Herman I van Henneberg

Graaf van Henneberg-Coburg, militair, politicus, bestuurder

Herman I van Henneberg-Coburg (1224-1290) was een graaf uit de Frankische hoge adel die kandidaat was voor het Rooms-koningschap. Hij huwde Margaretha van Holland, de jongste dochter van graaf Floris IV en Machteld van Brabant, waarna ze een deel van het jaar in Loosduinen bij Den Haag woonden.

Herman I van Henneberg-Coburg
1224-1290
Graaf van Henneberg-Strauf
Periode 1245-1265
Voorganger Poppo VII van Henneberg-Strauf
Opvolger -
Graaf van Henneberg-Coburg
Periode 1265-1290
Voorganger -
Opvolger Poppo VIII van Henneberg-Coburg
Vader Poppo VII van Henneberg-Strauf
Moeder Judith van Thüringen
Dynastie Huis der Popponen
Broers/zussen Hendrik III van Meißen
Berthold I van Henneberg
Anna van Henneberg
Luitgarde van Henneberg
Partner Margaretha van Holland
Zeichnung des Siegels des Grafen Hermann I. von Henneberg-Coburg im Jahre 1260.png
Zegel van Herman van Henneberg

BiografieBewerken

 
Het kasteel van Coburg, de hoofdresidentie van Herman I van Henneberg

FamilieBewerken

 
Ook de burcht van Königsberg in Bayern was bezit van graaf Herman.[1]

Herman van Henneberg was geboren uit het huwelijk van graaf Poppo VII van Henneberg-Strauf, graaf van Henneberg, burggraaf van Würzburg[2] en diens tweede echtgenote Judith (Jutta) (1184-1235), oudste dochter van Herman I, paltsgraaf van Saksen en landgraaf van Thüringen, weduwe van Diederik, markgraaf van Meißen. Poppo VII was eerder gehuwd geweest met gravin Elisabeth van Wildberg.[3] Herman was een neef van Hendrik Raspe IV (1204-1247), landgraaf van Thüringen en vanaf 1246 Rooms-Duits tegenkoning. Daarnaast was hij een verwant van Diederik VI van Kleef, Hendrik II van Brabant, Albrecht II van Saksen en Otto I van Anhalt.[4] Hendrik III van Meißen was een halfbroer van Herman en de bekende minnezanger en kruisvaarder Otto von Botenlauben was zijn oom.

 
De burcht Henneberg was de zetel van de hoofdtak van het Huis Henneberg en werd bewoond door graaf Herman's halfbroer Hendrik III, geboren uit het huwelijk van Poppo VII en Elisabeth van Wildberg.

Na het overlijden van zijn vader in 1245, wordt het graafschap Henneberg verdeeld tussen Herman en zijn halfbroer Hendrik III van Henneberg-Schleusingen. Als zoon uit het eerste huwelijk van zijn vader kwam Hendrik de voornaamste bezittingen toe. De erfenis voor Herman was vooral bedoeld als apanage en bestond uit onder meer Straufhain, Irmelshausen, Münnerstadt, Königshofen, Steinach, Kissingen, de burcht Botenlauben, landerijen in Landkreis Coburg alsmede de kastelen Heldburg, Kalenberg, Lauterburg. Herman ging vanaf die tijd door het leven als graaf Herman van Henneberg-Strauf.

LevensloopBewerken

Door op eigen kracht naam te maken en handig politiek manouvreren, wist Herman van Henneberg zijn aanzien te vergroten. Ondanks dat hij zelf een kandidaat was, steunde Herman in 1246 zijn neef Hendrik Raspe IV als tegenkoning tegen de koning van Duitsland, Koenraad IV van Hohenstaufen.[4] Na diens overlijden werd Herman wederom gezien als potentiële opvolger, ware het niet dat graaf Willem II van Holland om politieke redenen door paus Innocentius IV naar voren werd geschoven.[5] Uit de nalatenschap van Hendrik Raspe viel aan Herman nog wel ten deel de heerlijkheid Schmalkalden.[6] Toen door het overlijden van hertog Otto II van Meranië het Huis Andechs uitstierf, volgde er een verdeling van diens bezittingen onder de vele verwanten. Herman trad in dienst bij een van de erfgenamen, Hendrik I van Bilversheim, bisschop van Bamberg, om diens belangen in deze zaak te verdedigen. Via hem wist hij uit de nalatenschap van het Huis Andechs de heerlijkheid Coburg te verwerven.[4][6] Met de verwerving in 1265 van Coburg in aanvulling op Schmalkalden werd de feitelijke grondslag gelegd voor het graafschap Henneberg-Coburg.[7]

Mogelijk om de band met Herman van Henneberg te versterken, schonk Rooms-koning Willem hem in 1249 zijn zuster Margaretha van Holland als echtgenote. Zij woonden sindsdien afwisselend in Coburg en te Loosduinen in kasteel Hooghe Werff.[5] In 1252 begeleidde Herman zijn zwager Rooms-koning Willem II op een reis naar Duitsland teneinde politieke steun te verwerven van Noord-Duitse vorsten en steden. Na het overlijden van zijn broer Hendrik III in 1262 werd Herman chef van het Huis Henneberg.

Toen het er in 1276 op leek dat graaf Floris V van Holland geen wettelijke mannelijke nakomelingen zou krijgen, aangezien liefst zes van zijn zonen jong waren gestorven, wees Rooms-koning Rudolf I van Habsburg twee van diens verwanten aan als opvolgers in Holland en Zeeland: Jan II van Avesnes (zoon van Aleid van Holland) en Herman van Henneberg vanwege diens huwelijk met de dochter van Floris IV. Herman liet zich echter in 1281 het opvolgingsrecht afkopen door de graaf van Avesnes. Op 18 december 1290 overleed Herman van Henneberg in Aschach, waarna hij werd bijgezet in klooster Frauenroth bij Burkardroth.[6] Opvolger van Floris V werd diens pas in 1284 geboren zoon Jan I van Holland. Die zou echter slechts enkele jaren regeren voordat hij in 1299 overleed, waarna Jan II van Avenes alsnog de scepter zou zwaaien over de twee graafschappen.[8]

Huwelijk en nageslachtBewerken

Het huwelijk van Herman van Henneberg met Margaretha van Holland (1234-1276) vond plaats op 23 mei 1249 te Mainz, wat een van de voornaamste steden was van het Heilige Roomse Rijk. Zij kregen de volgende kinderen:

LiteratuurBewerken

Bernhard Grossmann e.a.: Auf den Spuren der Henneberger, Henneburgisches Museum, Uitgeverij Frankenschwelle, 1996, ISBN 9783861800545