Sterkste Man van de Wereld

televisieprogramma uit Nederland

De Sterkste Man van de Wereld is een wedstrijd die jaarlijks wordt gehouden. Vanaf 2006 is de wedstrijd uitgebreid met voorrondes en kunnen er meerdere mannen uit hetzelfde land meedoen.

Sterkste Man van de Wereld, 2019, Martins Licis (aan het deadliften in 2017)
Sterkste Man van de Wereld, 2009, Žydrūnas Savickas, in Sun City, 21 september 2010
Ted van der Parre (enige Nederlander die deze titel ooit haalde), Sterkste Man van de Wereld, 1992

Vanwege de voorrondes is het voor niet-professionele 'Sterkste Mannen' (die niet betaald en/of voldoende gesponsord worden) niet altijd meer haalbaar om mee te doen. Zo zijn Nederland en België afgehaakt. De enige professionele Sterkste Man uit Nederland was Jarno Hams, die in 2015 een stap terug heeft gedaan. In de Verenigde Staten, IJsland, Litouwen, Polen en dergelijke, kunnen sommige atleten hun volledige aandacht aan de krachtsport besteden, zonder er nog een baan bij te hebben.

OnderdelenBewerken

De onderdelen zijn onder meer "vrachtwagentrekken", "stones of strength", "boomstamtillen" of deadlift. Het ene onderdeel vereist vooral kracht, het andere ook uithoudingsvermogen. Aangezien de onderdelen sterk afwijken van standaard gewichtheffen of powerliften, is het trainen van de technieken erg belangrijk. Ook al is men sterker dan de tegenstander, zonder de juiste techniek is een onderdeel veel zwaarder. Sinds ongeveer 2006 worden er steeds meer nieuwe onderdelen verzonnen, hoewel de deadlift bijna niet weg te denken is uit de wedstrijden.

Geschiedenis en uitslagenBewerken

In 1992 haalde Nederlander Ted van der Parre, de langste deelnemer ooit, de eerste plaats, er waren ook een aantal tweede en derde plaatsen van Nederlanders in andere jaren, voornamelijk behaald door Ab Wolders. Mariusz Pudzianowski uit Polen heeft vijf overwinningen op zijn naam staan, het record. Er zijn ook twee IJslanders die beide vier maal wonnen, van wie er één, Jón Páll Sigmarsson, tijdens een deadlift in 1993 is overleden. De Verenigde Staten hadden in het begin van de competitie, eind jaren 70 en begin jaren 80, veel sterke deelnemers. Dit nam langzaam af maar begin 21e eeuw zijn er een aantal sterke deelnemers terug met tweede en derde plaatsen en vijf eerste plaatsen in 2006, 2011, 2013, 2015 en 2016.

De wedstrijd wordt vanaf 1977 gehouden en vanaf 1979 op televisie uitgezonden in Nederland, in de jaren 70 en 80 werd het bij de AVRO uitgezonden. Later op zenders als Eurosport en RTL 7. In 2009 nam Jimmy Laureys voor België deel aan de wedstrijd maar wist zich niet te plaatsen voor de finale in een groep met Mariusz Pudzianowski en Phil Pfister, de winnaar van 2006. In 2012 nam Nederlander Alex Moonen deel aan de voorrondes van deze wedstrijd, aangezien de Sterkste Man van Nederland 2012, Jarno Hams, geen interesse had en Jan Wagenaar, die tweede was in Nederland, andere verplichtingen had. Moonen eindigde als vierde in zijn deelnemersveld van zes sterke mannen en ging daardoor niet door naar de finale. Wel behaalde hij enkele persoonlijke records.

In 2013 werd het wereldkampioenschap in China gehouden, eind augustus. Brian Shaw won en Savickas werd tweede en Hafþór Júlíus Björnsson uit IJsland, werd derde.[1]

2014 werd weer het jaar voor Savickas. Hafþór Julius Björnsson werd tweede en Brian Shaw (de titelverdediger) werd derde. Sinds enkele jaren heeft de wedstrijd vele voorrondes. Wie deze niet doorkomt, is vaak veel kosten kwijt, terwijl degenen die de voorrondes wel doorkomen, soms overladen worden met aanbiedingen en voornamelijk in de Verenigde Staten een enorme belangstelling genieten. Dit heeft ertoe geleid dat atleten niet meer deelnemen aan deze wedstrijd en zich meer richten op nationale wedstrijden en op de Strongman Champions League, een wereldwijde circuitwedstrijd, met een winnaar per wedstrijd van een of meerdere dagen en een seizoenswinnaar (meestal per jaar). De seizoenswinnaar is vrijwel altijd een professionele Sterkste Man, die van zijn hobby z'n werk heeft gemaakt.

2015Bewerken

De finale van de Sterkste Man van de Wereld 2015 vond op 25 en 26 april plaats in Putrajaya, Maleisië.

