Marokkaans voetbalelftal

nationaal voetbalteam

Het Marokkaans voetbalelftal (منتخب المغرب لكرة القدم), ook wel de « Leeuwen van de Atlas » genoemd, is een team van voetballers dat Marokko vertegenwoordigt in internationale wedstrijden zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het WK en de Afrika Cup. De FRMF werd in 1955 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA sinds 1960.

Marokko
Royal Morocco football.png
Bijnaam Leeuwen van de Atlas
FIFA-ranglijst 40 Stabiel (december 2018)
Hoogste ranking 10e (februari 1998)
Laagste ranking 95e (september 2010)
Associatie Fédération Royale Marocaine de Football
Bondscoach Vlag van Bosnië en Herzegovina Vahid Halilhodžić
Stadion Stade Mohammed V, Casablanca
Meeste interlands Abdelmajid Dolmy (140)
Topscorer Ahmed Faras (42)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Marokko Marokko 3–3 Irak Vlag van Irak (1924-1959)
(Beiroet, Libanon; 19 oktober 1957)
Grootste overwinning:
Vlag van Marokko Marokko 13–1 Saoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië
(Casablanca, Marokko; 6 september 1961)
Grootste nederlaag:
Vlag van Hongarije Hongarije 6–0 Marokko Vlag van Marokko
(Tokio, Japan; 11 oktober 1964)
Wereldkampioenschap
Optredens 5 (eerste keer: 1970)
Beste resultaat Achtste finale (1986)
Afrika Cup
Optredens 17 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat Winnaar (1976)
African Championship of Nations
Optredens 3 (eerste keer: 2014)
Beste resultaat Winnaar (2018)
Thuis
Uit

De ploeg speelt zijn thuiswedstrijden doorgaans in Tanger, Casablanca, Marrakesh, Agadir of Rabat, en behaalde in april 1998 met de 10e plaats de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst. Daarmee is Marokko na Nigeria in 1994, het tweede Afrikaanse land dat in de top tien zat. Marokko speelde in totaal 5 keer het WK en bereikte op het WK van 1986 de Achtsefinale. Marokko kwam in totaal 17 keer in actie op de Afrika Cup en won de beker 1 keer in 1976. Marokko verloor in 2004 de finale van gastland Tunesië.

WKBewerken

Het allereerste WK werd gespeeld in 1930 in Uruguay. Slechts een paar landen reisden af naar Zuid-Amerika om te spelen. Marokko was in 1970 het tweede Afrikaanse land dat deelnam aan een WK-eindronde, na Egypte in 1934. Afrika moest in die tussentijd 36 jaar lang wachten voordat het opnieuw naar het WK mocht. In 1986 was Marokko het eerste Afrikaanse land dat op een WK-toernooi groepswinnaar werd en is na Kameroen het meest gekwalificeerde Afrikaans land op het WK. Nu voor 2018 heeft Marokko zich weer gekwalificeerd voor het WK.

Debuut 1970Bewerken

In 1970 in Mexico plaatste Marokko zich voor het eerst op de eindronde van het wereldkampioenschap.

Kwalificatie

Eerste ronde

Beide teams hadden evenveel goals gemaakt en er werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Las Palmas, Spanje.

Tweede ronde

Omdat beide teams niet konden scoren werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Marseille, Frankrijk.

Er werd getost om te bepalen welk land naar de eindronde mocht. Dit werd Marokko.

Finaleronde

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Punt
  Marokko 4 2 1 1 5 3 2 5
  Nigeria 4 1 2 1 8 7 1 4
  Soedan 4 0 3 1 5 8 −3 3
Eindronde

West-Duitsland was in de eerste groepswedstrijd met 2-1 te sterk, Peru in de tweede wedstrijd met 3-0. Uitschakeling was een feit maar de eer werd gered met een 1-1 gelijkspel in de afsluitende wedstrijd tegen Bulgarije. Daarmee was Marokko ook het eerste Afrikaanse land dat een punt op het WK behaalde.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  West-Duitsland 3 3 0 0 10 4 6 6
  Peru 3 2 0 1 7 5 2 4
  Bulgarije 3 0 1 2 5 9 -4 1
  Marokko 3 0 1 2 2 6 -4 1

Mexico 1986Bewerken

Marokko deed in 1986 voor de tweede keer mee aan de WK-eindronde. Zestien jaar na het debuut was eveneens Mexico plaats van handeling. Onder leiding van de Braziliaanse coach José Faria en gedragen door spelers als Aziz Bouderbala, Abdelmajid Dolmy, Badou Zaki, Mohamed Timoumi en Labid Khalifa werd Marokko het eerste Afrikaanse land dat zich plaatste voor de tweede ronde van een WK.

