Hoofdmenu openen

Duncan Cowan Ferguson (Stirling, 27 december 1971) is een Schots voormalig betaald voetballer die als aanvaller speelde. Hij was een centrumspits en wordt over het algemeen geassocieerd met zijn periodes bij Everton in de Premier League, van 1994 tot 1998 en van 2000 tot 2006. Hij won met Everton de FA Cup in 1995.

Duncan Ferguson
Duncan Ferguson in 2013
Duncan Ferguson in 2013
Persoonlijke informatie
Volledige naam Duncan Cowan Ferguson
Bijnaam Big Dunc, Duncan Disorderly
Geboortedatum 27 december 1971
Geboorteplaats Stirling, Vlag van Schotland Schotland
Lengte 193 cm
Positie Aanvaller
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 2006
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1990-1993
1993-1994
1994
1994-1998
1998-2000
2000-2006
Vlag van Schotland Dundee United
Vlag van Schotland Glasgow Rangers
Vlag van Engeland Everton
Vlag van Engeland Everton
Vlag van Engeland Newcastle United
Vlag van Engeland Everton
770(27)
140(2)
90(2)
1070(35)
300(8)
1230(23)
Interlands
1992-1997 Vlag van Schotland Schotland 70(0)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Ferguson is in het Verenigd Koninkrijk zowel onder supporters als verschillende media berucht om zijn agressieve spel alsmede zijn competitief gedrag op het veld. Ferguson ontving acht rode kaarten gedurende zijn carrière in Engeland, een record dat hij deelt met Patrick Vieira en Richard Dunne. Na het uitdelen van een kopstoot aan een tegenstander van Raith Rovers in april 1994 - toen hij voor Glasgow Rangers uitkwam - werd Ferguson tot een effectieve gevangenisstraf van drie maanden veroordeeld.[1][2] Ferguson draagt omwille van zijn persoonlijkheid en aparte speelstijl de bijnamen Big Dunc en Duncan Disorderly (vrij vertaald: maffe Duncan).[3][4][5][6]

ClubcarrièreBewerken

Ferguson begon zijn loopbaan in de Scottish Premier Division bij Dundee United in 1990. In zijn tweede seizoen bloeide hij open. In 1993 versierde hij een transfer naar de Schotse topclub Glasgow Rangers, dat destijds een recordbedrag van £ 4.000.000 neertelde.[7] Ferguson pakte de Schotse landstitel in 1994, maar speelde weinig. In april 1994 deelde hij een kopstoot uit aan John McStay van Raith Rovers. Hij kreeg niet alleen een rode kaart, maar ook een gevangenisstraf van drie maanden.[1]

In oktober 1994 verhuisde Ferguson op huurbasis naar Everton, waarna de club uit Liverpool hem in december 1994 definitief overnam. Everton betaalde £ 4.000.000 aan Glasgow Rangers voor zijn diensten. In het seizoen 1994/1995 won Ferguson de FA Cup. Everton versloeg Manchester United met het kleinste verschil. Ferguson groeide op Goodison Park uit tot een offensieve sterkhouder, ondanks een doorgaans agressieve speelstijl. In augustus 1995 liep Ferguson een hernia op, waardoor hij maanden buiten strijd was.[8] In het seizoen 1997/1998 lukte de qua postuur zeer grote Ferguson - tegen Bolton Wanderers - als eerste speler in de geschiedenis een hattrick met drie kopballen, een dag na zijn 26ste verjaardag.[9] Everton vermeed in 1998 op spectaculaire wijze een degradatie naar het Championship. Everton wist zich te handhaven op doelsaldo. Ferguson was met elf doelpunten een belangrijke speler in de redding van de club die anno 2019 nog nooit degradeerde uit de Premier League.

