Hoofdmenu openen

Marokkaans voetbalelftal

nationaal voetbalteam

Het Marokkaans voetbalelftal (منتخب المغرب لكرة القدم), ook wel de « Leeuwen van de Atlas » genoemd, is een team van voetballers dat Marokko vertegenwoordigt in internationale wedstrijden zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het WK en de Afrika Cup. De FRMF werd in 1955 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA sinds 1960.

Marokko
Vlag van Marokko
Bijnaam Leeuwen van de Atlas
FIFA-ranglijst 40 Stabiel (december 2018)
Hoogste ranking 10e (februari 1998)
Laagste ranking 95e (september 2010)
Associatie Fédération Royale Marocaine de Football
Bondscoach Vlag van Frankrijk Hervé Renard
Stadion Stade Mohammed V, Casablanca
Meeste interlands Abdelmajid Dolmy (140)
Topscorer Ahmed Faras (42)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Marokko Marokko 3–3 Irak Vlag van Irak (1924-1959)
(Beiroet, Libanon; 19 oktober 1957)
Grootste overwinning:
Vlag van Marokko Marokko 13–1 Saoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië
(Casablanca, Marokko; 6 september 1961)
Grootste nederlaag:
Vlag van Hongarije Hongarije 6–0 Marokko Vlag van Marokko
(Tokio, Japan; 11 oktober 1964)
Wereldkampioenschap
Optredens 5 (eerste keer: 1970)
Beste resultaat Tweede ronde (1986)
Afrika Cup
Optredens 17 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat Winnaar (1976)
African Championship of Nations
Optredens 3 (eerste keer: 2014)
Beste resultaat Winnaar (2018)
Thuis
Uit

De ploeg speelt zijn thuiswedstrijden doorgaans in Tanger, Casablanca, Marrakesh, Agadir of Rabat, en behaalde in april 1998 met de 10e plaats de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst. Daarmee is Marokko na Nigeria in 1994, het tweede Afrikaanse land dat in de top tien zat. Marokko speelde in totaal 5 keer het WK en bereikte op het WK van 1986 de Achtsefinale. In 1998 leek Marokko weer door te gaan naar de Achtsefinale, in een poule met Brazilië, Noorwegen en Schotland. Maar door 2 late goals van Noorwegen tegen Brazilië ging Noorwegen door ten koste van Marokko. Marokko kwam in totaal 17 keer in actie op de Afrika Cup en won 1 keer in 1976. Marokko verloor in 2004 de Finale van Tunesië.

Inhoud

WKBewerken

Het allereerste WK werd gespeeld in 1930 in Uruguay. Slechts een paar landen reisden af naar Zuid-Amerika om te spelen. Marokko was in 1970 het tweede Afrikaanse land dat deelnam aan een WK-eindronde, na Egypte in 1934. Afrika moest in die tussentijd 36 jaar lang wachten voordat het opnieuw naar het WK mocht. In 1986 was Marokko het eerste Afrikaanse land dat op een WK-toernooi groepswinnaar werd en is na Kameroen het meest gekwalificeerde Afrikaans land op het WK. Nu voor 2018 heeft Marokko zich weer gekwalificeerd voor het WK.

Debuut 1970Bewerken

In 1970 in Mexico plaatste Marokko zich voor het eerst op de eindronde van het wereldkampioenschap.

Kwalificatie

Eerste ronde

Beide teams hadden evenveel goals gemaakt en er werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Las Palmas, Spanje.

Tweede ronde

Omdat beide teams niet konden scoren werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Marseille, Frankrijk.

Er werd getost om te bepalen welk land naar de eindronde mocht. Dit werd Marokko.

Finaleronde

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Punt
  Marokko 4 2 1 1 5 3 2 5
  Nigeria 4 1 2 1 8 7 1 4
  Soedan 4 0 3 1 5 8 −3 3
Eindronde

West-Duitsland was in de eerste groepswedstrijd met 2-1 te sterk, Peru in de tweede wedstrijd met 3-0. Uitschakeling was een feit maar de eer werd gered met een 1-1 gelijkspel in de afsluitende wedstrijd tegen Bulgarije. Daarmee was Marokko ook het eerste Afrikaanse land dat een punt op het WK behaalde.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  West-Duitsland 3 3 0 0 10 4 6 6
  Peru 3 2 0 1 7 5 2 4
  Bulgarije 3 0 1 2 5 9 -4 1
  Marokko 3 0 1 2 2 6 -4 1

Mexico 1986Bewerken

Marokko deed in 1986 voor de tweede keer mee aan de WK-eindronde. Zestien jaar na het debuut was eveneens Mexico plaats van handeling. Onder leiding van de Braziliaanse coach José Faria en gedragen door spelers als Labid Khalifa, Aziz Bouderbala, Boushaba Hmida, Mustapha El Biyaz, Abdelmajid Dolmy, Badou Zaki en Mohammed Timoumi werd Marokko het eerste Afrikaanse land dat zich plaatste voor de tweede ronde van een WK.

Marokko werd ook het eerste Afrikaanse land dat groepswinnaar werd op een WK met 4 punten en bereikte dit door twee gelijke spelen, tegen Engeland en Polen beide met 0-0 en een 3-1-overwinning op Portugal, met twee doelpunten van Abderrazak Khairi en een doelpunt van Abdelkrim Merry "Krimau". In de achtste finales verloor de ploeg met 1-0 van West-Duitsland dat net op het nippertje scoorde, in de 87ste minuut door Lothar Matthäus.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 1 2 0 3 1 2 5
  Engeland 3 1 1 1 3 1 2 4
  Polen 3 1 1 1 1 3 2 4
  Portugal 3 1 0 2 2 4 -2 3
Eerste ronde

2 juni 1986
16:00 uur
Polen   0 – 0   Marokko Estadio Universitario, Monterrey
Toeschouwers: 19.000
Scheidsrechter: José Luis Martínez (URU)
(Verslag)

6 juni 1986
16:00 uur
Marokko   0 – 0   Engeland Estadio Tecnológico, Monterrey
Toeschouwers: 20.000
Scheidsrechter: Gabriel González (PAR)
(Verslag)