De deelnemers die de voorrondes doorkwamen en aan de finale meededen waren: Žydrūnas Savickas, Brian Shaw, Hafþór Júlíus Björnsson, Eddie Hall, Michael Burke, Jean-Francois Caron, Dimitar Savatinov, Mark Felix (oudste deelnemer die ooit door de voorrondes kwam, met 49 jaar), Jerry Pritchett en Mikhail Shivlyakov. Savickas en Felix daargelaten ging de strijd vooral tussen de twee grootste deelnemers ooit, 'Thor' en Shaw, die respectievelijk 202 cm en 207 cm lang zijn, met een lichaamsgewicht van 175–200 kg..

Hafþór en Shaw zijn de langste succesvolle deelnemers sinds jaren. Nederlander Ted van der Parre, die in 1992 de titel haalde, is de langste deelnemer ooit met 213 cm.

Uitslag 2015Bewerken

  1. Brian Shaw (VS)[2]
  2. Žydrūnas Savickas (Litouwen)
  3. Hafthor Bjornsson (IJsland)
  4. Eddie Hall (Verenigd Koninkrijk)
  5. Mike Burke (VS)
  6. Jean-François Caron (Canada)
  7. Dimitar Savatinov (Bulgarije)
  8. Mark Felix (Verenigd Koninkrijk)
  9. Mikhail Shivlyakov (Rusland)
  10. Jerry Pritchett (VS)

2016Bewerken

In augustus 2016 haalde Brian Shaw zijn vierde titel binnen, gevolgd door Hafþór Júlíus Björnsson en op de derde plaats Eddie Hall, die in 2016 een aantal wereldrecords op krachtsportgebied heeft verbeterd, waaronder een deadlift van 500 kg.

2017Bewerken

Met een punt verschil op Hafþór Júlíus Björnsson en twee punten verschil op titelverdediger Brian Shaw, won Engelsman Eddie Hall met 51 punten de titel Sterkste Man van de Wereld 2017, op 28 mei, in Botswana. Alleen Brian Shaw en Žydrūnas Savickas wonnen de titel vanaf 2009 en de vorige Engelsman die de titel won was Gary Taylor, in 1993.[3] Savickas haalde zijn slechtste resultaat ooit met een 8e plaats.

2018Bewerken

Regerend kampioen Eddie Hall had al aangegeven niet mee te doen, hoewel het deelnemersveld in 2018 zeer sterk was. Een relatief onbekende Pool, Mateusz Kieliszkowski, haalde het zilver, Brian Shaw, een eerdere winnaar, haalde het brons binnen en IJslander Hafþór Júlíus Björnsson, die de jaren ervoor net naast het goud greep met een bronzen of zilveren plak, haalde nu voor het eerst het goud.

2019Bewerken

Amerikaan Martins Licis, die nooit eerder een belangrijk evenement won op het gebied van 'Sterkste Man', sleepte de eerste plaats binnen in juni 2019, gevolgd door de Pool Mateusz Kieliszkowski en de IJslander Hafþór Júlíus Björnsson, de titelverdediger, op de 3e plaats.[4]

2020Bewerken

De wedstrijd duurde van 11 t/m 15 november en had enkele voorrondes, waardoor de finale nog maar uit vier personen bestond. In 2020 geen bekende voormalige winnaar(s) in de top drie, wel twee deelnemers van de Strongman Championsleague, een wereldwijde circuitwedstrijd. J.F. Caron en Tom Stoltman (resp. brons en zilver) zijn tussen 2010 en 2020 regelmatige deelnemers van de circuitwedstrijd, maar gingen in 2020 voor de Sterkste Man-titel vanwege het coronavirus (covid-19). De winnaar is Oleksii Novikov uit Oekraïne, de jongste winnaar (24) sinds 1984 en de tweede keer in zeventien jaar tijd dat iemand uit dat land won (Vasyl Virastyuk in 2004). Novikov zette ook een wereldrecord deadlift neer, de 'partial deadlift' met grote gewichtschijven en een langere halter, vanaf een hogere hoogte dan bij een normale deadlift. Een extra moeilijkheidsgraad, echter kan men met de juiste techniek op deze manier meer gewicht tillen dan bij een normale deadlift vanaf de grond. Hij tilde 537,5 kg.

Een titelfavoriet, Brian Shaw, kwam niet verder dan een 5e plaats. Een enkeling viel af door een blessure en Hafþór Júlíus Björnsson, de winnaar van 2018, deed niet mee, omdat hij zich voorbereid op een bokswedstrijd met rivaal Eddie Hall, in september 2021. In 2017 haalde Hall de titel, waar bij het laatste evenement een rep van 'Thor' werd afgekeurd, waardoor Hall won. Thor beschuldigde de arbitrage en Eddie Hall van valsspelen, aangezien Hall gesponsord werd door het evenement zelf, maar dit is nooit bewezen.

