeds weg en door zijn partij werd dit voorbarig genoemd. Hij bleef ondervoorzitter tot aan het begin van zijn ministerschap in november 2018.

Tot in 2015 woonde Loones met zijn vrouw en kinderen in het Vlaams-Brabantse Dilbeek, waarna zij terug naar Koksijde verhuisden. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 werd hij er verkozen tot gemeenteraadslid. Hij haalde de hoogste persoonlijke score en overtroefde met 2979 stemmen burgemeester Marc Vanden Bussche, die 2610 voorkeurstemmen kreeg. De N-VA haalde in Koksijde ruim een kwart van de stemmen, de lijst van de burgemeester bleef - ondanks verlies - ruim de sterkste met 41 %. De partij van Loones belandde echter in de oppositie.

Sander Loones werd op 2 november 2018 voorgedragen als minister van Defensie en Ambtenarenzaken, als opvolger van partijgenoot Steven Vandeput, die burgemeester van Hasselt werd.[6] Op 12 november 2018 legde hij de eed af als minister.[7] Loones was dan de jongste minister in de regering-Michel I. Hij vervulde die opdracht maar 28 dagen, want zijn partij verliet de regering op 9 december, omdat die zich weigerde te scharen achter het VN-migratiepact. Hiermee werd hij de minister met de kortste staat van dienst sedert Jules Joseph d'Anethan, die in 1846 negen dagen minister van Oorlog was.

Bij de federale verkiezingen van 2019 is hij lijsttrekker in West-Vlaanderen.[8]

Externe linkBewerken