Marokko werd ook het eerste Afrikaanse land dat groepswinnaar werd op een WK met 4 punten en bereikte dit door twee gelijke spelen, tegen Engeland en Polen beide met 0-0 en een 3-1-overwinning op Portugal, met twee doelpunten van Abderrazak Khairi en een doelpunt van Abdelkrim Merry. In de achtste finales verloor de ploeg met 1-0 van West-Duitsland dat net op het nippertje scoorde, in de 87ste minuut door Lothar Matthäus.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 1 2 0 3 1 2 5
  Engeland 3 1 1 1 3 1 2 4
  Polen 3 1 1 1 1 3 2 4
  Portugal 3 1 0 2 2 4 -2 3
Eerste ronde

2 juni 1986
16:00 uur
Polen   0 – 0   Marokko Estadio Universitario, Monterrey
Toeschouwers: 19.000
Scheidsrechter: José Luis Martínez (URU)
(Verslag)

6 juni 1986
16:00 uur
Marokko   0 – 0   Engeland Estadio Tecnológico, Monterrey
Toeschouwers: 20.000
Scheidsrechter: Gabriel González (PAR)
(Verslag)

11 juni 1986
16:00 uur
Marokko   3 – 1   Portugal Estadio Tres de Marzo, Guadalajara
Toeschouwers: 24.000
Scheidsrechter: Alan Snoddy (NIR)
Abderrazak Khairi   19'
Abderrazak Khairi   26'
Abdelkrim Merry   62'
(Verslag)   80' Diamantino

Achtste finale

17 juni 1986
16:00 uur
Marokko   0 – 1   West-Duitsland Estadio Universitario, Monterrey
Toeschouwers: 19.000
Scheidsrechter: Zoran Petrović (YUG)
(Verslag)   87' Lothar Matthäus

Frankrijk 1998Bewerken

Marokko kwalificeerde zich voor de eindronde met vijf overwinningen en een gelijkspel en werden met deze scores de groepswinnaar. Achtereenvolgens werd gespeeld tegen Sierra Leone (4-0), Ghana (2-2), Gabon (0-4) werd na 55 minuten gestaakt maar de uitslag blijft staan, Sierra Leone (0-1), Ghana (1-0) en Gabon (2-0).

In de eindronde waren in de groepsfase Brazilië, Noorwegen en Schotland de tegenstanders. In de eerste wedstrijd werd tegen Noorwegen met 2-2 gelijkgespeeld onder andere door een eigen doelpunt van Youssef Chippo. Van Brazilië werd daarna met 3-0 verloren. En tegen Schotland wonnen ze met 3-0, door de overwinning op Schotland kon Marokko zich voor de volgende ronde plaatsen tenzij de Noren van Brazilië zouden winnen. Door twee doelpunten in de slotfase van de wedstrijd slaagde Noorwegen er in om zich ten koste van Marokko voor de tweede ronde te plaatsen.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Brazilië 3 2 0 1 6 3 3 6
  Noorwegen 3 1 2 0 5 4 1 5
  Marokko 3 1 1 1 5 5 0 4
  Schotland 3 0 1 2 2 6 -4 1
Eerste ronde

10 juni 1998
21:00 uur
Marokko   2 – 2   Noorwegen Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29,800
Scheidsrechter: Pirom Un-Prasert (THA)
Mustapha Hadji   38'
Abdeljalil Hadda   59'
(Verslag)   46' (e.d.) Youssef Chippo
  60' Dan Eggen

16 juni 1998
21:00 uur
Brazilië   3 – 0   Marokko Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.500
Scheidsrechter: Nikolai Levnikov (RUS)
Ronaldo   9'
Rivaldo   45+2'
Bebeto   50'
(Verslag)

23 juni 1998
21:00 uur
Schotland   0 – 3   Marokko Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30,600
Scheidsrechter: Ali Bujsaim (UAE)
(Verslag)   22' Salaheddine Bassir
  46' Abdeljalil Hadda
  85' Salaheddine Bassir

Rusland 2018Bewerken

In Rusland wist Marokko slechts één punt uit drie wedstrijden te halen, waardoor de ploeg van de Franse bondscoach Hervé Renard voortijdig werd uitgeschakeld. In de derde en afsluitende groepswedstrijd werd met 2-2 gelijkgespeeld tegen voormalig wereldkampioen Spanje. Na afloop van het toernooi stuurde de Marokkaanse voetbalbond FRMF een boze brief naar de FIFA.[1] De Marokkanen schreven aan de mondiale voetbalbond dat de vroege eliminatie – de selectie eindigde uiteindelijk als laatste in groep B – een gevolg was van scheidsrechterlijk dwalingen in de wedstrijden tegen Portugal (0-1) en Spanje (2-2). Tegen Portugal ging volgens de bond de arbitrage drie keer in de fout, tegen Spanje zelfs vijf keer. Na de afsluitende groepswedstrijd tegen Spanje (2-2) luchtte Nordin Amrabat al zijn hart tegenover de camera, omdat de gelijkmakende goal van Iago Aspas in blessuretijd werd toegekend door ingrijpen door de videoscheidsrechter. "Die VAR is ongelooflijk", zei de verongelijkte aanvaller na afloop tegen de NOS. "Ze kiezen willekeurige momenten uit. Je kan niet één keer wel en een keer niet. Dan moet er nieuwe regels komen. Of bij elk moment, of helemaal niet."[2] De wereldvoetbalbond berispte Amrabat voor zijn "VAR is bullshit"-opmerking.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Spanje 3 1 2 0 1 0 +1 5
  Portugal 3 1 2 0 3 3 +1 5
  Iran 3 1 1 1 3 3 0 3
  Marokko 3 0 1 2 2 4 -2 1
Eerste ronde

