Florence Parly

politica uit Frankrijk (1963-)
Florence Parly

Florence Parly (Boulogne-Billancourt, 8 mei 1963) is een Frans ondernemer, ambtenaar en politica.

LevensloopBewerken

Ze is een dochter van Jeanne-Marie Parly, geboren Herland, Frans staatsraad[1], die in 2000 kabinetsdirecteur was bij Claude Allègre minister voor Onderwijs.[2]

Florence Parly behaalde haar diploma's bij het Institut d'études politiques de Paris (1984)[3] en bij de École nationale d'administration (1987, promotie Fernand Braudel).

In 1987 werd ze ambtenaar bij de directie voor het Budget. In maart 1991 werd ze technisch adviseur op het kabinet van Michel Durafour, minister van het Openbaar Ambt en drie maanden later op het kabinet van Paul Quilès, minister van Huisvesting en Uitrusting, en vervolgens op Binnenlandse Zaken.

In 1993 won rechts de parlementsverkiezingen en Florence Parly keerde terug naar de Directie van het Budget.

In 1995 werd ze lid van de Parti socialiste. In 1997 werd ze adviseur voor budgetzaken op het kabinet van eerste minister Lionel Jospin.

In januari 2000 werd ze staatssecretaris voor Begroting tot in 2002. Vervolgens werkte ze op het kabinet van Laurent Fabius, minister van Financiën.

Vanaf 1991 had ze een relatie met Martin Vial, directeur-generaal bij de Franse posterijen.

In 2002 was ze kandidaat bij de wetgevende verkiezingen, maar verloor met 42,92 % van de stemmen, tegen Jean-Pierre Soisson. Van 2003 tot 2005 was ze binnen de Parti socialiste nationaal verantwoordelijke voor economie en tewerkstelling.

Van 2004 tot 2006 was ze vicevoorzitter van de Regionale Raad voor Bourgondië en voorzitter van het directorium binnen het Regionaal agentschap voor de ontwikkeling van de regio Île-de-France.

In 2006 verliet ze de politiek en werd directrice voor de strategie van de investeringen bij Air France. In 2009 werd ze adjunct-directeur-generaal bij Air France Cargo.

In 2007 sloot ze weer aan bij de Parti socialiste, eerst bij de groep Gauche avenir, een initiatief van Paul Quilès en Marie-Noëlle Lienemann. In 2008 steunde ze initiatieven van Benoît Hamon en Jean-Pierre Chevènement.

In 2013 werd ze adjunct-directeur-generaal van Passage Point en Escales France, als lid van het uitvoerend comité van Air France. Ze was bestuurder van Air France en van Ingenico Group.

In 2014 werd ze algemeen directeur van de Franse spoorwegen in het vooruitzicht van grondige evoluties bij de spoorweg.[4]

Op 21 juni 2017 werd ze benoemd tot minister van Defensie in de regering-Philippe II.