Hoofdmenu openen

Walter Krüger (SS-generaal)

Duits soldaat (1890-1945)

Walter Krüger (Straatsburg, 27 februari 1890 - Sulęcin, 2 mei 1945) was een Duitse SS-Obergruppenführer en generaal bij de Waffen-SS.

Hermann Höfle
Krüger (links) met Generaloberst Erich Hoepner in oktober 1941 aan het Oostfront.
Krüger (links) met Generaloberst Erich Hoepner in oktober 1941 aan het Oostfront.
Geboren 27 februari 1890
Straatsburg, Duitse Keizerrijk
Overleden 2 mei 1945
Sulęcin, Pruisen (hedendaags Polen)
Rustplaats Krijgsgevangenkamp Sulecin, Sulęcin, Pruisen (hedendaags Polen)
Land/zijde Vlag van Duitse Keizerrijk Duitse Rijk
Vlag van Duitsland tijdens de Weimarrepubliek Duitsland
Vlag van Nazi-Duitsland Nazi-Duitsland
Flensburgregering
Onderdeel War Ensign of Germany (1903–1919).svg Deutsches Heer
Flag of the Schutzstaffel.svg Waffen-SS
Dienstjaren 1906 - 1920
(Deutsches Heer)
1935 - 1945
Rang HH-SS-Obergruppenfuhrer-Collar.pngSS Obergruppenführer.jpg
SS-Obergruppenführer en Generaal bij de Waffen-SS
Eenheid 2. Badisches Grenadier-Regiment „Kaiser Wilhelm I.“ Nr. 110
Duitse Alpenkorps
Bevel 4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division
(8 augustus 1941-
15 december 1941)
2. SS-Panzer-Division Das Reich
(29 maart 1943-
23 oktober 1943)
Bevelhebber van de Waffen-SS Ostland
(15 maart 1944 -
25 juli 1944)
Letse Legioen
(25 juli 1944 - 22 mei 1945)
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen zie onderscheidingen

LevenBewerken

Walter was de zoon van een Pruisische Oberst en commandant van het Infanterie-Regiment „Prinz Louis Ferdinand von Preußen“ (2. Magdeburgisches) Nr. 27 Alfred Krüger (overleden 6 augustus 1914, Lüttich) en zijn echtgenote Helene (geboren Glünder, overleden 1930). Zijn jongere broer Friedrich-Wilhelm Krüger werd later ook SS-Obergruppenführer en General der Waffen-SS.

 
Himmler inspecteert de troepen bij Charkow in april 1943, Krüger staat links van hem.

Hij doorliep de cadettenschool in Karlsruhe en in Berlijn-Lichterfelde, en werd op 19 maart 1908 tot Leutnant bevorderd (effectief vanaf 19 juni 1908). Hij werd geplaatst bij het 2. Badisches Grenadier-Regiment „Kaiser Wilhelm I.“ Nr. 110.

In de Eerste Wereldoorlog diende hij onder andere in het Alpenkorps. Hij werd op 18 augustus 1915 tot Hauptmann bevorderd en voerde aan het einde van de oorlog het bevel over een bataljon. Na de oorlog sloot hij zich aan bij het Westfaals vrijkorps Pfeffer en vocht in het Balticum en het Roergebied. Krüger werd opgenomen in de voorloper van de Reichswehr en werd chef van een MG-compagnie in het IIIe bataljon in het Reichswehr-Schützen-Regiment 13 in Paderborn. Op eigen verzoek verliet hij de actieve dienst in december 1920.

Vanaf de zomer van 1921, werkte Krüger als een bankbediende bij een bank Vogler in Halberstadt en werkte aansluitend tot 1925 als bankemployé bij de Reichsbankstelle Halberstadt.

In 1935 trad Krüger toe tot de SS-Verfügungstruppe en kreeg het commando 2. Bataillon der SS-Standarte „Germania“ toevertrouwd. Later kreeg hij onderwijs aan de SS-Junkerschule Bad Tölz. Als Erster Generalstabsoffizier (Ia) van de 4. SS-Polizei-Panzergrenadier-Division nam hij deel aan de slag om Frankrijk. Hij keerde in augustus/september 1940 terug naar de SS-Junkerschule Bad Tölz, van waar hij wederom in oktober 1940 naar het SS-Führungshauptamt in Berlijn overgeplaatst werd.

 
V.l.n.r. Krüger, Reitzenstein (achter Krüger), Hausser, Ostendorf in Rusland, 1943.

Van 18 augustus tot 16 november werd hij benoemd tot "Inspecteur van de Infanterie" in het SS-Führungshauptamt. Hij voerde ook het commando over de SS-Polizei-Division. Nadat Herbert-Ernst Vahl gewond raakte, nam Krüger het commando de 2. SS-Panzer-Division Das Reich over, wat op dat moment in de slag om Koersk in het Belgorod verwikkeld was. Eind 1943 werd hij bevelvoerend generaal van het IV. SS-Panzerkorps. En vanaf 15 maart 1944 tot 25 juli 1944 bevelhebber van de Waffen-SS in het Rijkscommissariaat Ostland. Op 25 juli 1944 nam hij het commando van het VI SS Korps over, dat samen met Heeresgruppe Nord een gevecht om het oprukkende Rode Leger in Koerland af te wende.

Omstandigheden van zijn doodBewerken

De omstandigheden van zijn dood zijn niet duidelijk, waarschijnlijk probeerde hij samen met zijn troepen aan het einde van de oorlog door te stoten naar Oost-Pruisen. Op 22 mei 1945 werd hij mogelijk in het bos door een Russische patrouille verrast, waarop hij zichzelf doodschoot[1].

De datum van zijn dood is niet overtuigend. Volgens Florian Berger is de datum van zijn dood 20 mei 1945[2], Walther-Per Fellgiebel verklaart 8 mei 1945[3] en Veit Scherzer houdt 22 mei 1945 aan[4].

Militaire loopbaanBewerken

RegistratienummersBewerken

OnderscheidingenBewerken

Zie ookBewerken