Winnaars, 2e en 3e plaatsenBewerken

Jaar Winnaar Tweede Derde Locatie
2020   Oleksii Novikov   Tom Stoltman   Jean-Francois Caron   Bradenton Gulf Islands, Verenigde Staten, finale: 14 en 15 november 2020
2019   Martins Licis   Mateusz Kieliszkowski   Hafþór Júlíus Björnsson   Bradenton, Verenigde Staten, finale: 16-17 juni 2019
2018   Hafþór Júlíus Björnsson   Mateusz Kieliszkowski   Brian Shaw   Manilla, Filipijnen, april/mei 2018 (finales: 5 en 6 mei)
2017   Eddie Hall   Hafþór Júlíus Björnsson   Brian Shaw   Kasane, Botswana, tweede helft mei 2017 (finale: 28 mei)
2016   Brian Shaw   Hafþór Júlíus Björnsson   Eddie Hall   Kasane, Botswana, tweede helft van augustus 2016
2015   Brian Shaw   Žydrūnas Savickas   Hafþór Júlíus Björnsson   Putrajaya, Maleisië, 19-26 april 2015 (finale:25 en 26 april)
2014   Žydrūnas Savickas   Hafþór Júlíus Björnsson ('Thor')   Brian Shaw   Los Angeles, Californië (maart 2014)
2013   Brian Shaw   Žydrūnas Savickas   Hafþór Júlíus Björnsson ('Thor')   China (medio aug. 2013)
2012   Žydrūnas Savickas[5]   Vytaulas Laulas   Hafþór Júlíus Björnsson   Los Angeles Californië (eind sept. 2012)
2011[6]   Brian Shaw   Žydrūnas Savickas   Terry Hollands   Wingate (North Carolina)
2010   Žydrūnas Savickas   Brian Shaw   Mikhail Koklyaev   Sun City (21-22 september)
2009   Žydrūnas Savickas   Mariusz Pudzianowski   Brian Shaw   Valletta
2008   Mariusz Pudzianowski   Derek Poundstone   Dave Ostlund   Charleston, West Virginia
2007   Mariusz Pudzianowski   Sebastian Wenta   Terry Hollands   Anaheim, Californië
2006   Phil Pfister   Mariusz Pudzianowski   Don Pope   Sanya
2005   Mariusz Pudzianowski   Jesse Marunde   Dominic Filiou   Chengdu
2004   Vasyl Virastyuk   Žydrūnas Savickas   Magnus Samuelsson   Nassau
2003   Mariusz Pudzianowski   Žydrūnas Savickas   Vasyl Virastyuk   Victoriawatervallen
2002   Mariusz Pudzianowski   Žydrūnas Savickas   Raimonds Bergmanis   Kuala Lampur
2001   Svend Karlsen   Magnus Samuelsson   Janne Virtanen   Victoriawatervallen
2000   Janne Virtanen   Svend Karlsen   Magnus Samuelsson   Sun City
1999   Jouko Ahola   Janne Virtanen   Svend Karlsen   Valletta
1998   Magnus Samuelsson   Jouko Ahola   Wout Zijlstra   Tanger
1997   Jouko Ahola   Flemming Rasmussen   Magnus Samuelsson   Primm Valley Resort, Nevada
1996   Magnús Ver Magnússon   Riku Kiri   Gerrit Badenhorst   Port Louis
1995   Magnús Ver Magnússon   Gerrit Badenhorst   Marko Varalahti   Nassau
1994   Magnús Ver Magnússon   Manfred Hoeberl   Riku Kiri   Sun City
1993   Gary Taylor   Magnús Ver Magnússon   Riku Kiri   Orange
1992   Ted van der Parre   Magnús Ver Magnússon   Jamie Reeves   Reykjavik
1991   Magnús Ver Magnússon   Henning Thorsen   Gary Taylor   Tenerife
1990   Jón Páll Sigmarsson   O.D. Wilson   Ilkka Nummisto   Joensuu
1989   Jamie Reeves   Ab Wolders   Jón Páll Sigmarsson   San Sebastian
1988   Jón Páll Sigmarsson   Bill Kazmaier   Jamie Reeves   Boedapest
1987 Geen wedstrijd
1986   Jón Páll Sigmarsson   Geoff Capes   Ab Wolders   Nice
1985   Geoff Capes   Jón Páll Sigmarsson   Cees de Vreugd   Cascais
1984   Jón Páll Sigmarsson   Ab Wolders   Geoff Capes   Mora
1983   Geoff Capes   Jón Páll Sigmarsson   Simon Wulfse   Christchurch
1982   Bill Kazmaier   Tom Magee   John Gamble   Magic Mountain, Californië
1981   Bill Kazmaier   Geoff Capes   Dave Waddington   Magic Mountain, Californië
1980   Bill Kazmaier   Lars Hedlund   Geoff Capes   Newark New Jersey
1979   Don Reinhoudt   Lars Hedlund   Bill Kazmaier   Universal Studios, Californië
1978   Bruce Wilhelm   Don Reinhoudt   Lars Hedlund   Universal Studios, Californië
1977   Bruce Wilhelm   Bob Young   Ken Patera   Universal Studios, Californië

