Hoofdmenu openen

Leyton Orient FC

voetbalteam uit Verenigd Koninkrijk

Leyton Orient Football Club is een professionele voetbalclub uit Leyton, Londen, Engeland, spelend in de League Two, het vierde niveau van het Engelse voetbal. Ze zijn de op een na oudste voetbalclub in Londen en staan bij hun fans bekend als "the O's". De club speelt sinds 1937 haar thuiswedstrijden op Brisbane Road.

Leyton Orient
Brisbane Road East Stand - 1.jpg
Naam Leyton Orient Football Club
Bijnaam The O's
Opgericht 1881
Stadion Brisbane Road
Capaciteit 9.271
Voorzitter Nigel Travis[1]
Trainer Vlag van Engeland Ross Embleton (interim)
Competitie League Two
Thuis
Uit
Geldig voor het seizoen 2019/20
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Opgericht in 1881 als Glyn Cricket Club, begon de club met voetballen in 1888 als Orient. Ze traden in 1896 toe tot de Londen League na succes in de Clapham & District League. Twee jaar later nam de club de naam Clapton Orient aan en in 1907 werden ze toegelaten tot de English Football League. De club degradeerde in 1929 uit de Second Division en besloot na de Tweede Wereldoorlog om haar naam te veranderen naar het huidige Leyton Orient. In het seizoen 1955/56 werd Leyton Orient kampioen in de Third Division South en promoveerde het naar de Second Division. Het verblijf op dit niveau duurde slechts één seizoen en in 1966 daalden ze nog een niveau lager af. Onder leiding van Jimmy Bloomfield wist Orient vervolgens de Third Division weer te winnen en de club bracht de jaren zeventig door op tweede niveau van Engeland. Begin jaren 80 degradeerde Orient tweemaal, waardoor het kwam te spelen in de Fourth Division.

Leyton Orient dwong in het seizoen 1988/89 via de play-offs promotie af naar de Third Division, maar degradeerde in 1995 terug. Barry Hearn werd in 1995 voorzitter van Leyton Orient, nadat de club te koop werd aangeboden voor vijf pond door toenmalig voorzitter Tony Wood. Over deze periode in de clubgeschiedenis werd door Channel 4 een documentaire gemaakt, genaamd Orient: Club for a Fiver.[2] In 2005/06 dwong Leyton Orient promotie af naar de League One, waarna eigenaar Hearn in 2014 de club verkocht aan de Italiaanse zakenman Francesco Becchetti.[3] Onder zijn bewind degradeerde de club in drie jaar tijd tweemaal en versleet het elf trainers. In 2017 werd de club overgenomen door Nigel Travis, die Justin Edinburgh aanstelde als nieuwe hoofdtrainer. Onder zijn stabiele bewind haalde Leyton Orient in 2019 de finale van de FA Trophy en wisten ze datzelfde jaar terug te promoveren naar de Football League na het kampioenschap in de National League 2018/19.

GeschiedenisBewerken

Verkoop, financiële crisis en val naar Non-League (2014–2017)Bewerken

Het seizoen 2014-2015 was een rampseizoen. Barry Hearn droeg de club over aan Francesco Becchetti, een Italiaans zakenman met een twijfelachtig imago (o.a. door vervolging voor verdenking van fraude), manager Russel Slade werd de laan uitgestuurd (vertrok naar Cardiff City FC) en Kevin Nugent werd tijdelijk manager. Vanaf het vertrek van Slade volgden meerdere ontslagen. Verscheidene Engelse stafleden werden vervangen door Italiaanse vriendjes van Becchetti, en Mauro Milanese werd aangesteld als manager. Gebrek aan ervaring (Milanese was nooit eerder coach of manager), het totaal niet machtig zijn van de Engelse taal en slechte prestaties leidden al snel tot de volgende plaatsvervanging. Fabio Liverani, een andere Italiaanse ex-voetballer die in Italië de jeugd van Genoa onder zijn hoede had, mocht al voor de kerstdagen plaats nemen op de bank. Met slechts 8 overwinningen uit 27 wedstrijden mocht hij in mei 2015 het veld ruimen om plaats te maken voor Ian Hendon. Helaas was degradatie naar League Two al een feit.[4]

Orient was in het seizoen 2015/16 zes punten verwijderd van deelname aan de play-offs om promotie. Het volgende seizoen (16/17) was echter opnieuw rampzalig. Gedurende het seizoen werden vijf trainers gebruikt en was er veel onrust buiten het veld doordat eigenaar Becchetti geldproblemen had, waardoor de club met schulden zat opgezadeld.[5] Op 22 april 2017 degradeerde Leyton Orient naar de National League, na een 3-0 nederlaag tegen Crewe Alexandra. Hiermee kwam er een eind aan hun 112-jarige verblijf in de English Football League. De protesten tegen eigenaar Becchetti namen toe, wat resulteerde in een pitch-invasie op 29 april tijdens een thuiswedstrijd. Supporters kwamen in de 80e minuut het veld op en schreeuwden om het vertrek van de Italiaan. Op 22 juni 2017 werd de club officieel verkocht aan Nigel Travis, eigenaar van Dunkin' Brands.

