Hoofdmenu openen

Hendrik I van Nassau-Beilstein

Graaf van Nassau-Beilstein (1343-1378)

Hendrik I van Nassau-Beilstein (ca. 1307[1] - 24 februari 1378 (1380?))[2] was graaf van Nassau-Beilstein, een deel van het graafschap Nassau, en stamvader van het huis Nassau-Beilstein. Hij stamt uit de Ottoonse Linie van het huis Nassau.

Hendrik I
Nassau wapen.svg Graaf van Nassau-Beilstein
Regeerperiode 1343-1378
Mederegent Hendrik II (sinds 1374)
Voorganger n.v.t.
Opvolger Hendrik II
Reinhard
Huis Nassau-Beilstein
Vader Hendrik I van Nassau-Siegen
Moeder Adelheid van Heinsberg en Blankenburg
Geboren ca. 1307
Gestorven 24 februari 1378 (1380?)
Partner Imagina van Westerburg
Religie Rooms-katholiek
Wapenschild
Wapen van de Ottoonse Linie

BiografieBewerken

Hendrik was de tweede zoon van graaf Hendrik I van Nassau-Siegen en Adelheid van Heinsberg en Blankenburg,[3][4][5][6] dochter van heer Dirk II van Heinsberg en Blankenburg en Johanna van Leuven[3][4] (een kleindochter van hertog Hendrik I van Brabant).

Hendrik was domheer te Keulen, kanunnik van de Sint-Florin te Koblenz 1326, en provoost van de Dom van Speyer 1329-1334.[4] Hij trad later uit de geestelijke stand.[3][4] Met zijn broer Otto sloot hij in 1336 een delingsverdrag voor het graafschap van hun vader.

In 1339 huwde Hendrik tegen de wil van zijn vader en broer. Het kwam tot strijd tussen beide broers. Otto sloot een verbond met landgraaf Herman I van Hessen tegen Hendrik. Door bemiddeling van de graven Gerlach I van Nassau en Dirk III van Loon-Heinsberg kon een verzoening bereikt worden. In 1341 volgde een nieuw verdelingsverdrag waarbij Hendrik Beilstein, Mengerskirchen, Eigenberg, Liebenscheid en de heerlijkheid Westerwald met de plaatsen Emmerichenhain, Marienberg en Neukirch werden toegezegd.[7]

Hendrik volgde in 1343 zijn vader op in Beilstein,[8] het Westerwald en Liebenscheid[9] overeenkomstig de in 1336 en 1341 gesloten verdelingsverdragen met zijn broer Otto.

Hendrik resideerde overwegend op de burcht Beilstein. Het relatief kleine graafschap bood Hendrik slechts geringe inkomsten. Al in 1344 moest hij de burcht Liebenscheid aan de heren van Haiger verpanden. Talrijke verdere verpandingen volgden.

Hendrik stond aan de zijde van koning Lodewijk de Beier. Deze stond hem tolheffing in het Westerwald toe. Hendrik inde de tol eerst in Limburg an der Lahn en later in Hachenburg. In de stad Keulen gold hij als een roofridder. Het lukte hem wel om een vete met de stad Keulen te vermijden. Voor Liebenscheid ontving Hendrik in 1360 stadsrechten, maar het lukte hem niet om deze plaats tot stad te ontwikkelen.

Sinds 1374 was zijn zoon Hendrik mederegent.[3]

Huwelijk en kinderenBewerken

Hendrik huwde circa 1339[3][5] met Imagina van Westerburg[10] († 27 juni 1388),[3][5][6] dochter van heer Siegfried I van Westerburg en Adelheid van Solms[3].
Uit dit huwelijk werden geboren:[3][4][5][6]

  1. Hendrik († kort na 12 oktober 1412), volgde zijn vader op als graaf van Nassau-Beilstein.
  2. Reinhard († tussen 30 december 1414 en 17 april 1418), volgde zijn vader op als graaf van Nassau-Beilstein.
  3. Adelheid († 1365), huwde vóór 1355 met Harmut IV van Cronberg († 1368).[6]