11 juni 1986
16:00 uur
Marokko   3 – 1   Portugal Estadio Tres de Marzo, Guadalajara
Toeschouwers: 24.000
Scheidsrechter: Alan Snoddy (NIR)
Abderrazak Khairi   19'
Abderrazak Khairi   26'
Abdelkrim Merry Krimau   62'
(Verslag)   80' Diamantino

Achtste finale

17 juni 1986
16:00 uur
Marokko   0 – 1   West-Duitsland Estadio Universitario, Monterrey
Toeschouwers: 19.000
Scheidsrechter: Zoran Petrović (YUG)
(Verslag)   87' Lothar Matthäus

Frankrijk 1998Bewerken

Marokko kwalificeerde zich voor de eindronde met vijf overwinningen en een gelijkspel en werden met deze scores de groepswinnaar. Achtereenvolgens werd gespeeld tegen Sierra Leone (4-0), Ghana (2-2), Gabon (0-4) werd na 55 minuten gestaakt maar de uitslag blijft staan, Sierra Leone (0-1), Ghana (1-0) en Gabon (2-0).

In de eindronde waren in de groepsfase Brazilië, Noorwegen en Schotland de tegenstanders. In de eerste wedstrijd werd tegen Noorwegen met 2-2 gelijkgespeeld onder andere door een eigen doelpunt van Youssef Chippo. Van Brazilië werd daarna met 3-0 verloren. En tegen Schotland wonnen ze met 3-0, door de overwinning op Schotland kon Marokko zich voor de volgende ronde plaatsen tenzij de Noren van Brazilië zouden winnen. Door twee doelpunten in de slotfase van de wedstrijd slaagde Noorwegen er in om zich ten koste van Marokko voor de tweede ronde te plaatsen.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Brazilië 3 2 0 1 6 3 3 6
  Noorwegen 3 1 2 0 5 4 1 5
  Marokko 3 1 1 1 5 5 0 4
  Schotland 3 0 1 2 2 6 -4 1
Eerste ronde

10 juni 1998
21:00 uur
Marokko   2 – 2   Noorwegen Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29,800
Scheidsrechter: Pirom Un-Prasert (THA)
Mustapha Hadji   38'
Abdeljalil Hadda   59'
(Verslag)   46' (e.d.) Youssef Chippo
  60' Dan Eggen

16 juni 1998
21:00 uur
Brazilië   3 – 0   Marokko Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.500
Scheidsrechter: Nikolai Levnikov (RUS)
Ronaldo   9'
Rivaldo   45+2'
Bebeto   50'
(Verslag)

23 juni 1998
21:00 uur
Schotland   0 – 3   Marokko Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30,600
Scheidsrechter: Ali Bujsaim (UAE)
(Verslag)   22' Salaheddine Bassir
  46' Abdeljalil Hadda
  85' Salaheddine Bassir

Rusland 2018Bewerken

In Rusland wist Marokko slechts één punt uit drie wedstrijden te halen, waardoor de ploeg van de Franse bondscoach Hervé Renard voortijdig werd uitgeschakeld. In de derde en afsluitende groepswedstrijd werd met 2-2 gelijkgespeeld tegen voormalig wereldkampioen Spanje. Na afloop van het toernooi stuurde de Marokkaanse voetbalbond FRMF een boze brief naar de FIFA.[1] De Marokkanen schreven aan de mondiale voetbalbond dat de vroege eliminatie – de selectie eindigde uiteindelijk als laatste in groep B – een gevolg was van scheidsrechterlijk dwalingen in de wedstrijden tegen Portugal (0-1) en Spanje (2-2). Tegen Portugal ging volgens de bond de arbitrage drie keer in de fout, tegen Spanje zelfs vijf keer. Na de afsluitende groepswedstrijd tegen Spanje (2-2) luchtte Nordin Amrabat al zijn hart tegenover de camera, omdat de gelijkmakende goal van Iago Aspas in blessuretijd werd toegekend door ingrijpen door de videoscheidsrechter. "Die VAR is ongelooflijk", zei de verongelijkte aanvaller na afloop tegen de NOS. "Ze kiezen willekeurige momenten uit. Je kan niet één keer wel en een keer niet. Dan moet er nieuwe regels komen. Of bij elk moment, of helemaal niet."[2] De wereldvoetbalbond berispte Amrabat voor zijn "VAR is bullshit"-opmerking.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Spanje 3 1 2 0 1 0 +1 5
  Portugal 3 1 2 0 3 3 +1 5
  Iran 3 1 1 1 3 3 0 3
  Marokko 3 0 1 2 2 4 -2 1
Eerste ronde

15 juni 2018
«onderlinge duels»
18:00 (UTC+3)
Marokko   0 – 1   Iran Nieuwe Zenitstadion, Sint-Petersburg
  90+5' (e.d.) Bouhaddouz

20 juni 2018
«onderlinge duels»
15:00 (UTC+3)
Portugal   1 – 0   Marokko Olympisch Stadion Loezjniki, Moskou
Ronaldo   4'

25 juni 2018
«onderlinge duels»
20:00 (UTC+2)
Spanje   2 – 2   Marokko Arena Baltika, Kaliningrad
Isco   19'
Aspas   90 +1'
  14' Boutaïb
  81' En-Nesyri

WK-historieBewerken

Wereldkampioenschap voetbal overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
  1962 Niet gekwalificeerd
  1966 Teruggetrokken
  1970 Groepsfase 3 0 1 2 2 6 (Kwal.)
  1974 Niet gekwalificeerd
  1978 Niet gekwalificeerd
  1982 Niet gekwalificeerd
  1986 Achtste finale 4 1 2 1 3 2 (Kwal.)
  1990 Niet gekwalificeerd
  1994 Groepsfase 3 0 0 3 2 5 (Kwal.)
  1998 Groepsfase 3 1 1 1 5 5 (Kwal.)
   2002 Niet gekwalificeerd
  2006 Niet gekwalificeerd
  2010 Niet gekwalificeerd
  2014 Niet gekwalificeerd
  2018 Groepsfase 3 0 1 2 2 4 (Kwal.)
  2022
Totaal Achtste finale 13 2 4 7 12 18 5 keer

Afrika CupBewerken

Marokko heeft in totaal zeventien keer deelgenomen aan de Afrika Cup en debuteerde in 1972. In 1976 won Marokko de trofee, het is de enige gewonnen CAN door de Leeuwen van de Atlas. Twaalf jaar later in 1988 fungeerde Marokko als gastland. Deze editie van de Afrika Cup werd ook wel Maroc' 88 genoemd.[3] De Marokkaanse ploeg bereikte in 2004 voor het laatst de finale. In deze wedstrijd werd met 2-1 van het rivaliserende thuisland Tunesië verloren, waardoor Marokko tweede werd.

