Hoofdmenu openen

Eduard van Gelre

Hertog van Gelre en graaf van Zutphen

Eduard van Gelre (12 maart 1336 - 24 augustus 1371) was de jongste zoon uit het tweede huwelijk van hertog Reinald II van Gelre met Eleonora van Engeland. Hij overleed ongehuwd en is begraven in het Klooster 's-Gravendaal.

Eduard van Gelre
1336-1371
Anno 1371. Hertog Eduard van Gelre wordt te Baesweiler verraderlijk doodgeschoten (schilderij van Johannes Hinderikus Egenberger)
Anno 1371. Hertog Eduard van Gelre wordt te Baesweiler verraderlijk doodgeschoten (schilderij van Johannes Hinderikus Egenberger)
Hertog van Gelre
Periode 13611371
Voorganger Reinoud III
Opvolger Reinald III van Gelre/Willem I van Gelre
Vader Reinald II van Gelre
Moeder Eleonora van Engeland

LevensloopBewerken

Eduard of Edward werd vernoemd naar zijn oom Eduard III van Engeland. Na de dood van zijn vader Reinoud II van Gelre en zeker na 1350 begon de Gelderse Broederstrijd tussen Edward en zijn oudere broer Reinoud III van Gelre.[1] Eduard had daarbij de steun van de Van Bronkhorsten een belangrijke patroon in de Gelre'se ridderschap. In 1352 kreeg hij Roermond en de heerlijkheid Kessel van zijn broer na een verzoensverdrag. Hij won de Slag bij Tiel in 1361 tegen zijn broer, zette hem gevangen, en werd zelf hertog van Gelre 1361-1371. Gedurende zijn regeerperiode was hij in oorlog met de Van Heeckerens en met de graaf van Kleef.

Gelderse en Gulikse troepen leverden op 22 augustus 1371 strijd tegen de Brabanders bij Baesweiler. De Brabanders verloren, hertog Wenceslaus van Brabant, werd gevangengenomen, maar Eduard werd bij de veldslag zelf dodelijk verwond, mogelijk vermoord door een pijl, door iemand uit zijn eigen gevolg afgeschoten (verdacht wordt Herman Leers van Hees). Hij overleed twee dagen later.

Zijn broer Reinoud volgde hem op maar overleed nog datzelfde jaar. De onverwachte dood van Eduard en zijn broer Reinoud, die beiden slechts bastaardkinderen nalieten, veroorzaakte de eerste Gelderse Successieoorlog.[2] In 1372 werd zijn minderjarige neef (oomzegger) Willem van Gulik beleend met Gelre. De voogdij kwam aan diens vader hertog Willem II/VII van van Gulik. Vanaf zijn volwassenheid regeerde hij als hertog Willem I van Gelre.

Eduard was sinds 1368 verloofd met Catharina van Beieren, een dochter van de Hollandse graaf Albrecht van Beieren. De huwelijkse voorwaarden waren door de ridderschap en steden medebezeggeld. Toen Eduard in 1371 sneuvelde was het huwelijk nog niet voltrokken. Op 14 februari 1372 verbonden zijn halfzuster Maria en haar echtgenoot de hertog van Gulik zich de huwelijkse voorwaarden na te komen ten behoeve van hun zoon Willem. Op 18 september 1379 trouwde Catharina met hun zoon, de inmiddels hertog Willem I van Gelre.

NakomelingenBewerken

Van Eduard zijn de volgende bastaardkinderen bekend:[3]

  • Johan bastaard van Gelre, pastoor van Botselaer
  • een dochter die voor 1371 huwde met een lid van het geslacht van Coevorden
  • Eén of meer kinderen van Jutken van Wijck

VooroudersBewerken

Voorouders van Eduard van Gelre
Overgrootouders Otto II 'De Lamme' (1215-1271)
∞ 1240
Margaretha van Kleef († 1251)
Gwijde van Dampierre (±1226-1305)
∞ 1265
Isabella van Luxemburg (1247-1289)
Eduard I van Engeland (1239-1307)
∞ 1254
Eleonora van Castilië (1241-1290)
Filips IV van Frankrijk (1268-1314)
∞ 1284
Johanna I van Navarra (1273-1305)
Grootouders Reinoud I van Gelre (1255-1326)

Margaretha van Dampierre (1272-1331)
Eduard II van Engeland (1284-1327)
∞ 1308
Isabella van Frankrijk (1292-1358)
Ouders Reinoud II van Gelre (1295-1343)

Eleonora van Engeland (1318-1355)
Eduard van Gelre (1336-1371)