Celmigratie

biologisch proces

Celmigratie is een fysiologisch proces dat essentieel is in de ontwikkeling en homeostase van meercellige organismen. Verschillende lichaamsprocessen, zoals embryonale ontwikkeling, wondgenezing en immuunreacties vereisen allemaal de gereguleerde beweging van cellen in bepaalde richtingen naar specifieke locaties. Cellen migreren als reactie op specifieke externe signalen, waaronder chemische signalen en mechanische signalen.[1] Defecten in celmigratie kunnen ernstige gevolgen hebben voor het organsiem, waaronder ontwikkelingsstoornissen, vaatziekten en metastase. Er zijn verschillende therapeutische strategieën ontwikkeld die gericht zijn op de mechanismen van celmigratie.

Vanwege de viskeuze omgeving (het lage reynoldsgetal) moeten cellen krachten voortbrengen om te kunnen bewegen. Cellen bewegen zich voort op basis van verschillende mechanismen. Prokaryoten (en zaadcellen) maken gebruik van flagella of cilia om zichzelf voort te stuwen. Migratie van eukaryotische cellen is doorgaans veel complexer en kan voortkomen uit een combinatie van interne processen. Het gaat meestal om een reorganisatie van het cytoskelet, vaak door gereguleerde polymerisatie van actine.[2]

Migrerende celtypenBewerken

In het lichaam van een gewerveld dier komen tientallen migrerende celtypen voor. Macrofagen en neutrofielen kruipen naar de plaats waar aan pathogeen is binnengedrongen; een centraal proces van het aangeboren immuunsysteem. Osteoclasten tunnelen door het bot heen en vormen kanalen die opgevuld worden door achternagaande osteoblasten; het proces van hermodellering en vernieuwing van het bot. Op eenzelfde wijze migreren fibroblasten door de bindweefsels, waar ze beschadigde structuren op de plaats van letsel heraanleggen. Celmigratie speelt ook een sleutelrol in het verloop van verschillende typen kanker: de cellen van de primaire tumor dringen een naburig weefsel binnen en bereiken een bloedvat of lymfeknoop, waarna ze andere delen van het lichaam bereiken (metastase).

Zie ookBewerken