1e kampioenschap in Ethiopië 1976Bewerken

Het toernooi van 1976 vond plaats in Ethiopië. In de eindronde eindigde Marokko als eerste in de groep. De tweede ronde bestond voor het eerst uit opnieuw een groep waarbij de groepswinnaar de kampioen werd. Marokko won in de groep de eerste twee wedstrijden, eerst van Egypte met 2-1 en daarna van Nigeria met 2-1. In de laatste, beslissende wedstrijd moest gelijk worden gespeeld. Vijf minuten voor tijd scoorde Ahmed Majrouh Baba de 1-1 waardoor Marokko de titel behaalde.

Kwalificatie

Voorronde   Marokko 3-0, 3-0   Gambia
Tweede ronde   Ghana 2-0, 0-2   Marokko

Eindronde
1 maart
  Marokko 2-2   Soedan
4 maart
  Marokko 1-0   Zaïre
6 maart
  Marokko 3-1   Nigeria
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 2 1 0 6 3 3 5
  Nigeria 3 2 0 1 6 5 1 4
  Soedan 3 0 2 1 3 4 −1 2
  Zaïre 3 0 1 2 3 6 −3 1
Finaleronde
9 maart
  Marokko 2-1   Egypte
11 maart
  Marokko 2-1   Nigeria
14 maart
  Marokko 1-1   Guinee
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 2 1 0 5 3 2 5
  Guinee 3 1 2 0 6 4 2 4
  Nigeria 3 1 1 1 5 5 0 3
  Egypte 3 0 0 3 5 9 −4 0

Tunesië 2004Bewerken

Kwalificaties

Tijdens de kwalificaties werd Marokko met 16 punten groepswinnaar met een voorsprong van 6 punten op Sierra Leone en plaatste het zich voor de eindronde. De andere landen in de groep waren Gabon en Equatoriaal-Guinea. Alle wedstrijden werden gewonnen op een gelijkspel tegen Sierra Leone na.

Eindronde

In de eindronde in Tunesië won Marokko in de groepsfase de eerste wedstrijd tegen Nigeria met 1-0. Van Benin werd met 4-0 gewonnen en de slotwedstrijd tegen Zuid-Afrika eindigde in een gelijk spel. Als groepswinnaar ging het door naar de kwartfinale. Die werd met 3-1 van Algerije gewonnen. In de halve finale werd Mali met 4-0 opzij gezet. In de finale bleek gastland Tunesië met 2-1 de sterkste. Bondscoach was Badou Zaki, een voormalig doelman van het nationale elftal.

Eerste ronde
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
  Marokko 3 2 1 0 6 1 +5 7
  Nigeria 3 2 0 1 6 2 +4 6
  Zuid-Afrika 3 1 1 1 3 5 −2 4
  Benin 3 0 0 3 1 8 −7 0
Eerste ronde

27 januari 2004
14:00
  Nigeria 0 – 1   Marokko Stade Mustapha Ben Jannet, Monastir
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Falla Ndoye (Senegal)
Hadji   77'

31 januari 2004
18:00
  Marokko 4 – 0   Benin Stade Taïeb El Mhiri, Sfax
Toeschouwers: 20.000
Scheidsrechter: Eddy Maillet (Seychelles)
Chamakh   17'
Mokhtari   73'
Ouaddou   75'
El Karkouri   80'

4 februari 2004
18:00
  Marokko 1 – 1   Zuid-Afrika Stade Olympique de Sousse, Sousse
Toeschouwers: 6.000
Scheidsrechter: Hichem Guirat (Tunisia)
Safri   38' (pen.) Mayo   29'

Kwartfinale

8 februari 2004
17:00
  Marokko 3 – 1
(verl.)
  Algerije Stade Taïeb El Mhiri, Sfax
Toeschouwers: 22.000
Scheidsrechter: Abdul Hakim Shelmani (Libya)
Chamakh   90'
Hadji   113'
Zairi   120'
Cherrad   84'

Halve finale

11 februari 2004
19:00
  Marokko 4 – 0   Mali Stade Olympique de Sousse, Sousse
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Abubakar Sharaf (Cote d'Ivoire)
Mokhtari   44'  58'
Hadji   80'
Baha   90+1'

Finale

14 februari 2004
20:00
  Tunesië 2 – 1   Marokko Stade 7 Novembre, Radès
Toeschouwers: 65.000
Scheidsrechter: Falla N'Doye (Senegal)
Santos   5'
Jaziri   52'
Mokhtari   38'