15 juni 2018
«onderlinge duels»
18:00 (UTC+3)
Marokko   0 – 1   Iran Nieuwe Zenitstadion, Sint-Petersburg
  90+5' (e.d.) Bouhaddouz

20 juni 2018
«onderlinge duels»
15:00 (UTC+3)
Portugal   1 – 0   Marokko Olympisch Stadion Loezjniki, Moskou
Ronaldo   4'

25 juni 2018
«onderlinge duels»
20:00 (UTC+2)
Spanje   2 – 2   Marokko Arena Baltika, Kaliningrad
Isco   19'
Aspas   90 +1'
  14' Boutaïb
  81' En-Nesyri

WK-historieBewerken

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
  1962 Niet gekwalificeerd
  1966 Teruggetrokken
  1970 Groepsfase 3 0 1 2 2 6 (Kwal.)
  1974 Niet gekwalificeerd
  1978 Niet gekwalificeerd
  1982 Niet gekwalificeerd
  1986 Achtste finale 4 1 2 1 3 2 (Kwal.)
  1990 Niet gekwalificeerd
  1994 Groepsfase 3 0 0 3 2 5 (Kwal.)
  1998 Groepsfase 3 1 1 1 5 5 (Kwal.)
   2002 Niet gekwalificeerd
  2006 Niet gekwalificeerd
  2010 Niet gekwalificeerd
  2014 Niet gekwalificeerd
  2018 Groepsfase 3 0 1 2 2 4 (Kwal.)
  2022
Totaal Achtste finale 16 2 5 9 12 18 5 keer

Afrika CupBewerken

Marokko heeft in totaal zeventien keer deelgenomen aan de Afrika Cup en debuteerde in 1972. In 1976 won Marokko de trofee, het is de enige gewonnen CAN door de Leeuwen van de Atlas. Twaalf jaar later in 1988 fungeerde Marokko als gastland. Deze editie van de Afrika Cup werd ook wel Maroc' 88 genoemd.[3] De Marokkaanse ploeg bereikte in 2004 voor het laatst de finale. In deze wedstrijd werd met 2-1 van het rivaliserende thuisland Tunesië verloren, waardoor Marokko tweede werd.

1e kampioenschap in Ethiopië 1976Bewerken

Het toernooi van 1976 vond plaats in Ethiopië. In de eindronde eindigde Marokko als eerste in de groep. De tweede ronde bestond voor het eerst uit opnieuw een groep waarbij de groepswinnaar de kampioen werd. Marokko won in de groep de eerste twee wedstrijden, eerst van Egypte met 2-1 en daarna van Nigeria met 2-1. In de laatste, beslissende wedstrijd moest gelijk worden gespeeld. Vijf minuten voor tijd scoorde Ahmed Majrouh Baba de 1-1 waardoor Marokko de titel behaalde.

Kwalificatie

Voorronde   Marokko 3-0, 3-0   Gambia
Tweede ronde   Ghana 2-0, 0-2   Marokko

Eindronde
1 maart
  Marokko 2-2   Soedan
4 maart
  Marokko 1-0   Zaïre
6 maart
  Marokko 3-1   Nigeria
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 2 1 0 6 3 3 5
  Nigeria 3 2 0 1 6 5 1 4
  Soedan 3 0 2 1 3 4 −1 2
  Zaïre 3 0 1 2 3 6 −3 1
Finaleronde
9 maart
  Marokko 2-1   Egypte
11 maart
  Marokko 2-1   Nigeria
14 maart
  Marokko 1-1   Guinee
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 2 1 0 5 3 2 5
  Guinee 3 1 2 0 6 4 2 4
  Nigeria 3 1 1 1 5 5 0 3
  Egypte 3 0 0 3 5 9 −4 0

Tunesië 2004Bewerken

Kwalificaties

Tijdens de kwalificaties werd Marokko met 16 punten groepswinnaar met een voorsprong van 6 punten op Sierra Leone en plaatste het zich voor de eindronde. De andere landen in de groep waren Gabon en Equatoriaal-Guinea. Alle wedstrijden werden gewonnen op een gelijkspel tegen Sierra Leone na.

Eindronde

In de eindronde in Tunesië won Marokko in de groepsfase de eerste wedstrijd tegen Nigeria met 1-0. Van Benin werd met 4-0 gewonnen en de slotwedstrijd tegen Zuid-Afrika eindigde in een gelijk spel. Als groepswinnaar ging het door naar de kwartfinale. Die werd met 3-1 van Algerije gewonnen. In de halve finale werd Mali met 4-0 opzij gezet. In de finale bleek gastland Tunesië met 2-1 de sterkste. Bondscoach was Badou Zaki, een voormalig doelman van het nationale elftal.

