Hoofdmenu openen
De opmaak van dit artikel is nog niet in overeenstemming met de conventies van Wikipedia. Mogelijk is ook de spelling of het taalgebruik niet in orde. Men wordt uitgenodigd deze pagina aan te passen.

Postgenderisme is een beweging die streeft naar een samenleving waarin iedereen vrijelijk zijn of haar genderkenmerken en sekse kan kiezen, eventueel met behulp van geavanceerde bio- en neurotechnologie.

De beweging is volgens postgenderisten een gevolg van het eroderen van de culturele, biologische, psychologische en sociale rol van traditionele genders in de 20ste en 21ste eeuw.[1][2]

Postgenderisme voorspelt dat deze evolutie zich ook in de toekomst zal verder zetten. Zowel sociaal-culturele ontwikkelingen als de groeiende toepassing van biotechnologie, neurotechnologie en reproductieve geneeskunde zouden leiden tot de vervaging of eliminatie van onvrijwillige biologische en psychologische genderonderscheidingen binnen de menselijke soort.[1]

Inhoud

Ontstaan stromingBewerken

Postgenderisme als een cultureel verschijnsel heeft zijn wortels in de feministische, androgyne, metroseksuele, techno-optimistische en transgenderbewegingen.
Het is echter de toepassing van transhumanistische filosofie die bij postgenderisten meer mogelijkheden heeft doen inzien.
Mogelijkheden zoals daadwerkelijke fysiologische veranderingen bij leden van de menselijke soort en hoe mensen in de toekomstige postgenderistische samenleving zich zullen voortplanten.
In die zin is postgenderisme een uitloper van het transhumanisme, het posthumanisme[3] en het futurisme.[1]

Één van de eerste beschrijvingen van het postgenderisme in de moderne tijd was Shulamith Firestone's The Dialectic of Sex uitgegeven in 1979.

UitgangspuntenBewerken

EmancipatieBewerken

Postgenderisten stellen dat de erosie van het binaire gendersysteem voor mensen bevrijdend is.
Ze betogen dat de aanwezigheid van genderrollen, sociale stratificatie en genderverschillen nadelig kan zijn voor zowel individuele mensen als de samenleving.
Postgenderisten vinden dat gender een willekeurige en onnodige beperking is van de menselijke mogelijkheden. [1]

SekseBewerken

Postgenderisten zijn niet exclusief pleitbezorgers van androgynie.
Toch geloven velen dat het mengen van zowel mannelijke als vrouwelijke kenmerken gewenst en noodzakelijk is. In essentie het beste van wat mannen en vrouwen te bieden zouden hebben in termen van fysische en psychologische vermogens en neigingen. Wat deze kenmerken dan zouden zijn, is echter voorwerp van veel debat en gissingen.[1]

GenderBewerken

Postgenderisme houdt zich niet alleen bezig met het fysieke geslacht of de veronderstelde eigenschappen ervan.
Het is gericht op het idee om gender-identiteiten te elimineren of verder te brengen.
In een traditionele genderconstructie is men ofwel een man of een vrouw, maar in postgenderisme is men noch een man, noch een vrouw, noch een andere veronderstelde genderrol. Zo wordt een individu in de samenleving niet gereduceerd tot een genderrol.

Niet alle postgenderisten zijn echter volledig tegen het bestaan van genderrollen in één of andere vorm. Sommigen pleiten enkel voor het verdwijnen van alle nadruk en het belang van genderrollen.
Mensen zouden dan vrij zijn zich te identificeren hoe dat ze willen en rolpatronen zouden nog maar weinig of helemaal geen invloed meer hebben op hoe mensen daadwerkelijk handelen of behandeld worden in deze samenleving.