Afrika Cup-historieBewerken

 
Kwalificatie Afrika Cup 2012: Marokko 4-0 Algerije, 4 juni 2011 Oussama Assaidi was een van de doelpuntmakers
Afrika Cup overzicht
Jaar Gastland Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
  1962 Ethiopië Teruggetrokken
  1963 Ghana Niet gekwalificeerd
  1965 Tunesie Teruggetrokken
  1968 Ethiopië Geen deelname
  1970 Soedan Niet gekwalificeerd
  1972 Kameroen Groepsfase 3 0 3 0 3 3 (Kwal.)
  1974 Egypte Geen deelname
  1976 Ethiopië   Kampioen 6 4 2 0 11 6 (Kwal.)
  1978 Ghana Groepsfase 3 1 1 1 2 4
  1980 Nigeria   3e plaats 5 2 1 2 4 3 (Kwal.)
  1982 Libië Niet gekwalificeerd
  1984 Ivoorkust Niet gekwalificeerd
  1986 Egypte 4e plaats 5 1 2 2 4 5 (Kwal.)
  1988 Marokko 4e plaats 5 1 3 1 3 3
  1990 Algerije Niet gekwalificeerd
  1992 Senegal Groepsfase 2 0 1 1 2 2 (Kwal.)
  1994 Tunesië Niet gekwalificeerd
  1996 Zuid-Afrika Niet gekwalificeerd
  1998 Burkina Faso Kwartfinale 4 2 1 1 6 3 (Kwal.)
   2000 Ghana / Nigeria Groepsfase 3 1 1 1 1 2 (Kwal.)
  2002 Mali Groepsfase 3 1 1 1 3 4 (Kwal.)
  2004 Tunesië   2e plaats 6 4 1 1 14 4 (Kwal.)
  2006 Egypte Groepsfase 3 0 2 1 0 1 (Kwal.)
  2008 Ghana Groepsfase 3 1 0 2 7 6 (Kwal.)
  2010 Angola Niet gekwalificeerd
   2012 Gabon / Equatoriaal-Guinea Groepsfase 3 1 0 2 4 5 (Kwal.)
  2013 Zuid-Afrika Groepsfase 3 0 3 0 3 3 (Kwal.)
  2015 Equatoriaal-Guinea Gediskwalificeerd
  2017 Gabon Kwartfinale 4 2 0 2 4 3 (Kwal.)
  2019 Egypte Kwartfinale 4 3 1 0 4 1 (Kwal.)
  2021 Toernooi moet nog beginnen
  2023 Toernooi moet nog beginnen
  2025 Toernooi moet nog beginnen
Totaal 16 keer 61 21 22 18 71 56 24 keer

Olympische ZomerspelenBewerken

Marokko heeft met voetbal 6 keer deelgenomen aan de Olympische Zomerspelen. De eerste deelname dateert in 1964 waar het in Tokio plaatsvond. Het beste resultaat in de Olympische Spelen van Marokko was in 1972 waar ze tot in de tussenronde kwamen.

Olympische Zomerspelen-historieBewerken

Jaar Spelen Gaststad Ronde
1960 XVII   Rome Niet gekwalificeerd
1964 XVIII   Tokio Groepsfase
1968 XIX   Mexico-Stad Niet gekwalificeerd
1972 XX   München Tussenronde
1976 XXI   Montreal Niet gekwalificeerd
1980 XXII   Moskou Niet gekwalificeerd
1984 XXIII   Los Angeles Groepsfase
1988 XXIV   Seoel Niet gekwalificeerd
1992 XXV   Barcelona Groepsfase
1996 XXVI   Atlanta Niet gekwalificeerd
2000 XXVII   Sydney Groepsfase
2004 XXVIII   Athene Groepsfase
2008 XXIX   Peking Niet gekwalificeerd
2012 XXX   Londen Eerste ronde
2016 XXXI   Rio de Janeiro Niet gekwalificeerd
Totaal 7/26

Middellandse ZeespelenBewerken

  Zie ook Voetbal op de Middellandse Zeespelen

De Middellandse Zeespelen vormen de plaats voor vreedzame competitie tussen jongeren van verschillende continenten, culturen en religies, allen met elkaar verbonden door het olympisch ideaal, wat ontsproot in het Oude Griekenland, de bakermat van de hedendaagse westerse beschaving. Via deze Spelen wordt er een kans gegeven aan de jongeren om elkaar te leren kennen, elkaar te leren begrijpen, hun banden opnieuw aan te halen en te versterken in een sfeer van joviale rivaliteit.

 
Deelnemende landen
 
Gaststeden Middellandse Zeespelen

Middellandse Zeespelen-historieBewerken

Editie Jaar Gaststad Ronde
I 1951   Alexandrië geen deelname
II 1955   Barcelona geen deelname
III 1959   Beiroet geen deelname
IV 1963   Napels 4e plaats
V 1967   Tunis Groepsfase
VI 1971   İzmir Groepsfase
VII 1975   Algiers 4e plaats
VIII 1979   Split Groepsfase
IX 1983   Casablanca   Kampioen
X 1987   Latakia Groepsfase
XI 1991   Athene   3e plaats
XII 1993   Languedoc-Roussillon Groepsfase
XIII 1997   Bari Groepsfase
XIV 2001   Tunis Groepsfase
XV 2005   Almería 4e plaats
XVI 2009   Pescara Teruggetrokken
XVII 2013   Mersin   Kampioen
Totaal 12/17

African Championship of NationsBewerken

Arab Nations CupBewerken

Arab Nations Cup overzicht
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT
  1998 Groepsfase 2 1 0 1 2 2
  2002 Halve finale 4 1 2 2 5 6
  2012 Kampioen 5 3 2 0 11 2

InterlandsBewerken

  Zie Interlands Marokkaans voetbalelftal 2010-2019 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van Marokko.

De gouden generatieBewerken

De gouden generatie (La generation dorée) Jaren ‘90: Mustapha Hadji, Noureddine Naybet, Salaheddine Bassir, Abdeljalil Hadda, Youssef Chippo, Ahmed Bahja, Abdelkrim El Hadraoui.

Jaren ‘70-90: Ahmed Faras, Mustapha Choukri “Pitchou”, Aziz Bouderbala, Mohammed Timoumi, Badou Zaki , Larbi Ben Barek, Abdelkrim Merry "Krimau", Abdelmajid Dolmy, Mustapha Gr Haddaoui.

Deze generatie bestond vanaf de jaren 70 tot eind jaren 90 van de vorige eeuw. Met deze generatie plaatste Marokko zich diverse malen voor het wereldkampioenschap.

Afrikaans voetballer van het jaarBewerken

1975 - Ahmed Faras
Geboren in 1946. Hij speelde interlands sinds 1965 tot 1979. De eerste Marokkaan die Afrikaans voetballer van het jaar was, tot nu toe de topscorer van Marokko met 42 doelpunten.

Jaar Land Club
1965-1982   Marokko Chabab Mohammedia

1985 - Mohammed Timoumi
Geboren op 15 januari 1960 in Rabat.