Eerste ronde
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 2 1 0 6 1 +5 7
  Nigeria 3 2 0 1 6 2 +4 6
  Zuid-Afrika 3 1 1 1 3 5 −2 4
  Benin 3 0 0 3 1 8 −7 0
Eerste ronde

27 januari 2004
14:00
  Nigeria 0 – 1   Marokko Stade Mustapha Ben Jannet, Monastir
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Falla Ndoye (Senegal)
Hadji   77'

31 januari 2004
18:00
  Marokko 4 – 0   Benin Stade Taïeb El Mhiri, Sfax
Toeschouwers: 20.000
Scheidsrechter: Eddy Maillet (Seychelles)
Chamakh   17'
Mokhtari   73'
Ouaddou   75'
El Karkouri   80'

4 februari 2004
18:00
  Marokko 1 – 1   Zuid-Afrika Stade Olympique de Sousse, Sousse
Toeschouwers: 6.000
Scheidsrechter: Hichem Guirat (Tunisia)
Safri   38' (pen.) Mayo   29'

Kwartfinale

8 februari 2004
17:00
  Marokko 3 – 1
(verl.)
  Algerije Stade Taïeb El Mhiri, Sfax
Toeschouwers: 22.000
Scheidsrechter: Abdul Hakim Shelmani (Libya)
Chamakh   90'
Hadji   113'
Zairi   120'
Cherrad   84'

Halve finale

11 februari 2004
19:00
  Marokko 4 – 0   Mali Stade Olympique de Sousse, Sousse
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Abubakar Sharaf (Cote d'Ivoire)
Mokhtari   44'  58'
Hadji   80'
Baha   90+1'

Finale

14 februari 2004
20:00
  Tunesië 2 – 1   Marokko Stade 7 Novembre, Radès
Toeschouwers: 65.000
Scheidsrechter: Falla N'Doye (Senegal)
Santos   5'
Jaziri   52'
Mokhtari   38'

Afrika Cup-historieBewerken

 
Kwalificatie Afrika Cup 2012: Marokko 4-0 Algerije, 4 juni 2011 Oussama Assaidi was een van de doelpuntmakers
Afrika Cup overzicht
Jaar Gastland Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
  1962 Ethiopië Teruggetrokken
  1963 Ghana Niet gekwalificeerd
  1965 Tunesie Teruggetrokken
  1968 Ethiopië Geen deelname
  1970 Soedan Niet gekwalificeerd
  1972 Kameroen Groepsfase 3 0 3 0 3 3 (Kwal.)
  1974 Egypte Geen deelname
  1976 Ethiopië   Kampioen 6 4 2 0 11 6 (Kwal.)
  1978 Ghana Groepsfase 3 1 1 1 2 4
  1980 Nigeria   3e plaats 5 2 1 2 4 3 (Kwal.)
  1982 Libië Niet gekwalificeerd
  1984 Ivoorkust Niet gekwalificeerd
  1986 Egypte 4e plaats 5 1 2 2 4 5 (Kwal.)
  1988 Marokko 4e plaats 5 1 3 1 3 3
  1990 Algerije Niet gekwalificeerd
  1992 Senegal Groepsfase 2 0 1 1 2 2 (Kwal.)
  1994 Tunesië Niet gekwalificeerd
  1996 Zuid-Afrika Niet gekwalificeerd
  1998 Burkina Faso Kwartfinale 4 2 1 1 6 3 (Kwal.)
   2000 Ghana / Nigeria Groepsfase 3 1 1 1 1 2 (Kwal.)
  2002 Mali Groepsfase 3 1 1 1 3 4 (Kwal.)
  2004 Tunesië   2e plaats 6 4 1 1 14 4 (Kwal.)
  2006 Egypte Groepsfase 3 0 2 1 0 1 (Kwal.)
  2008 Ghana Groepsfase 3 1 0 2 7 6 (Kwal.)
  2010 Angola Niet gekwalificeerd
   2012 Gabon / Equatoriaal-Guinea Groepsfase 3 1 0 2 4 5 (Kwal.)
  2013 Zuid-Afrika Groepsfase 3 0 3 0 3 3 (Kwal.)
  2015 Equatoriaal-Guinea Gediskwalificeerd
  2017 Gabon Kwartfinale 4 2 0 2 4 3 (Kwal.)
  2019 Egypte Kwartfinale 4 3 1 0 4 1 (Kwal.)
  2021 Toernooi moet nog beginnen
  2023 Toernooi moet nog beginnen
  2025 Toernooi moet nog beginnen
Totaal 16 keer 61 21 22 18 71 56 24 keer

InterlandsBewerken

  Zie Interlands Marokkaans voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Marokko.

De gouden generatieBewerken

De gouden generatie

Deze generatie bestond vanaf de jaren 70 tot eind jaren 90 van de vorige eeuw. Met deze generatie plaatste Marokko zich diverse malen voor het WK en won het de Afrika Cup in 1976.

Topspelers in de jaren ‘90:

Mustapha Hadji
Noureddine Naybet
Salaheddine Bassir
Abdeljalil Hadda
Youssef Chippo
Abdelkrim El Hadrioui
Tahar El Khalej
Ahmed Bahja

Topspelers in de jaren ‘70-80:

Ahmed Faras
Aziz Bouderbala
Mohamed Timoumi
Badou Zaki
Abdelkrim Merry
Abdelmajid Dolmy
Mustafa El Haddaoui
Mustapha Choukri

Huidige selectieBewerken

De volgende spelers zijn opgeroepen voor de Afrika Cup-Kwalificatie wedstrijden tegen Mauritanië   en Burundi   (15 en 19 november 2019).