TechnologieBewerken

De vooruitgang in reproductieve geneeskunde maakt dat voortplanting zal gebeuren buiten de klassieke seksuele betrekking. Actuele technieken als artificiële inseminatie, in-vitrofertilisatie en sinds kort ook baarmoedertransplantaties zijn belangrijke stappen in deze richting. Biomedische vooruitgang zoals artificiële baarmoeders, menselijk klonen en parthenogenesis zal de mogelijkheden voor menselijke voorplanting significant vergroten.[1]

Sommige argumenteren dat een posthumanistische levensfeer eerder virtueel dan fysiek zal zijn. Postgenderisten argumenteren dat dit soort existenties niet genderspecifiek zijn, waardoor individuen naar eigen inzicht hun virtuele uiterlijk en seksualiteit kunnen veranderen.[1]

IdentiteitBewerken

Mensen met een postgender-identiteit[4][5] verbinden zich niet langer aan klassieke genderbepalingen en/of genderrollen.
Ze zijn vaak vaak agender (ook wel nongender, genderloos, gendervrij genoemd) of non-binair.
Sommigen streven er ook naar om naast hun genderidentiteit en -expressie ook klassieke uiterlijke en biologische geslachtskenmerken te verminderen of te elimineren. Al dan niet via het gebruik van technologie.[6]

SeksualiteitBewerken

Postgenderisten geloven dat de actuele en toekomstige vooruitgang in de reproductieve geneeskunde een impact zal hebben op de maatschappelijke positie van seksualiteit. Dit in de zin dat seks voor het doel van voortplanting ofwel een onnodig of verouderd concept zal worden ofwel dat alle post-gender-mensen de mogelijkheid zullen hebben, wanneer zij hier voor kiezen, om zowel zwanger te zijn als het "vader"schap van kinderen op zich te nemen. Dit zou volgens postgenderisten, de behoefte aan welomschreven genders in de samenleving doen verdwijnen.[1]

Postgenderisten beweren niet dat een genderloze samenleving automatisch impliceert dat mensen ongeïnteresseerd zouden zijn in seks of menselijke seksualiteit. Het is te verwachten dat seksuele relaties en interpersoonlijke intimiteit kan en zal bestaan in een postgenderistische toekomst. De kans is echter reëel dat deze activiteiten een andere vorm kunnen aannemen[1] Postgenderisme heeft echter niet direct iets te maken met fysieke actie van seks of seksualiteit.

Invloedrijke werkenBewerken

Shulamith Firestone's 'The Dialectic of Sex' (1979), Donna Haraway's essay 'Een cyborg manifest: Wetenschap, technologie en sociaal-feminisme in de late 20ste eeuw.' (2008) en Simians' 'Cyborgs, and Women: The Reinvention of Nature' (2012) zijn belangrijke werken die het postgenderisme mee vorm gegeven hebben.

In 'The Dialectic of Sex' schreef Firestone over gender:

Het einddoel van de feministische revolutie, anders dan dat van de eerste feministische beweging, mag niet enkel de eliminatie van mannelijke privileges zijn, maar ook die van de genderdifferentiatie zelf. Genitale verschillen tussen mensen zouden dan niet langer van cultureel belang zijn.[7]

en over voortplanting en opvoeding:

De voortplanting van soorten door één geslacht voor het goed van beide geslachten, zou vervangen worden door (tenminste de mogelijkheid tot) kunstmatige voortplanting. Kinderen zouden bij beide geslachten gelijk geboren worden of onafhankelijk van deze. De afhankelijkheid van het kind van de moeder (en omgekeerd) zou worden vervangen door zeer beperkte afhankelijkheid van een groep van anderen in het algemeen.[8]

Een ander belangrijk en invloedrijk werk in deze is sociaal feminist Donna Haraway's essay Een cyborg manifest: Wetenschap, technologie en sociaal-feminisme in de late 20ste eeuw.[9]
Dit werk werd gepubliceerd in de essaybundel Simians, Cyborgs, and Women: The Reinvention of Nature.
In het werkstuk argumenteert Haraway dat vrouwen enkel bevrijd zouden worden van biologische beteugeling wanneer ze verlost zouden worden van maatschappelijke voorplantingsdruk. Wat gezien kan worden dat Haraway de overtuiging uitdrukt dat vrouwen enkel echte bevrijding zullen bereiken als postgenderistische of postbiologische mensen.[1][2]

Romans met postgenderisme als themaBewerken

Zie ookBewerken