Jaar Land Club WG DP
1978-1984   Marokko Union de Touarga
1984-1987   Marokko FAR Rabat
1987-1989   België KSC Lokeren
1989-1990   Spanje RCD Mallorca 29 2

1986 1e-Badou Zaki
Geboren op 2 april 1959 in Sidi Kacem. De Marokkaanse keeper die van 1979 tot 1992 interlands keepte. Sindsdien is hij coach geworden en heeft na zijn voetbalcarrière in 1993 tot 1994 bij FUS Rabat gecoacht, waar hij vroeger speelde. In 2002 tot 2005 was hij bondscoach van Marokko, waarmee hij tijdens de Afrika Cup 2004 de finale haalde.

Jaar Land Club WG
1976–1978   Marokko AS Salé
1978–1986   Marokko Wydad Casablanca
1986–1992   Spanje RCD Mallorca 161
1992–1993   Marokko FUS Rabat

2e-Aziz Bouderbala
Geboren op 26 december 1960 in Casablanca. Aziz speelde in 1980 tot 1992 interlands bij het nationale voetbalteam.

Jaar Land Club WG DP
1978-1984   Marokko Wydad Casablanca
1984-1988   Zwitserland FC Sion 88 25
1988-1990   Frankrijk RC Paris 49 15
1990-1992   Frankrijk Olympique lyonnais 54 10
1992-1993   Portugal GD Estoril-Praia 24 4
1993-1995   Zwitserland FC Saint-Gall 34 3

1998 - Mustapha Hadji
Geboren op 16 november 1971 in Ifrane. M. Hadji speelt vanaf 1993 tot 2004 bij de Marokkaans elftal en speelde 54 interlands waarvan hij 13 heeft gescoord. Mustapha vertegenwoordigt een project Show Racism The Red Card waarmee hij samen met Thierry Henry, Derek Ferguson, Ryan Giggs, Rio Ferdinand and Samuel Eto'o het project zit. Zijn 9 jaar jongere broertje Youssouf Hadji speelt nog in de nationale voetbalteam van Marokko sinds 2003.

Jaar Land Club WG DP
1991–1996   Frankrijk AS Nancy 134 31
1996–1997   Portugal Sporting Lissabon 27 3
1997–1999   Spanje Deportivo 31 2
1999–2001   Engeland Coventry City 62 13
2001–2004   Engeland Aston Villa 35 2
2004-2004   Spanje Espanyol 16 1
2004–2005   Saoedi-Arabië Al Ain FC 15 5
2005–2007   Duitsland 1. FC Saarbrücken 54 10
2007–2010   Luxemburg CS Fola Esch 44 25

Marokko staat op de 4e plaats met het aantal spelers die Afrikaans speler van het jaar zijn. Met 4 op de 1e plaats en 1 op de 2e plaats.

Huidige selectieBewerken

De volgende spelers werden opgeroepen voor de Afrika Cup 2019.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de achtste finale tegen Benin (5 juli 2019)

Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Yassine Bounou 17 0   Girona
12 Munir Mohamedi 35 0   Málaga
22 Ahmed Reda Tagnaouti 3 0   Wydad Casablanca
Verdediging
2 Achraf Hakimi 25 1   Borussia Dortmund
3 Noussair Mazraoui 8 0   Ajax
4 Manuel Da Costa 38 1   Al-Ittihad Club
5 Medhi Benatia   66 2   Al-Duhail SC
6 Romain Saïss 37 1   Wolverhampton Wanderers
17 Nabil Dirar 44 3   Fenerbahçe
21 Yunis Abdelhamid 6 0   Stade de Reims
23 Abdelkarim Baadi 2 0   Hassania Agadir
Middenveld
7 Hakim Ziyech 28 14   Ajax
8 Karim El Ahmadi 62 1   Al-Ittihad Club
10 Younès Belhanda 56 5   Galatasaray
11 Fayçal Fajr 35 3   Caen
14 Mbark Boussoufa 70 8   Al-Jazira
15 Youssef Aït Bennasser 22 0   AS Monaco
18 Mehdi Bourabia 4 0   US Sassuolo
Aanval
9 Sofiane Boufal 14 0   Celta de Vigo
13 Khalid Boutaïb 26 9   Al-Zamalek
16 Nordin Amrabat 55 5   Al-Nassr
19 Youssef En-Nesyri 28 8   Leganés
20 Oussama Idrissi 5 0   AZ Alkmaar


Recent opgeroepenBewerken

De volgende spelers zijn het afgelopen jaar opgeroepen voor het elftal en zijn nog beschikbaar, maar zaten niet bij de laatste selectie of zijn afgevallen nadat ze geselecteerd zijn.

Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
Anas Zniti 3 0   Raja Casablanca
Abdelali Mhamdi 0 0   Abha Club
Verdediging
Achraf Dari 0 0   Wydad Casablanca
Badr Benoun 3 0   Raja Casablanca
Fouad Chafik 10 0   Dijon FCO
Oualid El Hajjam 3 0   Amiens SC
Hamza Mendyl 16 0   FC Schalke 04
Nayef Aguerd 3 0   Dijon FCO
Jawad El Yamiq 4 0   FC Genoa
Middenveld
Mehdi Carcela 22 1   Standaard Luik
Amine Harit 7 0   FC Schalke 04
Sofyan Amrabat 8 0   Club Brugge KV
Abdelilah Hafidi 17 3   Raja Casablanca
Ismail El Haddad 5 1   Wydad Casablanca
Anuar Tuhami 0 0   Real Valladolid
Aanval
Ayoub El Kaabi 9 2   Hebei China Fortune
Abderrazak Hamdallah 15 6   Al-Nassr
Rachid Alioui 12 2   Nîmes Olympique
Yacine Bammou 7 1   Rizespor
Achraf Bencharki 1 0   Al-Zamalek

SpelersrecordsBewerken

Topscorers aller tijdenBewerken

 
Marouane Chamakh in actie tegen Stephane Nguema tijdens een interland tegen Gabon, 28 maart 2009.
Naam (cursief: nog actief) Carrière Doelpunten Interlands
1 Ahmed Faras 1965–1979 42 88
2 Salaheddine Bassir 1994–2002 25 50
3 Marouane Chamakh 2003–2014 17 62
4 Youssouf Hadji 2003-2012 16 64
5 Abdeljalil Hadda 1996–2002 15 36
6 Youssef El Arabi 2010– 15 41
7 Hakim Ziyech 2015– 14 28
8 Mustapha Hadji 1993–2004 13 63
8 Houssine Kharja 2003–2013 13 78
9 Mohammed Chaouch 1987–1997 12 69
10 Youssef Mokhtari 2004–2008 10 24

