Paulus Joseph Gabriël

Nederlands kunstschilder

Paulus Joseph Gabriël (gedoopt Amsterdam, 11 juli 1784 – Amsterdam, 31 december 1833) was een Nederlands schilder en beeldhouwer.[1]

Paulus Joseph Gabriël
Portret van Gabriël (1818), door Wouter Mol
Persoonsgegevens
Geboren juli 1784
Overleden 31 december 1833
Geboorteland Nederland
Beroep(en) schilder en beeldhouwer
RKD-profiel
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Leven en werk bewerken

Hij werd gedoopt als Paulus Josephus, zoon van Joseph Gabriël en Marie Catherine Paulus, in de katholieke Franse kapel in Amsterdam. Hoewel zijn vader beeldhouwer was, legde Gabriël zich aanvankelijk toe op het schilderen van portretten. Na een verblijf in Parijs (1805-1807) ging hij beeldhouwen. Hij won de zilveren medaille van de Prix de Rome in Parijs en werd in de gelegenheid gesteld in Italië stage te lopen. Hij raakte hier onder anderen bevriend met Jan David Zocher en de schilder Wouter Mol. Ook leerde hij de classicistisch beeldhouwer Antonio Canova kennen, van wiens werk hij onder de indruk was.[2]

Terug in Amsterdam (1813) werd hij hofschilder van koning Willem I en een jaar later benoemd tot stadsbeeldhouwer in Amsterdam, als opvolger van de overleden Christiaan Welmeer. Vanaf 1820 was hij professor aan de Koninklijke Akademie van Beeldende Kunsten. Zijn zoon Constan (1828-1903) werd kunstschilder.

Beeldhouwwerken (selectie) bewerken

Galerij bewerken

Zie ook bewerken

Zie de categorie P.J. Gabriël van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.