Hoofdmenu openen

De Centrale der Steenbewerkers van België (Frans: Centrale des Ouvriers de la Pierre de Belgique) was een Belgische vakcentrale die aangesloten was bij de ABVV.

Centrale der Steenbewerkers van België
Geschiedenis
Ontstaansdatum 1889
Ontbindingsdatum 31 december 1964
Opgegaan in AC
Vakbond SK / BVV / ABVV
Ideologie Socialisme
Structuur
Voorzitter Hubert Lapaille
Hoofdkantoor => 1936 - 1962:
Maison des Huit-heures
Fontainasplein 9
1000 Brussel
=> 1962 - 1965:
Maison du Peuple
Emile Vanderveldeplein 19
1000 Brussel
Land Vlag van België België
Ledenaantal 7.732 (1953)
Media
Ledenblad Le Carrier
Portaal  Portaalicoon   Economie

HistoriekBewerken

De voorlopers van dit vakcentrale waren de steenhouwerssyndicaten van Brussel en Gent en die van de steengroeve-arbeiders te Basècles die in 1872 door middel van staking de afschaffing van de 'bestraffing van de vrijwillige afwezigheden' bekwamen.

In 1889 vond de stichting van het Nationaal Verbond der Steen- en Plaasterbewerkers (Frans: Fédération Nationale des travailleurs de la pierre et du plâtre) plaats. De eerste secretaris was Rondas. Naast steenbewerkers traden ook steenkappers, marmerbewerkers en lijstenmakers toe. Kort na de stichting traden onder meer de metsersvakbonden van Ransbeke, Genval en Namen toe, alsook het syndicaat van de kasseileggers van Waterloo. Vanaf 1893 werd het ledenblad Le Carrier uitgegeven en telde omstreeks deze periode 5.200 leden in 1903. Op 31 december 1908 werd deze federatie omgevormd tot de Centrale der Steenbewerkers van België. Bestendig secretaris werd Léon Denis, die wegens ziekte echter al spoedig werd opgevolgd door Ernest Martel. Omstreeks 1913 telde deze vakcentrale 13.920 leden, een jaar later werd de achturendag gerealiseerd in de sector. In 1932 werd Hubert Lapaille bestendig secretaris. Nadat de vakcentrale de UHGA had afgewezen werd ze op 12 juni 1941 ontbonden.

Na de Tweede Wereldoorlog werd de centrale heropgericht en uitgesplitst in een Vlaamse, Waalse en Brusselse centrale. Ondanks de fusie tussen onder meer het BVV en BVES op interprofessioneel niveau fuseerde de CSB niet met haar communistische tegenhanger en bleven ze geduchte concurrenten. In deze periode telde de organisatie 4.100 leden, het eenheidssyndicaat telde er 5.500. In 1953 werd Jules Taminaux bestendig secretaris in opvolging van Lapaille. Op 1 januari 1965 fuseerde de CSB met de Algemene Centrale (AC).

StructuurBewerken

BestuurBewerken

Periode Voorzitter
...
ca. 1930 Ernest Adam
...
1962 - ? Hubert Lapaille
Periode (nationaal) secretaris
1889 - 1893 Rondas
1893 - 1909 Pierre Lalemand
1909 - 1912 Léon Denis
1913 - 1929 Ernest Martel
1932 - 1953 Hubert Lapaille
1953 - 1965 Jules Taminiaux

OrganisatieBewerken

Jaar Ledenaantal
1903 5.200
1909 6.435
1919 19.996
1922 25.050
Jaar Ledenaantal
1930 20.639
1935 23.113
1937 20.830
1945 8.920
Jaar Ledenaantal
1953 12.862
1960 8.605
1962 8.358
1964 7.732

Bekende (ex-)ledenBewerken