Hoofdmenu openen

Twee vliegtuigen hebben de naam Iljoesjin Il-18[1] gedragen. Het eerste toestel was een op de B-29 Superfortress gebaseerd toestel. Na een jaar van testvluchten werd dit project gestaakt.

Inhoud

De tweede Ilyushin Il-18Bewerken

Iljoesjin Il-18
 
Fabrikant Iljoesjin
Lengte 37,42 m
Spanwijdte 36,90 m
Hoogte (vanaf de grond) 10,17 m
Stoelen voor passagiers 120
Leeggewicht 27.980 kg
Vleugeloppervlak 140 m²
Max. startgewicht 64.000 kg
Motoren 4 x Ivtsjenko AI-20M
Max. stuwkracht per motor 4.000 pk
Kruissnelheid 685 km/u
Kruishoogte 9.150 m
Max. reikwijdte 4.800 km
Eerste vlucht 4 juli 1957
Status in gebruik
Aantal gebouwd ± 600
Portaal      Luchtvaart

Het tweede model Iljoesjin Il-18 (Russisch: Ильюшин Ил-18) (NAVO-codenaam: Coot) is een groot turboproptoestel dat uiterlijke gelijkenis toont met de Lockheed L-188 Electra. Het toestel heeft een capaciteit van 100 tot 120 passagiers en maakte zijn eerste vlucht in 1957, waarna het in 1959 bij Aeroflot in dienst kwam.

De Il-18 was en is een van de meest succesvolle toestellen gebouwd door de Sovjet-Unie, na meer dan veertig dienstjaren vliegen er wereldwijd nog steeds enkele tientallen civiele exemplaren van het toestel bij een aantal luchtvaartmaatschappijen. Van het toestel zijn ook diverse militaire varianten gebouwd, zoals de Iljoesjin Il-20 ELINT, de Iljoesjin Il-22 en de Iljoesjin Il-24. Daarnaast is er ook maritiem verkenningstoestel gebouwd, de Iljoesjin Il-38.

VariantenBewerken

Van de Il-18 zijn in de loop der jaren diverse varianten verschenen. De Il-18 was de basisversie, deze versie kon 75 passagiers vervoeren en maakte gebruik van Kuznetsov motoren. Slechts twintig toestellen van deze basisversie werden gebouwd voordat de volgende modellen op de markt kwamen:

Il-18BBewerken

Een iets verlengde variant, met plaats voor 84 passagiers. Dit was de eerste variant die gebruik maakte van de Ivtsjenko motoren.

Il-18VBewerken

Deze variant vloog voor het eerst in 1961 en werd al snel de standaard voor Aeroflot, de staatsluchtvaartmaatschappij van de Sovjet-Unie. De Il-18V kon 90 tot 100 passagiers vervoeren.

Il-18IBewerken

De Il-18I beschikte over Ivtsjenko motoren met een groter vermogen van 4.250 pk. Daardoor kon de passagierscapaciteit worden verhoogd tot 122 passagiers, maar dan moest wel het achterste toilet verwijderd worden.

Il-18DBewerken

De Il-18D is een variant van de Il-18I met een extra brandstoftank waardoor het mogelijk werd non-stop de lijndienst Moskou-Vladivostok te vliegen.

Il-20 Coot-ABewerken

Militaire ELINT versie; ook gekend als de Il-18D-36 Bizon

Il-20RTBewerken

Voor telemetrie en communicatie relais; is gebruikt om de Sovjet ruimteprogramma te ondersteunen; later vervangen door een variant van de Il-76

Gebruikers (tegenwoordig)Bewerken

Zie ookBewerken

OverigBewerken