Hoofdmenu openen

Wijzigingen

1 byte verwijderd, 8 jaar geleden
k
genitief
Weldra was het een publieke roddel dat er een verhouding bestond tussen hem en de regentes. Mazarin, sinds 1659 ook hertog van Nevers, zette de buitenlandse politiek van Richelieu voort in de [[Dertigjarige Oorlog]], die leidde tot de voor Frankrijk voordelige [[Vrede van Westfalen]] (1648). Zijn drukkende belastingen leidden echter tot een staatsgevaarlijke oppositie, en deze weer tot de burgeroorlog van ''[[la Fronde]]''. Twee keer, van februari tot december 1651 en van augustus 1652 tot 3 februari 1653, moest Mazarin het land verlaten, maar vanuit het kasteel Brühl, bij Keulen, leidde hij nog de politiek van de Franse regering. Zo wist hij een scheuring tussen de ''Frondisten'' teweeg te brengen en na zijn terugkeer de orde te herstellen, daarbij steunend op de burgerij. Van dat ogenblik af was zijn macht onbeperkt. Hij verbond zich met de Engelse protestantse machthebber [[Oliver Cromwell]] tegen Spanje en dwong de voor dit land nadelige [[Vrede van de Pyreneeën]] af (1659).
 
Intussen onderwees de kardinaal de jonge koning [[Lodewijk XIV van Frankrijk|Lodewijk XIV]] in de politiek: hij leerde hem van wantrouwen vervuld te zijn tegenover iedere onderdaan, en álles op te offeren aan het staatsbelang, zelfs zijn familiebelang. Bij de vrede met Spanje haalde hij de koning over te huwen met de infante [[Maria-Theresia van Spanje (1638-1683)|Maria-Theresia van Spanje]] en te breken met Mazarin'sMazarins nicht, [[Maria Mancini]], op wie de jonge Lodewijk verliefd was. (Mazarin haalde al zijn neven en nichten naar Parijs.) Hierdoor kreeg Lodewijk XIV een voet tussen de deur bij de Spaanse Habsburgers, wat politiek gezien veel belangrijker was. Het huwelijk was één der sluitstenen van de vrede, maar doordat Spanje de beloofde bruidsschat van Maria-Theresia niet kon betalen werd dat als voorwendsel gebruikt voor een nieuw conflict, de [[Devolutieoorlog]], waarbij de [[Spaanse Nederlanden]] en [[Franche Comté]] als genoegdoening werden geëist.
 
Mazarin was uiterlijk een beminnelijk man, maar uiterst hebzuchtig. Hij vergaarde een astronomisch fortuin en spreidde grote weelde ten toon. Hij is de stichter van de ''Bibliothèque Mazarine'' en van het ''Collège des Quatre Nations'' te Parijs. Zijn omvangrijke correspondentie werd onder de titel ''Lettres du cardinal Mazarin pendant son ministère'' in 9 delen uitgegeven door A. Chéruel vanaf het jaar 1872. Mazarins grote betekenis ligt echter in de consolidatie van de [[absolutisme|absolute monarchie]] in Frankrijk. Op zijn sterfbed zou hij Lodewijk XIV aangeraden hebben geen eerste minister meer te nemen.