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de wedstrijden tegen Burundi (19 november 2019)

Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Yassine Bounou 22 0   Sevilla
12 Munir Mohamedi 38 0   Málaga
31 Anas Zniti 2 0   Raja Casablanca
Verdediging
2 Achraf Hakimi 28 2   Internazionale
3 Hamza Mendyl 17 0   Dijon FCO
4 Zouhair Feddal 16 1   Real Betis
5 Badr Benoun 3 0   Raja Casablanca
6 Romain Saïss 39 1   Wolverhampton Wanderers
14 Noussair Mazraoui 10 1   Ajax
17 Nabil Dirar 41 3   Fenerbahçe SK
21 Yunis Abdelhamid 9 0   Stade de Reims
Middenveld
7 Hakim Ziyech   34 14   Chelsea FC
8 Adel Taarabt 21 4   SL Benfica
11 Fayçal Fajr 37 3   Getafe
13 Omar El Kaddouri 27 5   Paok Saloniki
15 Selim Amallah 2 0   Standard Luik
20 Sofyan Amrabat 14 0   Hellas Verona
21 Yahya Jabrane 1 0   Wydad Casablanca
Aanval
9 Youssef El-Arabi 41 15   Olympiakos Piraeus
10 Sofiane Boufal 16 0   Southampton FC
16 Nordin Amrabat 61 7   Al-Nassr
18 Oussama Idrissi 7 0   AZ
19 Youssef En-Nesyri 31 9   Sevilla FC
23 Rachid Alioui 17 2   SCO Angers

Technische stafBewerken

Rol Naam
Bondscoach   Vahid Halilhodžić
Assistent-coach   Mustapha Hadji
Assistent-coach   Stéphane Gilli
Keeperscoach   Laurent Weber
Fitness coach   Hakim El Saïd
Technisch directeur   Osian Roberts
Sportief directeur   Aziz Bouderbala

SpelersrecordsBewerken

Topscorers aller tijdenBewerken

 
Marouane Chamakh in actie tegen Stephane Nguema tijdens een interland tegen Gabon, 28 maart 2009.
Naam Carrière Doelpunten Interlands
1 Ahmed Faras 1965–1979 42 88
2 Salaheddine Bassir 1994–2002 25 57
3 Abdeljalil Hadda 1996–2002 19 41
4 Marouane Chamakh 2003–2014 18 63
5 Youssouf Hadji 2003-2012 16 64
6 Youssef El Arabi 2010– 15 41
7 Hakim Ziyech 2015– 14 34
8 Mustapha Hadji 1993–2004 13 63
8 Houssine Kharja 2003–2013 13 78
9 Mohammed Chaouch 1987–1997 12 71
10 Youssef Mokhtari 2004–2008 10 24
Nog actief

Laatst bijgewerkt: 15 november 2019

Meeste interlandsBewerken

Naam Carrière Interlands Doelpunten
1 Abdelmajid Dolmy 1966–1979 140 2
2 Noureddine Naybet 1990–2006 115 2
3 Tahar El Khalej 1990–2001 99 10
4 Ahmed Faras 1966–1979 88 42
5 Houssine Kharja 2003-2013 78 13
6 Youssef Safri 2000–2009 77 8
7 Badou Zaki 1979–1992 76 0
8 Youssef Chippo 1996–2006 73 9
9 Abdelkrim El Hadrioui 1993–2002 72 4
10 Mohammed Chaouch 1987–1997 71 12

Bekende (ex-)spelersBewerken


Dik gedrukt= Nog actief

CoachesBewerken

Het Marokkaanse elftal heeft veel buitenlandse bondscoaches gehad. De eerste bondscoach van Marokko was Larbi Ben Barek in 1957 tot 1962 nadat Marokko onafhankelijk was geworden van Frankrijk.

De huidige bondscoach van het Marokkaanse elftal is Vahid Halilhodžić.

BondscoachesBewerken

1957-1961 ·    Larbi Ben Barek
1961-1963 ·   Mohamed Massoun
1963-1967 ·   Abderrahmane Mahjoub
1968-1970 ·   Guy Cluseau
1970-1971 ·    Blagoje Vidinic
1971-1972 ·   Sabino Barinaga
1972-1973 ·   Abderrahmane Mahjoub
1974-1978 ·   Gheorge Mărdărescu
1979-1979 ·   Guy Cluseau
1979-1981 ·     Just Fontaine
1981-1983 ·   Jabrane Hamidouch
1983-1988 ·   José Faria "Mehdi"

1988-1989 ·   Jaime Valente
1989-1990 ·    Antonio Valentin Angelillo
1990-1992 ·   Werner Olk
1992-1993 ·   Abdelkhalek Louzani
1993-1994 ·   Abdellah Blinda
1994-1995 ·   Mohammed Lamari
1995-1995 ·   Gílson Nunez
1995-2000 ·   Henri Michel
2000-2000 ·   Henryk Kasperczak
2000-2002 ·   Humberto Coelho
2002-2005 ·   Badou Zaki

2005-2005 ·   Philippe Troussier
2005-2007 ·   M'hamed Fakhir
2007-2008 ·   Henri Michel
2008-2008 ·   Fathi Jamal interim
2008-2009 ·   Roger Lemerre
2009-2010 ·   Hassan Moumen
2010-2012 ·   Eric Gerets
2012-2013 ·   Rachid Taoussi
2014-2016 ·   Badou Zaki
2016-2019 ·   Hervé Renard
2019-heden ·   Vahid Halilhodžić

