Pathologie

Pathologie[1] of aandoeningsleer[1] is de studie van het ontstaan en verloop van aandoeningen. Als zodanig is het een onderdeel van de geneeskunde; het is in Nederland en verschillende andere landen een erkend medisch specialisme. Een arts met deze specialisatie heet patholoog. Daarnaast wordt de term pathologie wel gebruikt om het optreden van ziektebeeldverschijnselen door aandoeningen bij individuen mee aan te duiden.

Pathologie per computer

De pathologie kan worden onderverdeeld in de etiologie, waarin de oorzaken van een pathologisch proces worden bestudeerd, en de nosologie: de indeling van aandoeningen.

In de pathologie zijn er verschillende vakgebieden te onderscheiden:

Ook kan er een onderscheid gemaakt worden naargelang het deel van het menselijk lichaam waar het vakgebied zich mee bezighoudt. Zo kent men bijvoorbeeld de orale pathologie.

BenaderingenBewerken

Over de oorzaken van ziekte bestaan uiteenlopende opvattingen, in de loop der jaren hebben verschillende scholen hun zienswijze op het ontstaan van aandoeningen geformuleerd:

SomatogenieBewerken

De aanhangers van de somatogenie stellen dat het gehele vraagstuk van gezondheid en aandoeningen. te herleiden is tot zich in het lichaam afspelende fysische en fysiologische processen. Enkel objectief vaststelbare aandoeningen. ("conditions") met een duidelijke objectieve oorzaak 'tellen', het zich ziek voelen ("illness") rekent deze school niet tot ziek zijn. conditions en illness kunnen dus niet los van elkaar staan: iemand kan zich ziek voelen zonder objectief gezien ziek te zijn, of iemand kan objectief gezien ziek zijn zonder zich daadwerkelijk ziek te voelen. Deze eerste school heeft dus geen aandacht voor de psychologie, dit in tegenstelling tot de tweede school: de psychogenie.

PsychogenieBewerken

De psychogenie gelooft dat een aandoening. (mede) wordt veroorzaakt door psychologische en epigenetische oorzaken. Een belangrijk aanhanger van deze school was Freud, die stelde dat je ziek kunt worden door een persoonlijk probleem dat je naar het onderbewuste verdringt. De oorzaak kan in dat geval niet objectief worden vastgesteld.

StressBewerken

De derde benadering is die van de "stress": stress treedt op wanneer een individu niet kan omgaan met de prikkels die zijn omgeving,(epigenetia) op hem uitoefent; dit verlies van controle kan leiden tot een aandoening. Bij optredende stress kan sprake zijn van zowel achterliggende somatogenie als psychogenie: negatieve prikkels uit de omgeving gecombineerd met persoonlijke conditionerings problemen.

SociogenieBewerken

De vierde school is die van de sociogenie: deze denkrichting ziet maatschappelijke en culturele factoren als de belangrijkste of zelfs enige oorzaak van aandoeningen. (condition). Zij stelt bijvoorbeeld dat ziek zijn gedefinieerd kan worden als een afwijking van een door een bepaald verkeerde maatschappelijk systeem onrealistische aangeleerde en gestelde norm. Deze normen zullen in de tijd en in de verschillende sociale klassen en culturen anders zijn. Het is ook de sociogenie die bestudeert of er verbanden bestaan tussen gezondheid en armoede.

HevigheidBewerken

Voor de hevigheid waarin een gegeven aandoening zich manifesteert, zijn van belang: lichaamsbouw, geslacht, leeftijd, schade opgelopen tijdens het leven (zowel lichamelijke als psychische schade), levensstijl, leefomstandigheden. Drie laatstgenoemde factoren hangen direct samen met de sociale opvoedings conditonering van een persoon.

  Zie de categorie Pathology van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.