Kapucijnen

RK kloosterorde uit Italië; Franciscaanse bedelorde

De kapucijnen of minderbroeders kapucijnen (Ordo Fratrum Minorum Capucinorumin het Latijn, OFM Cap. afgekort) is een kloosterorde in de Rooms-Katholieke Kerk. Samen met de observanten en minorieten vormen ze de drie 'Eerste Ordes' van de franciscanen.

Orde der minderbroeders kapucijnen
Ordo Fratrum Minorum Capucinorum
Basisgegevens
Minister-generaal Mauro Jöhri
Regel Regel van Franciscus
Gesticht circa 1525 te Marche (Italië)
Stichter Mattheus van Bascio
Website https://www.ofmcap.org/
Portaal  Portaalicoon   Christendom
Kledij van een kapucijn: mantel, sandalen, habijt en koord
Den boeck der gheestelycke sanghen bedeelt in dry deelen Den blyden requiem, den droeven allelvia, ende ghelvckighe vyt-vaert te Ghendt, uitgever F. d'Erckel, inden Phoenix, 1674

Geschiedenis bewerken

De orde ontstond in 1525 op aansturen van Matteo de Bascio en kwam voort uit de hervormingsbeweging van de observanten die wilden terugkeren naar de oorspronkelijke eenvoud van de franciscanen. De regel die Franciscus van Assisi in 1209 had ingesteld wilden ze in ere herstellen. In 1528 verkreeg de orde de stichtingsoorkonde van paus Clemens VII (1523–1534). Ze mochten weer de strenge regel van Franciscus volgen, de baard dragen en de spitse kap, de "cappuccio", waaraan hun naam is ontleend.[1][2]

In 1574 gaf paus Gregorius XIII de orde officieel toestemming om zich ook buiten Italië te vestigen. Hij beschouwde de kapucijnen als bij uitstek geschikt om door hun woord en voorbeeld (verbo et exemplo) het protestantisme te bestrijden. Vanuit hun vestiging in Frankrijk, waar in 1580 al twee provincies konden worden opgericht, kwamen in 1585 de eerste kapucijnen naar de Nederlanden.[3]

Anno 2023 telden de kapucijnen wereldwijd meer dan 10.000 leden. Er is vooral groei in Azië en Afrika terwijl de orde in West-Europa krimpt.

In de Lage Landen bewerken

In Vlaanderen zijn er kapucijnenhuizen in Antwerpen, Herentals en Meersel-Dreef. Zij hadden missies in Canada, Congo en Pakistan.[4] Begin 2018 telden de Vlaamse kapucijnen 42 leden.[5]

In Nederland zijn er kapucijnen sinds ongeveer 1630.[6] Volksprediking en catechismus onderricht waren hun voornaamste taak. Vanaf het begin werkten ze ook in de derde wereld. Het Emmausklooster te Velp (1645) tussen Grave en Ravenstein is het enige kapucijnenklooster dat ononderbroken in Nederland kon blijven voortbestaan. Daarnaast huizen er vandaag ook kapucijnen in 's-Hertogenbosch (provincialaat), Tilburg. Ze waren ook aanwezig in Glanerbrug bij Enschede, Oosterhout (Sint-Oelbertgymnasium), Nijmegen en Langeweg.

Door het teruglopend aantal kapucijnen verloor de Vlaamse kapucijnenprovincie haar zelfstandigheid in 2023. Samen met de Nederlandse kapucijnen werden ze onderdeel van de Duitse kapucijnenprovincie.[7]

Bekende kapucijnen bewerken

Literatuur bewerken

Externe links bewerken

Zie de categorie Kapucijnen van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.