Larbi Ben BarekBewerken

Ben Barek de eerste speler die vernoemd was naar de 'Black Pearl' , speelde in de voetbalteam van Marokko. Maar omdat Marokko tijdens de voetbalcarrière van Ben Barek behoorde tot Frankrijk, heeft de speler nooit een officiële interland gespeeld voor zijn geboorteland. Marokko mocht alleen vriendschappelijke wedstrijden spelen. De speler komt echter wel uit voor Frankrijk: hij maakt zijn debuut op 4 september 1938 in de interland Italië - Frankrijk (1-0). In totaal komt de speler 17 keer uit voor Frankrijk waarin hij 3 maal weet te scoren. Ben Barek heeft weliswaar niet veel interlands gespeeld voor Frankrijk, toch heeft de speler een record in handen in Frankrijk: hij is de speler die gedurende de langste periode geselecteerd is voor Frankrijk: 15 jaar en 10 maanden (van 1938 t/m 1954). Pele nam de naam van "Black Pearl" over nadat hij een beroemde verklaring over Larbi aflegde: " Als ik de Koning van Voetbal ben, dan is Larbi Ben Barek de God van Het". Zijn carrière bij Atlético Madrid werd hij de Voet van God genoemd door zijn Spaanse fans waar ze in 1950 La Liga hebben gewonnen met de hulp van Ben Barek. Larbi Ben Barek stierf in zijn geboortestad op 16 september 1992. Postuum kreeg hij de FIFA Order of Merit Award toegekend.

Jaren 70Bewerken

In 1970 waar Marokko voor het eerst wist te plaatsen in de WK was Guy Cluseau de bondscoach die na het WK van 1970 gelijk was vertrokken, maar later in 1979 kwam hij weer voor een jaar terug. Abderrahmane Belmahjoub (Prince du Parc) de beste Arabische speler in zijn generatie en een Marokkaan die Frans interlands speelde. Hij nam in 1972 weer de plaats nadat hij in 1963 tot 1967 al de coach was. 1976 waar Marokko kampioen werd in de Afrika Cup 1976 werd gecoacht door de Roemeen Gheorghe Mărdărescu, na 1978 was hij vertrokken. In 1979 was de ex-interlands speler Just Fontaine ('Justo') van Frankrijk die in Marrakesh is geboren de bondscoach van Marokko, in 1981 maakte hij een einde aan zijn carrière. Ook kwam hij uit voor het Frans voetbalelftal. Hij is recordhouder van meeste doelpunten tijdens één WK voetbal (13 doelpunten op het WK van 1958, waarvan vier in een wedstrijd tegen West-Duitsland). Just Fontaine speelde voor US Casablanca, OGC Nice en Stade de Reims. Hij werd door Pelé vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.

Jaren 80Bewerken

De Braziliaan José Faria die tijdens het WK van 1986 de bondscoach van Marokko was, kwalificeerden ze zich opnieuw voor het WK waar hij Marokko in de tweede ronde bracht met als beste resultaat in de historie. Hij coachte het Marokkaanse elftal sinds 1983 en weigerde toen midden zijn contract een bod van Inter Milan, hij is sindsdien bekeerd tot de islam en kreeg de naam 'Mehdi'. Na 1988 is hij een tijdje gestopt met coachen en nam in 1995 de leiding bij Olympique de Khouribga. De Argentijn Antonio Valentín Angelillo was een interlandspeler van Argentinië en Italië. Van 1989 tot 1990 was hij de coach van Marokko en het was de enige interland die hij heeft gecoacht in zijn carrière. De rest waren alleen maar clubs, hetzelfde als bij Duitser Werner Olk die twee jaar Marokko heeft gecoacht in 1990 tot 1992.

Jaren 90Bewerken

In 1993 tot 1994 was Abdellah Blinda de bondscoach en bracht Marokko ook naar de WK van 1994 in de Verenigde Staten, voor de 3e keer dat Marokko de eindronde van het WK hebben behaald. Blinda begon zijn sportieve carrière als handballer en werd pas nadien voetballer. Blinda speelde bij verschillende Marokkaanse ploegen, onder meer FUS Rabat. Tijdens de finale van de Beker van Marokko in 1972-73 maakte hij twee van de drie doelpunten van zijn club tegen Ittihad Khémisset. Vervolgens trainde hij verscheidene binnenlandse en buitenlandse ploegen, onder meer Raja Casablanca, FUS en de club Bani Yas uit Abu Dhabi. Blinda was sinds 2008 coach van het plaatselijke Marokkaans voetbalelftal. Hij overleed in maart 2010 aan een hartinfarct. Vier jaar later in 1998 was het Henri Michel die Marokko coachte en Marokko voor de vierde keer naar het WK van 1998 bracht. Waar Marokko bijna voor de tweede keer in de achtste finale kwam als de Noren zouden verliezen van Brazilië. Maar tot verbazing hadden de Noren in de laatste vijf minuten gescoord en gewonnen, dus ging Marokko niet door. Hij leidde Marokko ook in de Afrika Cup 2000. Bij dit laatste toernooi vielen de prestaties tegen en werd hij ontslagen.

