Hoofdmenu openen

Wikipedia β

Michael Gove

Brits journalist
Michael Gove MP

Michael Andrew Gove (Edinburgh, 26 augustus 1967) is een Brits politicus van de Conservatieve Partij.

BiografieBewerken

Gove werd geboren als een zoon van een ongetrouwde studente, die hem Graham genoemd had. Toen hij vier maanden oud was, werd hij geadopteerd door Ernest Gove en zijn echtgenote uit Aberdeen.[1]

In 1996 ging hij werken voor The Times als redacteur en columnist. Hij schreef met name over nieuws en politiek.

Gove werd in 2005 voor Surrey Heath in het Lagerhuis verkozen.[2] In dat jaar was hij met zijn fractiegenoten Jeremy Hunt, Daniel Hannan, Greg Clark, David Gauke en Kwasi Kwarteng co-auteur van een politiek pamflet waarin ideeën over modernisering van de Conservatieve Partij werden ontvouwd.[3] Het trok vooral aandacht door een voorstel om de National Health Service, de nationale dienst voor de gezondheidszorg, te ontmantelen. Van 2010 tot 2014 bezette hij de post van minister van Onderwijs in het kabinet-Cameron I. In het voorjaar van 2013 kwam het tot ernstige meningsverschillen met de vakbonden van leraren, die stuk voor stuk het vertrouwen in hem opzegden. Hoewel premier David Cameron hem aanvankelijk de hand boven het hoofd hield, werd Gove bij een 'cabinet reshuffle' (herschikking van de personele samenstelling van het kabinet) in juli 2014 van zijn ministerschap ontheven. Hij was daarna een jaar 'chief whip' (bewaker van de aanwezigheids- en stemdiscipline) van de conservatieve Lagerhuisfractie. Na de Lagerhuisverkiezingen van mei 2015 werd Gove op 9 mei 2015 benoemd tot minister van Justitie en Lord Chancellor (grootkanselier van Groot-Brittannië).[4]

Samen met zijn partijgenoten Boris Johnson en Andrea Leadsom (en UKIP-leider Nigel Farage) nam hij als overtuigd voorstander van een brexit het voortouw in de campagne bij het landelijk referendum over het Britse EU-lidmaatschap. Een van zijn argumenten was zijn opvatting dat het visbedrijf van zijn vader door Europees beleid ten onder zou zijn gegaan. Zijn vader Ernest Gove sprak dat echter tegen.[5] Op 23 juni 2016 koos de meerderheid van de Britse kiezers voor een brexit; een dag later kondigde David Cameron zijn vertrek als premier aan. Gove zou de campagne van Boris Johnson voor Camerons opvolging leiden, maar gaf te kennen geen vertrouwen te hebben in het leiderschap van Johnson, die zich daarna terugtrok. Hoewel Gove vaak gezegd had ook zichzelf ongeschikt te achten stelde hij zich toch kandidaat. Na een week viel hij af omdat hij te weinig steunverklaringen van fractiegenoten had verzameld. Nadat Theresa May partijleider en premier was geworden verloor Gove op 14 juli 2016 zijn ministerspost.[6]

Sinds hij in het Lagerhuis weer backbencher is, is Gove daarnaast weer actief als columnist en journalist voor zijn oude krant The Times.[7]

PrivéBewerken

Gove trouwde in 2001 en heeft twee kinderen met zijn echtgenote Sarah Vine, die columniste is bij de Daily Mail.

Externe linkBewerken