Lightrail in de Verenigde Staten

Lightrail in de Verenigde Staten is een OV-middel dat ontwikkeld is in de jaren 70 als vervolg op de trolley, de klassieke stadstram. Lightrail is een verzamelnaam van (meestal geëlektrificeerde) spoorvervoersystemen die zich ergens tussen metro en tram in bevinden: sneller dan een tram en lichter en goedkoper dan een metro. Meestal bedient lightrail een stedelijke agglomeratie. In tegenstelling tot de metro zijn er bij lightrail wel gelijkvloerse kruisingen. Vaak kunnen lightrail-systemen ook minder passagiers verwerken dan metrosystemen.

DART Light Rail in Dallas (Texas) is het lightrailsysteem met de meeste kilometers sporen in de VS.
De halte America Plaza in San Diego

Lightrail-systemenBewerken

In juli 2014 waren er in de Verenigde Staten 45 lightrailsystemen operationeel die het jaar door diensten aanbieden, waaronder een aantal historische lightrail- of tramsystemen. Daarvan gaan er enkele terug op de oude stadstrams en -trolleys, andere op het fenomeen van de Interurbans. De grootste systemen zijn evenwel moderne, die vaak tijdens of na de jaren 1980 tot stand zijn gekomen. Weinig landen in de wereld beschikken over zoveel lightrailsystemen. De Verenigde Staten kennen evenwel een veel minder goed uitgebouwd spoorwegennet voor passagierstreinen dan andere ontwikkelde landen.

De grootste lightrailnetwerken in de Verenigde Staten zijn, in volgorde van het aantal passagiers per jaar (2013), MBTA-lightrail in Boston (72.273.600 passagiers), Metro Rail-lightrail in Los Angeles (63.759.500), Muni Metro in San Francisco (51.954.400), MAX Light Rail in Portland (38.371.600), San Diego Trolley (34.448.900) en SEPTA-lightrail in Philadelphia (32.794.900). Recente aanwinsten zijn CityLynx Gold Line in Charlotte, Dallas Streetcar en Atlanta Streetcar uit 2015 en KC Streetcar in Kansas City en DC Streetcar in Washington D.C. uit 2016. Er staan verschillende nieuwe systemen in de steigers, waaronder het ambitieuze Honolulu Rail Transit.

Zie ookBewerken