Non-League en promotie terug naar League Two (2017–)Bewerken

Na een slechte start van het seizoen werd manager Steve Davis, benoemd bij de start van de National League-campagne, op 14 november 2017 ontslagen[6] en vervangen door Justin Edinburgh.[7] Onder Edinburgh deed de club het beter, al eindigde het in haar debuutseizoen nog op een dertiende plek. In het seizoen 2018/19 deed Leyton Orient lange tijd mee aan de strijd om promotie. Op 27 april 2019, na een doelpuntloos gelijkspel tegen Braintree Town, verzekerde Orient zich van promotie naar de League Two, na een afwezigheid van twee jaar. De club bereikte ook de finale van de FA Throphy, maar werd hierin verslagen door AFC Fylde. Op 3 juni 2019 werd coach Edinburgh na een hartstilstand opgenomen in het ziekenhuis. Hij stierf op 8 juni 2019, op 49-jarige leeftijd.[8] Zijn assistent Ross Embleton werd aangesteld als interim-trainer voor het nieuwe seizoen.

FA CupBewerken

In 1978 lukte het The O's om de halve finale te bereiken van de FA Cup. Het werd door Arsenal met 3-0 verslagen. In 2010 wist Leyton Orient in de 3e ronde Championship-club Norwich City met 1-0, en in de 4e ronde van de FA cup Swansea te verslaan met 2-1, waardoor het in de 5e ronde, een hele prestatie voor een League One-club, mocht aantreden tegen Premier League-reus Arsenal. De wedstrijd op Brisbane Road eindigde in 1-1 door een late treffer van Jonathan Téhoué, waardoor er een replay plaatsvond in het Emirates Stadion van Arsenal. Hier werd met 5-0 verloren waardoor het cupavontuur ten einde was. Voor de 1-1 tegen Arsenal, werd het team namens de voorzitter beloond met een tripje naar Las Vegas. In hetzelfde seizoen evenaarden The O's het oude clubrecord door 14 duels ongeslagen te blijven, maar ze belanden net buiten de playoffs voor promotie naar de Championship.

EindklasseringenBewerken

Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten
1987–1988 8 24 Football League Fourth Division 46 19 12 15 85–63 69
1988–1989 6 24 Football League Fourth Division 46 21 12 13 86–50 75
1989–1990 14 24 Football League Third Division 46 16 10 20 52–56 58
1990–1991 13 24 Football League Third Division 46 18 10 18 55–58 64
1991–1992 10 24 Football League Third Division 46 18 11 17 62–52 65
1992–1993 7 24 Football League Second Division 46 21 9 16 69–53 72
1993–1994 18 24 Football League Second Division 46 14 14 18 57–71 56
1994–1995 24 24 Football League Second Division 46 6 8 32 30–75 26
1995–1996 21 24 Football League Third Division 46 12 11 23 44–63 47
1996–1997 16 24 Football League Third Division 46 15 12 19 50–58 57
1997–1998 11 24 Football League Third Division 46 19 12 15 62–47 66[9]
1998–1999 6 24 Football League Third Division 46 19 15 12 68–59 72
1999–2000 19 24 Football League Third Division 46 13 13 20 47–52 52
2000–2001 5 24 Football League Third Division 46 20 15 11 59–51 75
2001–2002 18 24 Football League Third Division 46 13 13 20 55–71 52
2002–2003 18 24 Football League Third Division 46 14 11 21 51–61 53
2003–2004 19 24 Football League Third Division 46 13 14 19 48–65 53
2004–2005 11 24 Football League Two 46 16 15 15 65–67 63
2005–2006 3 24 Football League Two 46 22 15 9 67–51 81
2006–2007 20 24 Football League One 46 12 15 19 61–77 51
2007–2008 14 24 Football League One 46 16 12 18 49–63 60
2008–2009 14 24 Football League One 46 15 11 20 45–57 56
2009–2010 17 24 Football League One 46 13 12 21 53–63 51
2010–2011 7 24 Football League One 46 19 13 14 71–62 70
2011–2012 20 24 Football League One 46 13 11 22 48–75 50
2012–2013 7 24 Football League One 46 21 8 17 55–48 71
2013–2014 3 24 Football League One 46 25 11 10 85–45 86
2014–2015 23 24 Football League One 46 12 13 21 59–69 49
2015–2016 8 24 Football League Two 46 19 12 15 60–61 69
2016–2017 24 24 Football League Two 46 10 6 30 47–87 36
2017–2018 13 24 National League 46 16 12 18 58–56 60
2018–2019 1 24 National League 46 25 14 7 73-35 89
2019–2020 24 League Two

StatistiekenBewerken

  • Grootste overwinning
8-0 tegen Crystal Palace (Division 3 South, 12 november 1955)
  • Grootste nederlaag
0-8 tegen Aston Villa (FA Cup 4e ronde, 30 januari 1929)
  • Hoogste bezoekersaantal
34.345 tegen West Ham United (FA Cup 4e ronde, 25 januari 1964)
John Chiedozie (acht voor Nigeria)
  • Meeste doelpunten in één seizoen
Tommy Johnston: (35 in het seizoen 1957/58, Division 2)
  • Grootste transfersom ontvangen
€900.000 voor John Chiedozie (Notts County augustus 1981)
  • Grootste transfersom betaald
€262.500 voor Paul Beesley (Wigan Athletic oktober 1989)

Bekende (oud-)spelersBewerken