Beste Arabische SpelerBewerken

Naam Carrière Destijds spelend voor de club Huidige club
Mehdi Benatia 2015   FC Bayern Munchen   Al-Duhail SC
Badou Zaki 1986   RCD Mallorca Gestopt

Mars d'Or (Beste Marokkaanse Voetballer)Bewerken

Naam Jaar Destijds spelend voor de club Huidige club
Walid Azaro 2018   Al-Ahly   Al-Ahly
Issam Erraki 2017   Raja Casablanca   Al-Raed
Hakim Ziyech 2016   FC Twente   Ajax
Mehdi Benatia 2015   FC Bayern Munchen   Al-Duhail SC
Mehdi Benatia 2014   AS Roma   Al-Duhail SC

Mars d’or (Groots Marokkaans Talent)Bewerken

Naam Jaar Destijds spelend voor de club Huidige club
Amine Harit 2018   FC Schalke 04   FC Schalke 04
Hachim Mastour 2016   AC Milan   Parma FC

Bekende (ex-)spelersBewerken

CoachesBewerken

Het Marokkaanse elftal heeft veel buitenlandse bondscoaches gehad. De eerste bondscoach van Marokko was Larbi Ben Barek in 1957 tot 1962 nadat Marokko onafhankelijk was geworden van Frankrijk.

De huidige bondscoach van het Marokkaanse elftal is Hervé Renard.

BondscoachesBewerken

1957-1961 ·    Larbi Ben Barek
1961-1963 ·   Mohamed Massoun
1963-1967 ·   Abderrahmane Mahjoub
1968-1970 ·   Guy Cluseau
1970-1971 ·    Blagoje Vidinic
1971-1972 ·   Sabino Barinaga
1972-1973 ·   Abderrahmane Mahjoub
1974-1978 ·   Gheorge Mărdărescu
1979-1979 ·   Guy Cluseau
1979-1981 ·     Just Fontaine

1981-1983 ·   Jabrane Hamidouch
1983-1988 ·   José Faria "Mehdi"
1988-1989 ·   Jaime Valente
1989-1990 ·    Antonio Valentin Angelillo
1990-1992 ·   Werner Olk
1992-1993 ·   Abdelkhalek Louzani
1993-1994 ·   Abdellah Blinda
1994-1995 ·   Mohammed Lamari
1995-1995 ·   Gílson Nunez
1995-2000 ·   Henri Michel

2000-2000 ·   Henryk Kasperczak
2000-2002 ·   Humberto Coelho
2002-2005 ·   Badou Zaki
2005-2005 ·   Philippe Troussier
2005-2007 ·   M'hamed Fakhir
2007-2008 ·   Henri Michel
2008-2008 ·   Fathi Jamal interim
2008-2009 ·   Roger Lemerre
2009-2010 ·   Hassan Moumen
2010-2012 ·   Eric Gerets
2012-2013 ·   Rachid Taoussi
2014-2016 ·   Badou Zaki
2016-2019·   Hervé Renard

Larbi Ben BarekBewerken

Ben Barek de eerste speler die vernoemd was naar de 'Black Pearl' , speelde in de voetbalteam van Marokko. Maar omdat Marokko tijdens de voetbalcarrière van Ben Barek behoorde tot Frankrijk, heeft de speler nooit een officiële interland gespeeld voor zijn geboorteland. Marokko mocht alleen vriendschappelijke wedstrijden spelen. De speler komt echter wel uit voor Frankrijk: hij maakt zijn debuut op 4 september 1938 in de interland Italië - Frankrijk (1-0). In totaal komt de speler 17 keer uit voor Frankrijk waarin hij 3 maal weet te scoren. Ben Barek heeft weliswaar niet veel interlands gespeeld voor Frankrijk, toch heeft de speler een record in handen in Frankrijk: hij is de speler die gedurende de langste periode geselecteerd is voor Frankrijk: 15 jaar en 10 maanden (van 1938 t/m 1954). Pele nam de naam van "Black Pearl" over nadat hij een beroemde verklaring over Larbi aflegde: " Als ik de Koning van Voetbal ben, dan is Larbi Ben Barek de God van Het". Zijn carrière bij Atlético Madrid werd hij de Voet van God genoemd door zijn Spaanse fans waar ze in 1950 La Liga hebben gewonnen met de hulp van Ben Barek. Larbi Ben Barek stierf in zijn geboortestad op 16 september 1992. Postuum kreeg hij de FIFA Order of Merit Award toegekend.

Jaren 70Bewerken

In 1970 waar Marokko voor het eerst wist te plaatsen in de WK was Guy Cluseau de bondscoach die na het WK van 1970 gelijk was vertrokken, maar later in 1979 kwam hij weer voor een jaar terug. Abderrahmane Belmahjoub (Prince du Parc) de beste Arabische speler in zijn generatie en een Marokkaan die Frans interlands speelde. Hij nam in 1972 weer de plaats nadat hij in 1963 tot 1967 al de coach was. 1976 waar Marokko kampioen werd in de Afrika Cup 1976 werd gecoacht door de Roemeen Gheorghe Mărdărescu, na 1978 was hij vertrokken. In 1979 was de ex-interlands speler Just Fontaine ('Justo') van Frankrijk die in Marrakesh is geboren de bondscoach van Marokko, in 1981 maakte hij een einde aan zijn carrière. Ook kwam hij uit voor het Frans voetbalelftal. Hij is recordhouder van meeste doelpunten tijdens één WK voetbal (13 doelpunten op het WK van 1958, waarvan vier in een wedstrijd tegen West-Duitsland). Just Fontaine speelde voor US Casablanca, OGC Nice en Stade de Reims. Hij werd door Pelé vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.