2000-2010Bewerken

 
Badou Zaki

De Portugees Humberto Coelho was in 2002 bondscoach. Hij miste met Marokko op doelsaldo net de eindronde van het WK van 2002, hij vertrok vervolgens. Het werk werd overgenomen door voormalig international Badou Zaki. Hij behaalde met Marokko de finale in Afrika Cup 2004 en werd 2e, maar ook hij haalde de eindronde van het WK van 2006 niet en vertrok. De Fransman Philippe Troussier kwam voor korte tijd en werd opgevolgd door Mohammed Fakhir. Na slechte resultaten werd hij opnieuw vervangen, nu door de Fransman Michel. Die kon echter niet lang aanblijven; na teleurstellende prestaties van het Marokkaanse voetbalteam bij de Afrika Cup 2008 werd hij meteen na het toernooi ontslagen. Fathi Jamal werd interim bondscoach, hij had onder meer met Jong Marokko de halve finales behaald op het WK onder 20 jaar in 2005 dat in Nederland werd gehouden. Hij werd in 2008 opgevolgd door Roger Lemerre die daarvoor bondscoach van Tunesië was en in de finale van de Afrika Cup 2004 nog van Marokko had gewonnen. Lemerre werd tijdens de kwalificatieperiode van het WK en de Afrika Cup ontslagen wegens slechte resultaten en werd opgevolgd door Hassan Moumen om het team stabiel te houden.

2010-2013Bewerken

Marokko heeft veel bondscoaches gekend, de laatste jaren vooral voor korte tijd. De resultaten zijn de laatste 10 jaren achteruit gegaan. Dit is op de FIFA-wereldranglijst terug te zien.[4] Begin 2013 staan er op de ranking 16 Afrikaanse landen boven Marokko. In 2010 nam de Belgisch oud-voetballer Eric Gerets het roer over. Hij won met Marokko de Arab Cup 2012 in Saoedi-Arabië. Verder plaatste hij zich met Marokko voor de Afrika Cup 2012 in Gabon en Equatoriaal-Guinea. Marokko, een outsider voor de eindzege, stelde echter teleur en vloog er al in de eerste ronde uit. De kritiek over Gerets groeide en na de verloren kwalificatiewedstrijd voor de Afrika Cup 2013 tegen Mozambique werd Gerets direct ontslagen. Zijn opvolger werd Rachid Taoussi. Bondscoach Taoussi kwam in 2012 over van FAR Rabat. Hij kreeg de taak om van Mozambique te winnen om zich te plaatsen voor de Afrika Cup 2013, dit deed hij met een 4-0-overwinning, maar ook hij kwam niet verder dan de eerste ronde.

2014-2016Bewerken

Na een mislukte periode van Rachid Taoussi nam Badou Zaki het roer voor de twee keer over bij Marokko. Hij gooide het elftal helemaal om en wilde meer spelers uit Europa trekken om te spelen voor de nationale ploeg. Zaki is het o.a. ook gelukt om Hakim Ziyech aan te trekken bij het Marokkaans voetbalelftal, die momenteel wordt gezien als een van de sterkhouders in het elftal. Na wisselvallige resultaten is de trainer ontslagen.

2016-hedenBewerken

Nadat Badou Zaki in 2016 werd ontslagen was het aan Herve Renard om het Marokkaans elftal weer naar een hoger niveau te tillen. De Fransman stond vooral bekend om het winnen van de Afrika Cup met Ivoorkust en Zambia.

Renard maakte zijn debuut bij Marokko met een nederlaag tegen Ivoorkust (0-1). Met de komst van Renard moest het Marokkaanse elftal weer om de prijzen gaan spelen.

Afrika Cup 2017

Marokko plaatste zich onder Renard simpel voor de Afrika Cup 2017 en de weg omhoog werd langzamerhand gevonden. Na de benodigde kwalificatie en-oefenwedstrijden die werden gewonnen moest Marokko het nu laten zien op de Afrika Cup, maar een conflict tussen coach Renard en Hakim Ziyech (Die niet werd geselecteerd voor de Afrika Cup) zordgde voor een rumoerige voorbereiding. Marokko kende na het ontbreken van Hakim Ziyech ook veel geblesseerden in aanloop naar de Afrika Cup. Zo waren vaste waardes als Nordin Amrabat, Sofiane Boufal en Younes Belhanda niet aanwezig door blessures en reisde Marokko met een magere selectie af naar Gabon. Marokko speelde de openingswedstrijd tegen Congo-Kinshasa die met 1-0 werd verloren, later rechtte Marokko de rug door overwinningen tegen Togo (3-1) en titelfavoriet Ivoorkust (1-0). Marokko plaatste zich voor de kwartfinale waar het Egypte trof. Ondanks een sterke wedstrijd verloor Marokko door een late tegentreffer. Zo verliet Marokko met opgeheven hoofd het toernooi en kon het zich focussen op de WK-kwalificatie.

