Hoofdmenu openen

België op het Europees kampioenschap voetbal 1972

Flag of Belgium.svg
BEL
Thuistenue
Uittenue

België was een van de deelnemers op het Europees kampioenschap voetbal 1972 in eigen land. Het was de eerste deelname voor het land. Raymond Goethals nam als bondscoach voor de eerste en tevens laatste keer deel aan het EK. De "Witte" Duivels sneuvelden in de halve finale en wonnen nadien de troostfinale.

Inhoud

KwalificatieBewerken

Enkel de vier laatste landen mochten deelnemen aan de eindronde van het EK. Tot en met de kwartfinale werd er met een heen- en terugwedstrijd gewerkt. In de groepsfase belandde België in groep van Portugal, Schotland en Denemarken.

De Witte Duivels van Raymond Goethals rondden eerst hun thuiswedstrijden af. In november 1970 versloegen ze Denemarken met 2-0 na twee treffers van Johan Devrindt. Enkele maanden later ging ook Schotland zonder veel moeite voor de bijl. Het werd 3-0 na een eigen doelpunt van Ronald McKinnon en twee goals van aanvoerder Paul Van Himst. Portugal, dat beschouwd werd als de grootste concurrent van de Belgen, verloor eveneens met 3-0. Ditmaal was het Raoul Lambert die twee keer de netten bol zette. André De Nul zorgde voor de derde treffer.

In Denemarken kenden de Duivels meer moeite. Opnieuw Devrindt trok zijn team over de streep. Met twee goals in 10 minuten bezorgde hij België een 1-2 zege. Aanvoerder Kresten Bjerre, toen actief bij RWDM, zorgde voor het enige Deense doelpunt. In Schotland verloor België voor het eerst. John O'Hare van Derby County maakte het enige doelpunt van de wedstrijd. De Belgen mochten door de nederlaag niet verliezen in Portugal. De Portugezen, die over sterspelers als Eusébio en José Torres beschikten, waren favoriet. Vooal de boomlange spits Torres leek een gevaar te worden. Daarom rekende bondscoach Goethals op de stevige verdediger André Stassart. De risicovolle selectie - Stassart stond niet echt bekend als een natuurtalent - draaide volledig uit in het voordeel van de Belgen. Torres kwam niet tot scoren, sterker nog het was Raoul Lambert die de Belgen op voorsprong bracht. Pas in het slot kon Portugal via een strafschop gelijkmaken.

Als groepswinnaar was België geplaatst voor de kwartfinale. De Duivels moesten het opnemen tegen Italië. In het Stadio Giuseppe Meazza in Milaan kwam geen van beide teams tot scoren. In de spannende terugwedstrijd in het Stade Émile Versé, de thuishaven van RSC Anderlecht, trapten Wilfried Van Moer en Paul Van Himst de Belgen op voorsprong. De sterk spelende Van Moer brak na zijn doelpunt wel zijn been na een gemene tackle van Mario Bertini. Ondanks het uitvallen van Van Moer konden de Italianen geen vuist maken en scoorden ze pas in het slot tegen. Met nog enkele minuten op de klok mocht Luigi Riva een strafschop omzetten: 2-1. Door de zege mocht België deelnemen aan het eindtoernooi.

KwalificatieduelsBewerken

25 november 1970 België   2 – 0   Denemarken
3 februari 1971 België   3 – 0   Schotland
17 februari 1971 België   3 – 0   Portugal
26 mei 1971 Denemarken   1 – 2   België
10 november 1971 Schotland   1 – 0   België
21 november 1971 Portugal   1 – 1   België

EindstandBewerken

Land Wed W G V DV DT DS Pnt
1   België 6 4 1 1 11 3 +8 9
2   Portugal 6 3 1 2 10 6 +4 7
3   Schotland 6 3 0 3 4 7 -3 6
4   Denemarken 6 1 0 5 2 11 -9 2

KwartfinaleBewerken

29 april 1972 Italië   0 – 0   België
13 mei 1972 België   2 – 1   Italië

Het Europees kampioenschapBewerken

België kon in de halve finale niet rekenen op Van Moer, die nog steeds revalideerde van de tegen Italië opgelopen beenbreuk. In de halve finale namen de Belgen het op tegen West-Duitsland, dat over sterspelers als Franz Beckenbauer, Gerd Müller, Günter Netzer en Uli Hoeneß beschikte. De makkelijk scorende spits Gerd Müller telde de Belgen met twee treffers uit. Invaller Odilon Polleunis kon in het slot nog milderen. West-Duitsland zou wat later ook de finale winnen en zich twee jaar later tot wereldkampioen kronen.

België stond in de troostfinale tegenover de verliezer uit de andere halve finale: Hongarije. Aanvallers Paul Van Himst en Raoul Lambert, die ook in de kwalificatiecampagne belangrijk waren voor hun land, brachten de Duivels op voorsprong. In de tweede helft zorgde Lajos Kű voor de aansluitingstreffer, maar de zege kwam niet meer in gevaar. België sloot het EK af als derde.