Na het moeilijke jaar met Everton verhuisde Ferguson in november 1998 naar Newcastle United, dat een prijs van £ 8.000.000 voor hem betaalde. Fergusons transfer was controversieel omdat Everton-manager Walter Smith niet van de onderhandelingen op de hoogte was.[10] Ferguson haalde bij Newcastle nooit zijn niveau van bij Everton en scoorde acht doelpunten in anderhalf jaar, hoewel hij onder manager Ruud Gullit vaak werd opgesteld naast Alan Shearer. Ferguson speelde mee in de finale van de FA Cup 1998/99. Hij mocht invallen voor Dietmar Hamann bij de rust. Manchester United was met 2-0 te sterk voor het Newcastle van Ferguson en Gullit. Uiteindelijk maakte zijn geschiedenis van blessures hem ongewenst bij de club, waarna hij door manager Bobby Robson terug verkocht werd aan Everton voor £ 3.750.000.

Ferguson stond na zijn terugkeer naar Everton niet meteen in de basiself en speelde amper twaalf competitieduels in het seizoen 2000/2001. Hij speelde amper in het seizoen 2002/2003 vanwege blessureleed.[11] In het seizoen 2004/2005 speelde hij 35 competitiewedstrijden, waarvan 29 keer als invaller. Een fysieke aanvaring met Wigan Athletic-spelers Paul Scharner en Pascal Chimbonda in januari 2006, na zeven dolle minuten van Ferguson, draaiden uit op een schorsing van zes wedstrijden.[12] Na afloop van het seizoen 2005/2006 stopte de toen 34-jarige Ferguson met voetballen. In zijn laatste wedstrijd miste hij een strafschop thuis tegen West Bromwich Albion.[13] Ferguson kreeg van Everton een testimonial op 2 augustus 2015. Wayne Rooney, toenmalig Manchester United-speler en ex-ploeggenoot van Ferguson, tekende gelegenheidshalve voor het eerst sinds 2004 weer present als speler van Everton.[14]

ClubstatistiekenBewerken

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Europees Overig Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
1990/91 Dundee United   Scottish Premier Division 9 1 6 3 0 0 15 4
1991/92 38 14 3 2 41 16
1992/93 30 12 3 3 0 0 33 15
Club totaal 77 27 11 8 0 0 0 0 89 35
1993/94 Glasgow Rangers   Scottish Premier Division 10 1 5 0 16 1
1994/95 4 1 2 3 1 0 7 4
Club totaal 14 2 7 3 1 0 0 0 23 5
1994/95 Everton   Premier League 23 7 4 1 27 8
1995/96 18 5 2 2 20 7
1996/97 33 10 3 1 36 11
1997/98 29 11 3 0 32 11
1998/99 13 4 4 1 17 5
Club totaal 116 37 16 5 0 0 0 0 132 42
1998/99 Newcastle United   Premier League 7 2 2 0 9 2
1999/00 23 6 6 3 2 1 31 10
Club totaal 30 8 8 3 2 1 0 0 40 12
2000/01 Everton   Premier League 12 6 1 0 13 6
2001/02 22 6 3 2 25 8
2002/03 7 0 1 0 8 0
2003/04 20 5 4 4 24 9
2004/05 35 5 2 1 37 6
2005/06 27 1 2 0 4 0 33 1
Club totaal 123 23 13 6 4 0 0 0 140 30
Carrière totaal 360 97 56 26 7 1 0 0 423 124

ErelijstBewerken

Competitie
Aantal Jaren
  Glasgow Rangers
Scottish Premier Division 1993/94
  Everton
  FA Cup 1994/95

InterlandcarrièreBewerken

Ferguson debuteerde voor het Schots voetbalelftal in mei 1992 en maakte deel uit van de Schotse selectie voor het Europees kampioenschap voetbal 1992, maar wegens een conflict met de Schotse voetbalbond kwam hij slechts aan zeven interlands.[15] Ferguson voelde zich in de steek gelaten door de voetbalbond na een incident uit 1994 waarbij Ferguson zijn landgenoot John McStay een kopstoot gaf. Men schorste hem voor twaalf wedstrijden, waarna Ferguson een selectie voor de nationale ploeg weigerde.[16]

Zie ookBewerken

Externe linksBewerken