Wereldkampioenschap Voetbal 2018

De bereikte kwartfinale op de Afrika Cup werd het begin van wat een mooie periode zou worden, zo zou Marokko zich na 20 jaar weer eens plaatsen voor het Wk 2018 in Rusland. Het Marokkaanse elftal werd een stabiele ploeg en versloeg het ene naar het andere land in Afrika en steeg op de FIFA ranking. Marokko kwalificeerde zich voor het WK door in de laatste wedstrijd in en tegen Ivoorkust te winnen (2-0). In een poule met Ivoorkust, Mali en Gabon. Marokko trof in Rusland de poule des doods met landen als Spanje, Portugal en Iran. Marokko speelde sterke wedstrijden maar wist alleen tegen Spanje een punt te halen(2-2). Zo werd het WK voor Marokko een deceptie maar had Marokko zich weer op de kaart gespeeld en blonken grote talenten als Hakim Ziyech, Amine Harit, Achraf Hakimi en Youssef En-Nesyri uit.

Na het Wereldkampioenschap kozen er meer Marokkanen uit Nederland voor Marokko. Eerder verkoos Sofyan Amrabat Marokko al boven Oranje, en ook na het WK kozen Ajacied Noussair Mazraoui en AZ’er Oussama Idrissi voor hun vaderland, en wist Marokko zich onder Renard weer te plaatsen voor de Afrika Cup 2019. Met een sterke selectie is Marokko een grote kanshebber voor de titel.

Afrika Cup 2019

Marokko belandde in een poule met Ivoorkust, Zuid-Afrika en Namibië. Marokko speelde de openingswedstrijd tegen het zwakste land in de poule Namibië. Ondanks een moeizame wedstrijd en de moeilijke omstandigheden door de hete zon wist Marokko door een eigendoelpunt in de 89e minuut te winnen met 1-0. Zo startte Marokko goed en mocht het in de 2e wedstrijd opnemen tegen titelfavoriet Ivoorkust. Marokko domineerde en wist te scoren via Youssef En-Nesyri, na een mooie assist van Nordin Amrabat. Beide landen wisten niet meer te scoren en zo plaatste Marokko zich voor de achtstefinale. Met 6 punten stond Marokko bovenaan in de groep en kon tegen Zuid-Afrika groepswinnaar worden. Lang stond het 0-0 totdat Mbark Boussoufa in de slotfase de 1-0 maakte. Zo werd Marokko groepswinnaar en mocht het in de achtstefinale opnemen tegen Benin. Na een tegendoelpunt uit een hoekschop kwam Marokko terug via Youssef En-Nesyri 1-1. In de blessuretijd kreeg Marokko nog een penalty na een overtreding op Achraf Hakimi. Hakim Ziyech mocht aanleggen van elf meter maar faalde en schoot hard tegen de paal. Zo werd het een verlenging waarin ook niet werd gescoord. Uitendelijk wist Benin te stunten door Marokko na strafschoppen uit te schakelen en ging Benin voor het eerst in de geschiedenis door naar de kwartfinale. Zo werd het uiteindelijk een zeer teleurstellende Afrika Cup voor Marokko na een veelbelovend begin. Het waren ook de laatste wedstrijden voor Karim El Ahmadi en Mbark Boussoufa. Na 62 en 70 interlands zetten zij een punt achter hun interlandcarrière. Na het toernooi besloot coach Herve Renard ontslag te nemen. Vlak na het ontslag van Herve Renard besloot ook captain Medhi Benatia afscheid te nemen van het interlandvoetbal. Hij kwam in totaal 66 keer uit voor de nationale ploeg en scoorde daarin twee keer.

FIFA-wereldranglijst[5]Bewerken

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019
  30   33   38   27   15   13   24   28   36   35   38   33   36   39   39   41   67   79   61   74   73   81   75   57   40   40   43

Zie ookBewerken

  Zie de categorie Morocco national football team van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

FRMF · A-internationals · Bondscoaches · Marokkaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Lokaal · Marokko U23 · Marokko U21 · Marokko U20 · Marokko U19 · Marokko U18 · Marokko U17

1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1964 · WK 1970 · OS 1972 · OS 1984 · WK 1986 · OS 1992 · WK 1994 · WK 1998 · OS 2000 · OS 2004 · WK 2018

1944 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018 · 2019

Albanië · Algerije · Angola · Argentinië · Armenië · Australië · Bahrein · België · Benin · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Burkina Faso · Burundi · Canada · Centraal-Afrikaanse Republiek · Chili · China · Colombia · Comoren · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Costa Rica · Denemarken · DDR · Duitsland · Egypte · Engeland · Equatoriaal-Guinea · Estland · Ethiopië · Finland · Frankrijk · Gabon · Gambia · Ghana · Griekenland · Guinee · Hongkong · Ierland · India · Indonesië · Irak · Iran · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Jemen · Joegoslavië · Jordanië · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Koeweit · Kroatië · Libanon · Liberia · Libië · Luxemburg · Malawi · Maleisië · Mali · Mauritanië · Mexico · Mozambique · Myanmar · Namibië · Nederland · Nieuw-Zeeland · Niger · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oeganda · Oekraïne · Oezbekistan · Oman · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · Rwanda · Saoedi-Arabië · Sao Tomé en Principe · Schotland · Senegal · Servië · Sierra Leone · Slowakije · Soedan · Somalië · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Tanzania · Thailand · Togo · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tunesië · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Jemen · Zuid-Korea · Zwitserland

Wedstrijden in detail

Iran (2018) · Portugal (2018)