Jaren 80Bewerken

De Braziliaan José Faria die tijdens het WK van 1986 de bondscoach van Marokko was, kwalificeerden ze zich opnieuw voor het WK waar hij Marokko in de tweede ronde bracht met als beste resultaat in de historie. Hij coachte het Marokkaanse elftal sinds 1983 en weigerde toen midden zijn contract een bod van Inter Milan, hij is sindsdien bekeerd tot de islam en kreeg de naam 'Mehdi'. Na 1988 is hij een tijdje gestopt met coachen en nam in 1995 de leiding bij Olympique de Khouribga. De Argentijn Antonio Valentín Angelillo was een interlandspeler van Argentinië en Italië. Van 1989 tot 1990 was hij de coach van Marokko en het was de enige interland die hij heeft gecoacht in zijn carrière. De rest waren alleen maar clubs, hetzelfde als bij Duitser Werner Olk die twee jaar Marokko heeft gecoacht in 1990 tot 1992.

Jaren 90Bewerken

In 1993 tot 1994 was Abdellah Blinda de bondscoach en bracht Marokko ook naar de WK van 1994 in de Verenigde Staten, voor de 3e keer dat Marokko de eindronde van het WK hebben behaald. Blinda begon zijn sportieve carrière als handballer en werd pas nadien voetballer. Blinda speelde bij verschillende Marokkaanse ploegen, onder meer FUS Rabat. Tijdens de finale van de Beker van Marokko in 1972-73 maakte hij twee van de drie doelpunten van zijn club tegen Ittihad Khémisset. Vervolgens trainde hij verscheidene binnenlandse en buitenlandse ploegen, onder meer Raja Casablanca, FUS en de club Bani Yas uit Abu Dhabi. Blinda was sinds 2008 coach van het plaatselijke Marokkaans voetbalelftal. Hij overleed in maart 2010 aan een hartinfarct. Vier jaar later in 1998 was het Henri Michel die Marokko coachte en Marokko voor de vierde keer naar het WK van 1998 bracht. Waar Marokko bijna voor de tweede keer in de achtste finale kwam als de Noren zouden verliezen van Brazilië. Maar tot verbazing hadden de Noren in de laatste vijf minuten gescoord en gewonnen, dus ging Marokko niet door. Hij leidde Marokko ook in de Afrika Cup 2000. Bij dit laatste toernooi vielen de prestaties tegen en werd hij ontslagen.

2000-2010Bewerken

 
Badou Zaki

De Portugees Humberto Coelho was in 2002 bondscoach. Hij miste met Marokko op doelsaldo net de eindronde van het WK van 2002, hij vertrok vervolgens. Het werk werd overgenomen door voormalig international Badou Zaki. Hij behaalde met Marokko de finale in Afrika Cup 2004 en werd 2e, maar ook hij haalde de eindronde van het WK van 2006 niet en vertrok. De Fransman Philippe Troussier kwam voor korte tijd en werd opgevolgd door Mohammed Fakhir. Na slechte resultaten werd hij opnieuw vervangen, nu door de Fransman Michel. Die kon echter niet lang aanblijven; na teleurstellende prestaties van het Marokkaanse voetbalteam bij de Afrika Cup 2008 werd hij meteen na het toernooi ontslagen. Fathi Jamal werd interim bondscoach, hij had onder meer met Jong Marokko de halve finales behaald op het WK onder 20 jaar in 2005 dat in Nederland werd gehouden. Hij werd in 2008 opgevolgd door Roger Lemerre die daarvoor bondscoach van Tunesië was en in de finale van de Afrika Cup 2004 nog van Marokko had gewonnen. Lemerre werd tijdens de kwalificatieperiode van het WK en de Afrika Cup ontslagen wegens slechte resultaten en werd opgevolgd door Hassan Moumen om het team stabiel te houden.

2010-2013Bewerken

Marokko heeft veel bondscoaches gekend, de laatste jaren vooral voor korte tijd. De resultaten zijn de laatste 10 jaren achteruit gegaan. Dit is op de FIFA-wereldranglijst terug te zien.[4] Begin 2013 staan er op de ranking 16 Afrikaanse landen boven Marokko. In 2010 nam de Belgisch oud-voetballer Eric Gerets het roer over. Hij won met Marokko de Arab Cup 2012 in Saoedi-Arabië. Verder plaatste hij zich met Marokko voor de Afrika Cup 2012 in Gabon en Equatoriaal-Guinea. Marokko, een outsider voor de eindzege, stelde echter teleur en vloog er al in de eerste ronde uit. De kritiek over Gerets groeide en na de verloren kwalificatiewedstrijd voor de Afrika Cup 2013 tegen Mozambique werd Gerets direct ontslagen. Zijn opvolger werd Rachid Taoussi. Bondscoach Taoussi kwam in 2012 over van FAR Rabat. Hij kreeg de taak om van Mozambique te winnen om zich te plaatsen voor de Afrika Cup 2013, dit deed hij met een 4-0-overwinning, maar ook hij kwam niet verder dan de eerste ronde.

2014-2016Bewerken

Na een mislukte periode van Rachid Taoussi nam Badou Zaki het roer voor de twee keer over bij Marokko. Hij gooide het elftal helemaal om en wilde meer spelers uit Europa trekken om te spelen voor de nationale ploeg. Zaki is het o.a. ook gelukt om Hakim Ziyech aan te trekken bij het Marokkaans voetbalelftal, die momenteel wordt gezien als een van de sterkhouders in het elftal. Na wisselvallige resultaten is de trainer ontslagen.

2016-HedenBewerken

Nadat Badou Zaki (De man wie Hakim Ziyech liet debuteren voor de nationale ploeg) werd ontslagen was het aan Herve Renard om het Marokkaans elftal weer naar een hoger niveau te tillen. De Fransman staat vooral bekend om het winnen van de Afrika Cup met Ivoorkust en Zambia.

Renard maakte zijn debuut bij Marokko met een nederlaag tegen Ivoorkust (0-1). Met de komst van Renard moest het Marokkaanse elftal weer om de prijzen gaan spelen.

