Hoofdmenu openen

Diego Milito

voetballer uit Argentinië

Diego Alberto Milito (Bernal, Buenos Aires, 12 juni 1979) is een Argentijns voormalig betaald voetballer die bij voorkeur als centrumspits speelt. In januari 2003 debuteerde hij in het Argentijns voetbalelftal, waarvoor hij daarna meer dan twintig interlands speelde.[1]

Diego Milito
Diego Milito 2011.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Diego Alberto Milito
Bijnaam 'Il Principe' (De Prins)
Geboortedatum 12 juni 1979
Geboorteplaats Bernal, Argentinië
Lengte 183 cm
Positie Aanvaller
Clubinformatie
Rugnummer 22
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
1999–2004
2004–2005
2005–2008
2008–2009
2009–2014
2014–2016
Vlag van Argentinië Racing Club
Vlag van Italië Genoa
Vlag van Spanje Real Zaragoza
Vlag van Italië Genoa
Vlag van Italië Internazionale
Vlag van Argentinië Racing Club
137 (34)
059 (36)
108 (53)
031 (24)
0128 (62)
29 (11)
Interlands
2003–2010 Vlag van Argentinië Argentinië 024 0(4)

* Bijgewerkt op 23 augustus 2015
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Inhoud

ClubcarrièreBewerken

In 1999 begon Milito's profcarrière bij Racing Club. In de winterstop van het seizoen 2003/04 maakte hij de overstap naar Genoa CFC, dat op dat moment uitkwam in de Serie B. Na twee seizoenen in Italië werd Genoa aan het einde van het seizoen 2004/05 door de Italiaanse voetbalbond teruggezet naar de Serie C1 vanwege zwendelpraktijken. Milito zag zich gedwongen de club te verlaten en vertrok naar Real Zaragoza. Zijn broer, Gabriel, voetbalde daar toen al twee seizoenen. In de drie volgende seizoenen maakte hij 45 doelpunten in 87 duels. In 2007 eindigde hij met één doelpunt minder dan Ruud van Nistelrooij op de tweede plaats van de Spaanse topschutterslijst.

Voor aanvang van het seizoen 2008/09 besloot Milito terug te keren naar het inmiddels naar de Serie A gepromoveerde Genoa. In het begin van het seizoen was hij een tijd lang voorlopig topschutter van de hoogste Italiaanse voetbaldivisie. Uiteindelijk bereikte hij een totaal van 24 doelpunten en had zo zijn aandeel in de vijfde plaats voor Genoa. Hij werd voor zijn prestaties beloond met een transfer naar toenmalig Italiaans kampioen Internazionale.

In 2010 won Milito met Inter de Champions League door beide doelpunten te maken in de met 2-0 gewonnen finale tegen Bayern München. Mede hierdoor werd hij in januari 2011 verkozen tot beste speler én beste buitenlandse speler van het jaar in de Serie A.[2]

Op 13 december 2011 'won' Milito de Bidone d'Oro[3]. Dat is een jaarlijkse prijs van Rádio 2 voor de meest waardeloze voetballer in Italië. In het seizoen 2011/12 kwam Milito nauwelijks aan spelen toe.

Op 14 februari 2013 viel Milito in een Europa League-duel tegen CFR Cluj uit met een knieblessure. Hij liep schade op aan zowel zijn voorste kruisband als de collaterale band in zijn knie en zou zes tot negen maanden buitenspel staan.[4]

In 2014 werd bevestigd dat hij terugkeerde naar Racing Club, waar zijn professionele carrière begon. Zijn bijnaam luidde Il Principe ("De Prins") vanwege zijn fysieke gelijkenis met de Uruguayaanse voetballer Enzo Francescoli, die eveneens Il Principe werd genoemd.

InterlandcarrièreBewerken

Milito maakte zijn debuut voor de nationale ploeg van Argentinië op 31 januari 2003 in de vriendschappelijke uitwedstrijd tegen Honduras (1-3), net als Lucho González. Milito nam in dat duel de gelijkmaker (1-1) voor zijn rekening en moest in de 80ste minuut plaatsmaken voor César Garignano. Zijn laatste interland dateert van 8 oktober 2010, toen Argentinië het in een oefenduel opnam tegen Japan.[5]

ClubstatistiekenBewerken

Seizoen Club Duels Goals
1999/2000   Racing Club 11 1
2000/2001   Racing Club 35 2
2001/2002   Racing Club 38 9
2002/2003   Racing Club 35 14
2003/2004   Racing Club 18 8
  Genoa CFC 20 12
2004/2005   Genoa 39 21
2005/2006   Real Zaragoza 36 15
2006/2007   Real Zaragoza 37 23
2007/2008   Real Zaragoza 35 15
2008/2009   Genoa 31 24
2009/2010   Internazionale 35 22
2010/2011   Internazionale 23 5
2011/2012   Internazionale 33 24
2012/2013   Internazionale 20 9
2013/2014   Internazionale 17 2
2014   Racing Club 17 6
2015   Racing Club 12 5

ErelijstBewerken