Hoofdmenu openen

Jason Malcolm Wilcox (Farnworth, 15 juli 1971) is een Engels voormalig betaald voetballer die als flankaanvaller speelde, bij voorkeur op links. Hij won de Premier League met Blackburn Rovers in 1995. Na het vertrek van Tim Sherwood werd hij aanvoerder. Na tien seizoenen bij Blackburn Rovers te hebben gespeeld, kwam Wilcox uit voor Leeds United, Leicester City en Blackpool. Wilcox is 3-voudig Engels international, maar scoorde niet. Sinds oktober 2017 is hij aan de slag als directeur van de jeugdacademie van Manchester City.[1]

Jason Wilcox
Entraînement RC Lens - 13 septembre 2018 26.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Jason Malcolm Wilcox
Geboortedatum 15 juli 1971
Geboorteplaats Farnworth, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 180 cm
Positie Flankaanvaller
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 2006
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1989-1999
1999-2004
2004-2006
2005-2006
2006
Vlag van Engeland Blackburn Rovers
Vlag van Engeland Leeds United
Vlag van Engeland Leicester City
Vlag van Engeland Blackpool
Vlag van Engeland Blackpool
2710(31)
810(4)
200(1)
120(0)
140(0)
Interlands
1996-2000 Vlag van Engeland Engeland 30(0)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

ClubcarrièreBewerken

Wilcox speelde tien jaar voor Blackburn Rovers en bracht met de club een weliswaar tijdelijk einde aan de suprematie van clubs als Manchester United en Arsenal door in het seizoen 1994/1995 het derde seizoen van de Premier League te winnen. Het jaar ervoor was hij met Blackburn al eens tweede geëindigd, achter Manchester United. Het succes van de club was tot stand gekomen door een financiële injectie van een industrieel, met name staalmagnaat Jack Walker.

Wilcox was een belangrijke schakel in het systeem van manager Kenny Dalglish, met wie de club landskampioen werd. Hoewel de club op de slotspeeldag verloor — uit bij Liverpool werd het 2-1 na een totale ommekeer in de tweede helft (Alan Shearer zorgde na 20 minuten voor 0-1, maar John Barnes en Jamie Redknapp wisten de veilige voorsprong uit) — was deze nederlaag voldoende om de landstitel veilig te stellen omdat eerste concurrent Manchester United gelijkspeelde bij West Ham United.

Wilcox dweilde met vleugelverdediger Graeme Le Saux de linkerflank af, terwijl Stuart Ripley de rechterflank voor zijn rekening nam. Hij was echter niet de voornaamste speler van het elftal, want Alan Shearer (34) en Chris Sutton (15) zorgden samen voor meer dan de helft (49) van de gescoorde doelpunten (80). Shearer en Sutton vormden destijds het dodelijkste duo op de Engelse velden. Wilcox gaf dat seizoen zes assists.[2] Vanaf het seizoen 1998/1999 droeg Wilcox de aanvoerdersband na het vertrek van Tim Sherwood naar Tottenham Hotspur, maar de band ging al snel weer om de arm van Garry Flitcroft.

Na tien jaar Blackburn Rovers, met inbegrip van enkele seizoenen tweede klasse, tekende Wilcox in 1999 een contract bij Leeds United, waarmee hij de halve finale van de UEFA Champions League bereikte tijdens het seizoen 2000/2001. Leeds werd uitgeschakeld door Valencia CF. Wilcox eindigde met Leeds, onder leiding van manager David O'Leary, nooit buiten de top vijf. Hij verliet de club na vijf seizoenen en trok naar Leicester City. Wilcox kwam er weinig aan de bak en speelde 20 competitiewedstrijden in het Championship, waarin hij een doelpunt scoorde. Hij beëindigde zijn loopbaan bij Blackpool, dat hem al huurde van Leicester, in 2006.

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  Blackburn Rovers
  Premier League 1994/95

InterlandcarrièreBewerken

Wilcox kwam drie keer uit voor het Engels voetbalelftal en debuteerde op 18 mei 1996 tegen Hongarije, een 3-0 zege. Bij zijn debuut scoorde Wilcox bijna, maar hij trapte de bal tegen de dwarsligger. Terry Venables liet hem tot ongenoegen van de neutrale toeschouwer uit de selectie voor het Europees kampioenschap voetbal 1996 in eigen land. Alan Shearer en doelman Tim Flowers, zijn teamgenoten bij Blackburn Rovers, waren er wel bij.[3] In een vriendschappelijke wedstrijd tegen Frankrijk op 10 februari 1999 mocht hij vier minuten invallen. Wilcox verving Jamie Redknapp, maar Engeland verloor met 0-2. Hij speelde zijn laatste interland op 23 februari 2000, een vriendschappelijke ontmoeting met Argentinië die op een scoreloos gelijkspel eindigde.[4]

Zie ookBewerken

Externe linksBewerken