Afrika Cup 2017

Marokko plaatste zich onder Renard simpel voor de Afrika Cup 2017 en de weg omhoog werd langzamerhand gevonden. Na de benodigde kwalificatie en-oefenwedstrijden die werden gewonnen moest Marokko het nu laten zien op de Afrika Cup, maar een conflict tussen coach Renard en Hakim Ziyech (Die niet werd geselecteerd voor de Afrika Cup) zordgde voor een rumoerige voorbereiding. Marokko kende na het ontbreken van Hakim Ziyech ook veel geblesseerden in aanloop naar de Afrika Cup, zo waren vaste waardes als Nordin Amrabat, Sofiane Boufal en Younes Belhanda niet aanwezig door blessures en reisde Marokko met een magere selectie af naar Gabon. Marokko speelde de openingswedstrijd tegen Congo-Kinshasa die met 1-0 werd verloren, later rechtte Marokko de rug door overwinningen tegen Togo (3-1) en titelfavoriet Ivoorkust (1-0). Marokko plaatste zich voor de kwartfinale waar het Egypte trof. Ondanks een sterke wedstrijd verloor Marokko door een doelpunt in de 88e minuut. Zo verliet Marokko met opgeheven hoofd het toernooi en kon het zich focussen op de WK-kwalificatie.

Wereldkampioenschap Voetbal 2019

De bereikte kwartfinale op de Afrika Cup werd het begin van wat een mooie periode zou worden, zo zou Marokko zich na 20 jaar weer eens plaatsen voor het Wk 2018 in Rusland. Het Marokkaanse elftal werd een stabiele ploeg en versloeg het ene naar het andere land in Afrika en steeg op de Fifa ranking. Marokko kwalificeerde zich voor het WK door in de laatste wedstrijd in en tegen Ivoorkust te winnen(2-0) in een poule met Ivoorkust, Mali en Gabon. Marokko trof in Rusland de poule des doods met landen als Spanje, Portugal en Iran. Marokko speelde sterke wedstrijden maar wist alleen tegen Spanje een punt te halen(2-2). Zo werd het WK voor Marokko een deceptie maar had Marokko zich weer op de kaart gespeeld en blonken grote talenten als Hakim Ziyech, Amine Harit, Achraf Hakimi en Youssef En-Nesyri uit.

Na het Wereldkampioenschap kozen er meer Marokkanen uit Nederland voor Marokko. Eerder verkoos Sofyan Amrabat Marokko al boven Oranje, en ook na het WK kozen Ajacied Noussair Mazraoui en AZ’er Oussama Idrissi voor hun vaderland, en wist Marokko zich onder Renard weer te plaatsen voor de Afrika Cup 2019. Met een sterke selectie is Marokko een grote kanshebber voor de titel.

Afrika Cup 2019

Marokko belandde in de “poule des doods” met Ivoorkust, Zuid-Afrika en Namibië. Marokko speelde de openingswedstrijd tegen het zwakste land in de poule Namibië. Ondanks een moeizame wedstrijd en de moeilijke omstandigheden door de hete zon wist Marokko door een eigendoelpunt in de 89e minuut te winnen met 1-0. Zo startte Marokko goed en mocht het in de 2e wedstrijd opnemen tegen titelfavoriet Ivoorkust. Marokko domineerde en wist te scoren via Youssef En-Nesyri, na een mooie assist van Nordin Amrabat. Beide landen wisten niet meer te scoren en zo plaatste Marokko zich voor de achtstefinale. Met 6 punten stond Marokko bovenaan in de groep en kon tegen Zuid-Afrika groepswinnaar worden. Lang stond het 0-0 totdat Mbark Boussoufa de 1-0 maakte vanuit een vrijetrap die voor zijn voeten terecht kwam. Zo werd Marokko groepswinnaar en mocht het in de achtstefinale opnemen tegen Benin. Na een een tegendoelpunt uit een hoekschop kwam Marokko terug via Youssef En-Nesyri 1-1. In de blessuretijd kreeg Marokko nog een penalty na een overtreding op Achraf Hakimi. Hakim Ziyech mocht aanleggen van elf meter maar faalde en schoot hard tegen de paal. Zo werd het een verlenging waarin ook niet werd gescoord. Uitendelijk wist Benin te stunten door Marokko na strafschoppen uit te schakelen en ging Benin voor het eerst in de geschiedenis door naar de kwartfinale. Zo werd het uiteindelijk een zeer teleurstellende Afrika Cup voor Marokko na een veelbelovend begin. Het waren ook de laatste wedstrijden voor Karim El Ahmadi en Mbark Boussoufa. Na 62 en 70 interlands zetten zij een punt achter hun interlandcarrière. Na het toernooi besloot coach Herve Renard ontslag te nemen.


FRMF · A-internationals · Bondscoaches · Marokkaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Marokko U21 · Marokko U20 · Marokko U19 · Marokko U18 · Marokko U17

1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1964 · WK 1970 · OS 1972 · OS 1984 · WK 1986 · OS 1992 · WK 1994 · WK 1998 · OS 2000 · OS 2004 · WK 2018

1944 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014 · 2015 · 2016 · 2017 · 2018

Albanië · Algerije · Angola · Argentinië · Armenië · Australië · Bahrein · België · Benin · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Burkina Faso · Canada · Centraal-Afrikaanse Republiek · Chili · China · Colombia · Comoren · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Costa Rica · Denemarken · DDR · Duitsland · Egypte · Engeland · Equatoriaal-Guinea · Estland · Ethiopië · Finland · Frankrijk · Gabon · Gambia · Ghana · Griekenland · Guinee · Hongkong · Ierland · India · Indonesië · Irak · Iran · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Jemen · Joegoslavië · Jordanië · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Koeweit · Kroatië · Libanon · Liberia · Libië · Luxemburg · Malawi · Maleisië · Mali · Mauritanië · Mexico · Mozambique · Myanmar · Namibië · Nederland · Nieuw-Zeeland · Niger · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oeganda · Oekraïne · Oezbekistan · Oman · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · Rwanda · Saoedi-Arabië · Sao Tomé en Principe · Schotland · Senegal · Servië · Sierra Leone · Slowakije · Soedan · Somalië · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Tanzania · Thailand · Togo · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tunesië · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Jemen · Zuid-Korea · Zwitserland

Iran (2018) · Portugal (2018)