Kampioenschappen per landBewerken

Land Goud Zilver Brons Totaal
  Verenigde Staten 12 7 9 28
  IJsland 9 8 4 21
  Polen 5 5 0 10
  Verenigd Koninkrijk 5 3 8 16
  Litouwen 4 7 0 11
  Finland 3 3 5 11
  Oekraïne 2 0 1 3
  Zweden 1 3 4 8
  Nederland 1 2 4 7
  Noorwegen 1 1 1 3
  Denemarken 0 2 0 2
  Canada 0 1 2 3
  Zuid-Afrika 0 1 1 2
  Oostenrijk 0 1 0 1
  Letland 0 0 1 1
  Rusland 0 0 1 1

Nederlandse en Belgische deelnameBewerken

Jaar Atleet Plaats
1980   Gerard du Prie 8
1981   Stago Piczko 7
1983   Simon Wulfse 3
1984   Ab Wolders 2
1985   Cees de Vreugd 3
1986   Ab Wolders 3
1988   Ab Wolders 4
1989   Ab Wolders 2
1990   Tjalling van den Bosch 7
1991   Ted van der Parre 4
1992   Ted van der Parre (enige Nederlander ooit die de titel won, van 1977 t/m 2020) 1
1993   Berend Veneberg 5
1994   Ted van der Parre 8
1995   Berend Veneberg Kwalificatie
1996   Berend Veneberg Kwalificatie
1997   Berend Veneberg Kwalificatie
1998   Berend Veneberg 9
1998   Wout Zijlstra 3
1999   Berend Veneberg 6
2000   Peter Baltus Kwalificatie
2001   Wout Zijlstra 8
2002   Jarno Hams Kwalificatie
2003   Peter Baltus Kwalificatie
2003   Jarno Hams Kwalificatie
2009   Jimmy Laureys Kwalificatie
2012   Alex Moonen Kwalificatie
2013   Alex Moonen Kwalificatie

Trivia 1977Bewerken

Het eerste jaar deden de bodybuilders Lou Ferrigno ("The Hulk") en Franco Columbu mee en behaalden respectievelijk een vierde en vijfde plaats. Hoewel Columbu, (de kleinste deelnemer ooit) die slechts 165 cm lang was en toen rond de 90 kg woog, eerste stond met nog een onderdeel te gaan, kreeg hij een ernstige blessure aan zijn knie waardoor hij vijfde werd, omdat hij bij dit laatste onderdeel de minste punten haalde. Hij had drie jaar nodig om weer te kunnen lopen, terwijl sommige doktoren in de Verenigde Staten, na een operatie van ruim zes uur, het onmogelijk achtte dat hij ooit nog zou kunnen lopen met zijn ontwrichte knie. Columbu zakte door zijn been tijdens een race waarbij koelkasten zo snel mogelijk van de ene naar de andere plaats gebracht moesten worden. Dit was op de nationale televisie te zien in de Verenigde Staten en het moment van het ongeluk werd een aantal malen herhaald. Columbu kreeg na een proces,[7] $1.000.000,00 schadevergoeding voor deze blessure. In 1981, minder dan vier jaar na de zware blessure, haalde Columbu de titel Mr. Olympia, een van de (toen) belangrijkste bodybuildingwedstrijden ter wereld.

Strongman Champions LeagueBewerken

De MHP (Maximum Human Performance) Strongman Champions League, steeds in een ander land gehouden, streeft de populariteit van het jaarlijkse evenement Sterkste Man van de Wereld voorbij. De Strongman Champions League, kent bij elk evenement een top 3 en kent ook een eindklassement later in het jaar, van alle evenementen bij elkaar opgeteld.

Sterkste team van de Wereld 2006 en 2017Bewerken

Regelmatig, echter niet jaarlijks, wordt de wedstrijd Sterkste team van de Wereld gehouden. Op 22 juli 2006 wonnen Nederlanders Jarno Hams en Edwin Hakvoort het goud te Sárvár, Hongarije. Op 4 juni 2017 won de zichtbaar circa 30 kg afgevallen en zeer afgetrainde Žydrūnas Savickas uit Litouwen, die een week eerder nog zijn slechtste prestatie ooit neerzette bij de wedstrijd Sterkste Man van de Wereld, samen met landgenoot Vytautas Lalas, het goud in het Engelse Stoke-on-Trent als Sterkste team van de Wereld.

Zie ookBewerken