Technische stafBewerken

Naam Functie
Technische staf
Raymond Goethals Bondscoach
Julien Labeau Assistent-trainer

SelectieBewerken

Naam GW         Club
Christian Piot 2 0 0 0 0   Standard Luik
Luc Sanders 0 0 0 0 0   Club Brugge
Léon Dolmans 2 0 0 0 0   Standard Luik
Georges Heylens 2 0 0 0 0   RSC Anderlecht
Maurice Martens 1 0 0 0 1   RWDM
Jean Thissen 2 0 0 0 0   Standard Luik
Gilbert Van Binst 0 0 0 0 0   RSC Anderlecht
Léon Semmeling 2 0 0 0 0   Standard Luik
Johnny Thio 0 0 0 0 0   Club Brugge
Erwin Vandendaele 2 0 0 0 0   Club Brugge
Jan Verheyen 2 0 0 0 0   RSC Anderlecht
Jean Dockx 2 0 0 0 0   RSC Anderlecht
François Janssens 0 0 0 0 0   Lierse SK
Raoul Lambert 2 1 0 0 0   Club Brugge
Odilon Polleunis 2 1 0 1 0   Sint-Truidense VV
Jacques Teugels 0 0 0 0 0   RWDM
Paul Van Himst   2 1 0 0 0   RSC Anderlecht

WedstrijdenBewerken

Halve finaleBewerken


14 juni 1972
20:00
België   1 – 2   West-Duitsland Bosuilstadion, Antwerpen
Toeschouwers: 55.669
Scheidsrechter: William J. Mullan (Schotland)
Polleunis   83'   24'  71' Müller
 
 
 
 
 
 
 
 
 
België
 
 
 
 
 
 
 
 
 
West-Duitsland
België:
GK Christian Piot
RB Georges Heylens
CB Erwin Vandendaele
CB Jean Thissen
LB Léon Dolmans
CM Jean Dockx
CM Jan Verheyen
CM Maurice Martens   70'
RW Léon Semmeling
CF Paul Van Himst  
LW Raoul Lambert
Invallers:
FW Odilon Polleunis   70'
Coach:
  Raymond Goethals
West-Duitsland:
GK Sepp Maier
RB Horst-Dieter Höttges
CB Franz Beckenbauer  
CB Hans-Georg Schwarzenbeck
LB Paul Breitner
CM Herbert Wimmer
CM Uli Hoeneß   58'
CM Günter Netzer
FW Jupp Heynckes
FW Gerd Müller
FW Erwin Kremers
Invallers:
MF Jürgen Grabowski   58'
Coach:
  Helmut Schön


TroostfinaleBewerken


17 juni 1972
16:00
Hongarije   1 – 2   België Stade Maurice Dufrasne, Luik
Toeschouwers: 6.184
Scheidsrechter: Johan Einar Boström (Zweden)
  53' (pen.)   24' Lambert
  28' Van Himst
 
 
 
 
 
 
 
Hongarije
 
 
 
 
 
 
 
 
 
België
Hongarije:
GK István Géczi
DF Tibor Fábián
DF Miklos Páncsics
DF Laszlo Bálint
DF Péter Juhász
MF István Juhász
MF Lajos Kű
MF Flórián Albert
FW Mihály Kozma
FW Antal Dunai
FW Sándor Zámbó   46'
Invallers:
FW Lajos Szűcs   46'
Coach:
  Rudolf Illovszky
België:
GK Christian Piot
RB Georges Heylens
CB Erwin Vandendaele
CB Jean Thissen
LB Léon Dolmans
CM Jean Dockx
CM Jan Verheyen
CM Odilon Polleunis
RW Léon Semmeling
CF Paul Van Himst  
LW Raoul Lambert
Coach:
  Raymond Goethals


KBVB · A-internationals · Selecties · Statistieken · Bondscoaches · Belgisch vrouwenelftal · Olympisch elftal · België U21 · België U20 · België U19 · België U18 · België U17 · Vrouwen U19 · Vrouwen U17

1900 – 1919 · 1920 – 1939 · 1940 – 1959 · 1960 – 1979 · 1980 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

WK 1930 · WK 1934 · WK 1938 · WK 1954 · WK 1970 · EK 1972 · EK 1980 · WK 1982 · EK 1984 · WK 1986 · WK 1990 · WK 1994 · WK 1998 · EK 2000 · WK 2002 · OS 2008 · WK 2014 · EK 2016 · WK 2018

WK 1934 · WK 1938 · WK 1954 · WK 1958 · WK 1962 · EK 1964 · WK 1966 · EK 1968 · WK 1970 · EK 1972 · WK 1974 · EK 1976 · WK 1978 · EK 1980 · WK 1982 · EK 1984 · WK 1986 · EK 1988 · WK 1990 · EK 1992 · WK 1994 · EK 1996 · WK 1998 · WK 2002 · EK 2004 · WK 2006 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014 · EK 2016 · WK 2018

Albanië · Algerije · Andorra · Argentinië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · Colombia · Costa Rica · Cyprus · DDR · Denemarken · Duitsland · Egypte · El Salvador · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · Gabon · Gibraltar · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Irak · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kazachstan · Kroatië · Letland · Litouwen · Luxemburg · Malta · Marokko · Mexico · Montenegro · Nederland · Noord-Ierland · Noord-Macedonië · Noorwegen · Oostenrijk · Panama · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Staten · Wales · Zambia · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Wedstrijden in detail

Algerije (2014) · Argentinië (2014) · Brazilië (2018) · Engeland (2018, 1) · Engeland (2018, 2) · Frankrijk (1904) · Frankrijk (2018) · Ierland (2016) · Italië (2016) · Japan (2018) · Nederland (1985) · Panama (2018) · Polen (1982) · Rusland (2014) · Sovjet-Unie (1982) · Tunesië (2018) · Verenigde Staten (2014) · West-Duitsland (1980) · Zuid-Korea (2014)