Paul Verrept: verschil tussen versies

Belgisch illustrator
Verwijderde inhoud Toegevoegde inhoud
+Nieuw artikel - in het kader van de wikiproject België
(geen verschil)

Versie van 13 nov 2018 13:55

Paul Verrept (Deurne[1], 12 maart 1963) is een Belgische schrijver van kinderboeken, illustrator en grafisch vormgever.

Leven

Verrept ging een half jaar naar het RITS en volgt anderhalf jaar grafische vormgeving aan de kunstacademie. Hij had er veel steun aan illustrator Kristien Aertssen die er dan nog maar net lesgaf. In het tweede jaar – hij regisseerde dan volop theater – werd hij gebuisd voor typografie. Hij maakte de opleiding niet af vanwege zijn theaterambitie, maar hij leerde er dat hij ergens goed in is en dat het belangrijk is om een eigen plek te hebben waar hij kan werken en nadenken. Later besefte Paul Verrept dat theater niet echt zijn medium is, maar hij bleef wel theateraffiches ontwerpen. Naast grafisch vormgever is hij sinds zijn debuut in 1994 ook auteur en illustrator.

Werk

Paul Verrept profileert zich als prentenboekenillustrator in de jaren 1990 met zijn aquarelillustraties bij de poëzie van Paul Van Ostaijen: Sjimpansee, Slaap en Marc. De illustraties zijn concreet en abstract, en roepen de buiten- en binnenkant van de poëzie op. Zelf vindt hij Marc het meest geslaagd: het is speelser en meer ontspannen uitgewerkt dan Sjimpansee en prikkelender voor je brein dan Slaap. Met die Van Ostaijen-reeks heeft hij zijn eigen ‘signatuur’ gevonden en leert hij wat illustreren kan betekenen.

In samenwerking met auteur Meuleman maakt hij ook de bekende Mijnheertje Kokhals-reeks over een heerschap dat schippert tussen geluk en ongeluk. Rond dat personage wordt ook een theatervoorstelling opgezet. Later gaat hij naast illustreren ook zelf schrijven.

Die eigen verhalen zijn vaak sober en filosofisch getint – let op titels als Klein verhaal van de nacht (2000), De dag dat mama even tijd had voor een kopje koffie (2003) of Op een dag was de liefde moe (2011). Er lijkt ogenschijnlijk niet te veel gebeuren in de tekst, letterlijk dan, maar precies die ruimte in het verhaal zet de lezer aan het denken. Zijn tekeningen laat hij altijd bewust in dialoog gaan met de tekst. Gewoon goed tekenen volstaat niet om een goed illustrator te zijn, vindt hij. Dat ben je pas als je die dialoog niet uit het oog verliest.

Aanvankelijk zijn Verrepts illustraties, in aquarel, erg uitgepuurd. Latere illustraties zijn schilderachtiger en hebben vaak heviger kleuren. In een laatste fase gebruikt hij vaak de computer om nog wat veranderingen aan te brengen, de kleuren van een donkere tekening op te lichten en zo naar het beste drukresultaat toe te werken.

Zijn figuren hebben soms iets houterigs, alsof ze opgesloten zitten in hun lichaam, een gevoel dat hij zelf erg herkent.

De prentenboeken van Paul Verrept zijn vertaald naar onder andere het Frans, Deens, Duits, Spaans, Catalaans, Koreaans en Grieks.

Bekroningen

  • 2013: Best Vormgegeven Boek voor Schiller/Tasten[2]
  • 2012: Boekenwelp voor Kleine Pieter deed open
  • 2005: Gouden Uil Prijs van de Jonge Lezer voor Het meisje de jongen de rivier

Externe link